ნაწარმოებები


გამოიწვიე პოზიტივისათვის     * * *     შეიხედეთ ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის მობილური ვერსია!!!     * * *     შეიხედეთ თემაში: ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის მობილური ვერსია - http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1509

ავტორი: ქეით გრინი
ჟანრი: პროზა
6 იანვარი, 2021


ქარაფებზე მოსიარულე (IX)

***
სასტუმროს მიერ მოდის კვირეულისთვის გამოყოფილი დარბაზი ხალხით ივსებოდა. ნელ-ნელა ემატებოდნენ მედია საშუალებებიდან მოწვეული სტუმრები. ერთი შეხედვითაც ჩანდა ორგანიზატორების მიერ გამომჟღავნებული პასუხისმგებლობა, რომელიც აბსოლუტურად ყველა დეტალში იგრძნობოდა. საგულდაგულოდ შემოსილი საზოგადოება ირგვლივ თავმომწონედ დააბიჯებდა და საღამოს დაწყებას გულმოდგინედ ელოდებოდა.
სარას კაბები კლასიკურ სტილში იყო გადაწყვეტილი. უძვირფასეს ევროპულ ქსოვილებში გამოწყობილი მოდელები თვალისმომჭრელად გამოიყურებოდნენ. ოთხი საღამოს გამოსასვლელით, ორი საქორწინოთი, სამი კოქტეილის და ერთი საკარნავალო კაბით აპირებდა მოდის სამყაროში პირველი ნაბიჯის შედგმას. ნერვიულობდა, დამსწრე საზოგადოებით სავსე დარბაზს შორიდან უყურებდა და ანას და ვივიენის სახეების ამოცნობას ლამობდა.
-აქ რატომ დგახარ? მოდელებთან რატომ არ ხარ?- მოულოდნელად მისტერ სკოტის გაჟღერებულმა ხმამ შეაცბუნა. 
დაბნეულმა შეხედა. ვერაფერი უთხრა.
-წამოდი, აქ არ უნდა იყო. სადაცაა კვირეული გახსნილად გამოცხადდება.
სარა ადგილიდან არ იძროდა.
-ვინმეს ელოდები?
-ანას და ვივიენს,- დაბალ ხმაზე ჩაილაპარაკა და უეცრად სიხარულისგან ბაგეები გაეპო,- აი, ანა გამოჩნდა. ვივიენს კი ჯერ ვერ ვხედავ.
-ეგ ყოველთვის აგვიანებს. ჩვევა აქვს ასეთი, მაგრამ არ ინერვიულო, თუ დაგპირდა, სიტყვას აუცილებლად შეასრულებს.
-კი, დამპირდა.
სწორედ იმ წამს დარბაზში დაბნელდა. „ნიუ იორკ ფეშენ შოუს“ დამფუძნებელი დამსწრე საზოგადოების წინაშე მენეჯერთან ერთად წარდგა და მოკლე მიმოხილვა გააკეთეს მოდაში შემოჭრილი სიახლეებისა და მასში არსებული კულტურული მრავალფეროვნების გავლენის დადებით მხარეებზე. შემდეგ კონკრეტული ქვეყნები ჩამოთვალეს, საიდანაც მოდის კვირეულში მონაწილე დიზაინერები იყვნენ წარმოდგენილნი და სიტყვის დასრულებისთანავე პოდიუმი რიგით პირველი გამომსვლელი დიზაინერის მოდელებს დაუთმეს.
სარას მღელვარება პიკს აღწევდა, როდესაც ჯერი მის კოლექციაზე მიდგა. გოგონებმა პოდიუმზე თავი გამოიჩინეს და მის მიერ საგანგებოდ შეკერილი კაბები არაჩვეულებრივად წარმოადგინეს. იქუხა ტაშმა. ეს წარმატების ნიშანი იყო. სარა მოდელებს შეერია და ათივე მათგანთან ერთად ახლა უკვე თავად გავიდა პოდიუმზე და დარბაზში მყოფებს მადლიერების ნიშნად ღიმილი შეაგება. ტაში გაძლიერდა. ქალს სიხარულისგან ფეხები ეკვეთებოდა და ცრემლები აწვებოდა. არაერთხელ განათდნენ ფოტოგრაფების კამერები. როგორ უნდოდა ჩვენებას მშობლები, ძმები და ნათესავებიც დასწრებოდნენ და მისი სიხარული გაეზიარებინათ, მაგრამ იქ მხოლოდ ორი გულმხურვალე გულშემატკივარი -ანა და ვივიენი იჯდა, რომლებიც სხვებთან ერთად გამარჯვების ტაშით აჯილდოვებდნენ.
-ესეც გამომივიდა,- საკუთარ თავს მიულოცა და მოდელებთან ერთად დატოვა იქაურობა.
-ყოჩაღ! წარმატებულ დებიუტს გილოცავ!- დარბაზს მიღმა დაუხვდა მისტერ სკოტი, -ცალსახაა, მრავალმხრივ ნიჭს ფლობ.
-დიდი მადლობა, ოლივერ. შენც წარმატებულ გამოსვლას გისურვებ,- ძლივს მოახერხა სიტყვების ერთმანეთზე გადაბმა და ტუალეტისკენ წავიდა.
კაბინაში შესვლისთანავე თავი ვერ შეიკავა, ცრემლები გადმოსცვივდა და ხმამაღალ ტირილში გადაუვიდა. ასე აღნიშნავდა მარტოდ შთენილი ახალბედა დიზაინერი ყველასგან მალულად სიხარულს.

***
საღამოს დასრულებისთანავე ორგანიზატორებმა დიზაინერები, მოდელები და სტუმრები სპეციალურ სივრცეში მიიწვიეს, სადაც შვედური მაგიდა იყო გაშლილი. სტუმრები რჩეულ დიზაინერებს და მოდელებს გაეცნენ, ზოგიერთმა საქმიანი შეთავაზებაც მიიღო. მათ შორის იყო მისტერ სკოტიც.
სარა „ნიუ იორკ ფეშენ შოუს“ სარეკლამო კედელთან ფოტოს გადასაღებად რამდენიმე სტუმარმა შეაყოვნა და გვიან შეუერთდა მეგობრებს.
-სად გაუჩინარდი? რამდენი ხანია გეძებ.-ჰკითხა ანამ.
-ღონისძიებაზე მოსულმა სტუმრებმა გამაჩერეს. მგონი, შინდისფერი გიპიურის კაბა გავყიდე.
-გილოცავ! მინდა გითხრა, ძალიან ლამაზი გამოსვლა გქონდა. უკეთესს ვერც ინატრებდი. არც მიკვირს, რომ კლიენტი გამოგიჩნდა, მოსალოდნელიც იყო.
-მადლობა, ანა. ხომ იცი, შენი აზრი ჩემთვის როგორი მნიშვნელოვანია?
-ვიცი და გეუბნები კიდეც.
-ვივიენი სად არის? - თვალი მიმოავლო სტუმრებს.
-არ ვიცი, აქვე უნდა იყოს. ნაცნობები აღმოაჩინა და მათთან საუბრობს.
-აგერ მოდის,- გაუხარდა სარას. მისგანაც ელოდებოდა შეფასებას.
ვივიენი ვიღაც უცნობ ახალგაზრდა ქალთან ერთად მიადგა:
-გილოცავ! შენმა კოლექციამ ფურორი მოახდინა.
-მადლობა,- თავშეკავებული იყო უცნობთან. იმ წამს მეტი ვერაფერი უთხრა, თუმცა სიამოვნებით დააყრიდა კითხვებს.
-გაიცანი, ეს ჩემი ძველი კოლეგა, ტერეზა კოლინზია.
-თქვენი საღამოს კაბებით აღფრთოვანებული დავრჩი. ყველა შეუდარებელია, ვერცერთს გამოვარჩევ,- შეაქო ქალმა.
-მადლობას მოგახსენებთ.
-ორ თვეში ჩემი დის ქორწილია. მინდა, კარგად გამოვიყურებოდე. იცით? ერთ-ერთ მოდელს სურათი გადავუღე. შეგიძლიათ, ზუსტად ასეთივე შემიკეროთ? - ტელეფონის გალერიაში შენახული ფოტო აჩვენა ტერეზამ.
-რა თქმა უნდა,-ღიმილი შეაგება სარამ.
-კეთილი. როგორ დაგიკავშირდეთ?
-სიმართლე გითხრათ, საკუთარი სალონი ჯერ არ მაქვს. შეკვეთებზე სახლში ვმუშაობ,- სირცხვილისგან წამოწითლდა.
-არაუშავს, იქ რომ მოვიდე?
ვივიენმა თვალით ანიშნა, დათანხმდიო.
-მობრძანდით.
-ესე იგი, შეთანხმდით. - კმაყოფილებით თქვა ვივიენმა.
სარამ ტერეზას ტელეფონის ნომერი ჩააწერინა და როგორც კი სტუმარი გააცალა, ვივიენს მიუბრუნდა:
-მე ბინის მეპატრონესთან ვცხოვრობ. ძალიან პრეტენზიული ქალია. არა მგონია, კლიენტის მოსვლა მოიწონოს.
-მართლა?- შეფიქრიანდა ვივიენი. თითქოს გონება რაღაცამ მყისიერად გაუნათა. ეგ საქმე მე მომანდეო,-თვალი ჩაუკრა და არეულ ხალხს შეერია.
-ოლივერ, სად ხარ?- გამალებით ეძებდა მეგობარს.
მალევე მიაგნო. ცივი იარაღების მწარმოებელი კომპანიის ერთ-ერთ წარმომადგენელთან იდგა და ესაუბრებოდა. ვივიენმა ბოდიში მოუხადა, საუბარი შეაწყვეტინა და სთხოვა, იქაურობა ისე არ დაეტოვებინა, რომ არ ენახა. მისტერ სკოტი დაპირდა, როგორც კი საუბარს მორჩებოდა, მიაკითხავდა.
-რა ხდება? გამაგებინებ?- მასთან დაბრუნებულ ვივიენს აღელვებული მივარდა სარა.
-ცოტაც მოიცადე და ყველაფერს გაიგებ,- ეშმაკურად ეღიმებოდა და თან მოხდენილად ჩაცმულ სამოსს ისწორებდა.
ამასობაში ოლივერიც გამოჩნდა.
-მორიგი შეკვეთა მიიღე? მოგილოცო, თუ ჯერ არა?- შამპანურით სავსე ფუჟერი დაანახა ვივიენმა და სალაპარაკოდ გვერდზე გაიყვანა.
-დანების ქარქაშების შეკვეთა მომცეს. ისეთ არხზე გავედი, ესენი რომ მუდმივი კლიენტები გახდნენ, ტუზი დამეცემა.
-იმედი მაქვს, ასეც იქნება.
-წინ ახალი გამოწვევებია. აუცილებლად უნდა აღვნიშნოთ.- თავადაც ასწია შამპანურის ფუჟერი და მორიგი წარმატებით გახარებულმა მეგობარს თეთრი კბილები შეანათა.
-ჯერ ერთ კითხვაზე მიპასუხე. შენს საწარმოში რომ მცირე ადგილი გამომიყო, შეძლებ? რა თქმა უნდა, გადაგიხდი. ბიზნესი ბიზნესია, მეგობრობა -მეგობრობა.
-არ მითხრა, რომ ტყავის წარმოებით დაინტერესდი, მაინც არ დაგიჯერებ.
-არა, ერთ ჩემს მეგობარს სურს ტანსაცმელი შეკეროს. მას კი არც კლიენტების მიღება და არც საკერავი მანქანების ჩართვა ბინის ერთ ოთახში არ შეუძლია.- სარასკენ მიმართა მზერა.
-კლიენტებს ქუინსში ვერ მიიღებს, იქ კუდაბზიკა მდიდრები არ მოვლენ.
-არც ვამბობ, იქ უნდა მიიღოს-მეთქი. კვირაში ორი დღეც რომ გამოუყო, მანჰეტენზე შენს მაღაზიაში არსებულ პატარა სალონში მოვა, კლიენტებს ზომებს აუღებს, მოასინჯებს, ქსოვილს აარჩევინებს, ხოლო მერე წამოვა და საწარმოში შეკერავს.
-ასე ძალიან სარაზე რატომ ზრუნავ? ზედმეტ პასუხისმგებლობას ხომ არ იღებ? მის წინაშე რამე ვალდებულება გაქვს?
-თანახმა ხარ, თუ არა?- არ ჩათვალა საჭიროდ, ოლივერის ცნობისმოყვარეობა დაეკმაყოფილებინა. საქმის დროულად მოგვარება უფრო ეჩქარებოდა.
მისტერ სკოტმა სარას სერიოზული სახით გახედა და გაჩუმდა. რამდენიმეწამიანი დუმილის შემდეგ წარმოთქვა:
-არ მიყვარს, როცა სამუშაო გარემოში სიმშვიდეს და აწყობილ დღის რეჟიმს მირღვევენ, მაგრამ რადგან შენ მთხოვ...
-ხელს არ შეგიშლის, დამიჯერე. ძალიან შეგნებული ადამიანია და ერთმანეთს გაუგებთ. მოკლედ, ვატყობ, შევთანხმდით. თანხაზე შემდეგ დაგელაპარაკები. ახლა მთავარია, ჩვენს ახლადგამომცხვარ დიზაინერს სამუშაო გარემო ჰქონდეს.
მამაკაცმა თავი დაუქნია. ვივიენი სარასთან მივიდა და რაც მისტერ სკოტთან ერთად მოილაპარაკა, ყველაფერი მოახსენა:
-აბა, რას იტყვი? შენი სამუშაო სივრცე გექნება და ნახევარი წელი ქირის ფულს მე გადაგიხდი. როცა კლიენტების რიცხვს გაზრდი, შეგიძლია თანხის დაბრუნებაზე მერე იფიქრო.
-არც კი ვიცი, რა ვთქვა,-ენა დაება სარას.
-ხვალვე შემიძლია, ჩემი საწარმო დაგათვალიერებინო. ქუინსშია. მისადგომადაც საკმაოდ ადვილია, ტრანსპორტი ყველა მხრივ უდგება, - დასძინა ოლივერმა.
სარამ სახეზე ხელები აიფარა. ვივიენის ჰუმანურმა საქციელმა აზროვნების უნარს მოსწყვიტა. რეტდასხმული იდგა და ვეღარ გაეგო რა მოემოქმედებინა. გონს რომ მოეგო, მეგობარს გადაეხვია და არასოდეს დაგივიწყებო,-ძლივს ამოთქვა.

***
ქუინსში, „ჯექსონ ჰაითსის“ დასახლებაში, მეშვიდე ხაზის მეტროსადგურთან ახლოს, კორპუსის მანსარდის დაახლოებით ასორმოცდაათი კვადრატული მეტრი ჰქონდა ათვისებული ოლივერს. ნათელი, სუფთა, სამი ფართო ოთახისგან, სამზარეულოსა და სააბაზანოსგან შედგებოდა. თეთრად შეღებილი და სიძველისგან გაყვითლებული კედლები მსოფლიოს მეგაპოლისების სურათებით იყო გაცოცხლებული. კარ-ფანჯარაც ასევე ძველებური სტილის, მაგრამ მოვლილი იყო. ხის იატაკს ეტყობოდა, რომ განახლებული იყო.
სარამ შესვლისთანავე იგრძნო ტყავის მასალის და ქიმიური საშუალებების სპეციფიკური სუნი. ყველგან ფეხის ტერფის სტილიზირებული მოდელები, ფეხსაცმლისა და ტყავის აქსესუარების კომპოზიციები, წაღა, ნახევარწაღა, მაღალყელიანი ჩექმა, საზაფხულო ღია ფეხსაცმელი, ნავისებური მაღალქუსლიანი და დაბალქუსლიანი ფეხსაცმელი, საზაფხულო უსარჩულო ჩექმა, წაღა პერფორირებული ღიობებით, ქამრები და ჩანთები იყო მიმობნეული.
ოლივერს ხელში ფანქარი ეჭირა და ფეხსაცმლის მოდელის დახვეწით იყო დაკავებული.
-შეიძლება?- დაბალი ხმით იკითხა სარამ.
მამაკაცმა ნაცნობი ხმის გაგონებისთანავე ფანქარს ხელი გაუშვა და სტუმრის მისაღებად წამოდგა.
-მობრძანდი.
-ხელი ხომ არ შეგიშალე?
-არა.
-ახალ მოდელს ქმნიდი?-ქალს თვალი გაექცა ოლივერის სამუშაო მაგიდისკენ.
-ჰო, დახატული ფეხსაცმლის დაფერვას ვასრულებდი. ჩრდილისა და სინათლის სწორი განაწილება მინდოდა.
-შეიძლება, ვნახო?- ინტერესი გამოავლინა სარამ.
-რა თქმა უნდა,- მაგიდისკენ წავიდა მამაკაცი და ნამუშევარი ხელში მიაწოდა.
-ძალიან ლამაზია!
-მადლობა.
-ეს საბოლოო სახეა?
-არა. ჯერ მუქი ტონალობით დავიწყე, ახლა ჩრდილებიდან თანდათან ვაღიავებ. გრადაციასა და გაღიავების ეტაპზე ვარ. შემდეგ აქსესუარების ფერში დამუშავებაზე გადავალ.
-რთულია?
-არც ისე. პირველ ეტაპზე ჩავარდნილ ფორმებს მუქი ტონით მოვნიშნავ, შემდეგ მომდევნო ტონების თეთრი ფერით გაღიავება დაიწყება და ასე თანდათან ფორმის ძერწვაში გადავალ ლაქობრივად ფეხსაცმლის მოცულობისა და ფაქტურის შესაბამისად.
სარამ თავი სუსტად გააქნია:
-რთული ყოფილა.
ოლივერმა სახის ნაკვთები შეუთვალიერა და მზერა ნაცრისფერ თვალებზე შეუჩერა.
-სულ ეს არის? მეტი არაფრის დამატება არ დასჭირდება? - უხერხული სიჩუმე დაარღვია ქალმა.
ოლივერმა არაფერი უპასუხა. ისევ მას აკვირდებოდა. სარამ ნახატი მაგიდაზე დადო და უკან დაიხია. მამაკაცმა მხოლოდ მაშინ გასცა პასუხი:
-საბოლოოდ გუაშში ან აკვარელში გადამაქვს.
-გასაგებია. დანამდვილებით შემიძლია ვთქვა, რომ ეს ჩემი სფერო არ არის. კარგი, ჩემთვის გამოყოფილი ფართი რომელია?-ქალმა საუბარი სხვა თემაზე გადაიტანა.
ოლივერმა ოთახი აჩვენა. არეულობისთვის ბოდიში მოუხადა და დაპირდა, გადატვირთული გრაფიკის გამო მაქსიმუმ ოთხ დღეში გაუთავისუფლებდა. სარას ეჩქარებოდა, ამიტომ უთხრა, მისი დახმარება სულაც არ იყო საჭირო, ყველაფერს თავად გაუმკლავდებოდა.
-ასე თუ გეჩქარებოდა, გეთქვა. ჩემს დამხმარეებს დავტოვებდი და რაღაცას მოგიხერხებდი.
-არაუშავს. თუ გასვლას არ აპირებ, ცოტა ხანს დავრჩები და ნახევარი საქმეც რომ გავაკეთო, ესეც კარგია. ხვალაც იგივე დროს, სამსახურის შემდეგ მოვალ და დაწყებულს ბოლომდე მივიყვან.
-პრობლემა არ არის. მეც სამუშაო მაქვს და სანამ არ დავასრულებ, ვერ წავალ. მოდი, რაც მსუბუქია, მხოლოდ ის ნივთები გამოიტანე და დანარჩენს მე მივხედავ, კარგი? ძალა არ დაიტანო.
-თუ ვერ მოვერევი... - გაეცინა სარას და დრო რომ არ დაეკარგა, ოთახის დალაგებას შეუდგა.
მისტერ სკოტს გონება აურია და წარმოქმნილი ხმაურითა და ფუსფუსით კონცენტრაციის უნარი დაუკარგა, მაგრამ მამაკაცმა არაფერი აგრძნობინა, შეძლებისდაგვარად აგრძელებდა ფეხსაცმლის მოდელის სრულყოფას. ხანდახან თვალს მისკენ აპარებდა და მის ღიღინზე ჩუმად ეღიმებოდა.
ქალმა დაახლოებით ორი საათი დაჰყო სახელოსნოში. გვარიანად მოიქანცა და მუშაობა შეწყვიტა. უკვე გვიანიც იყო. მეორე დღისთვის ისევ ტელევიზიაში იყო წასასვლელი და მეტს ვეღარ გაჩერდებოდა.
-უკვე მიდიხარ?- როდესაც ოლივერმა მხრებზე ჩანთაგადაკიდებული სარა დაინახა, მუშაობას თავი დაანება.
-დიახ.
-გაგაცილებ.
-არ არის საჭირო. ვერ შეგაწუხებ.
-რადგან გთავაზობ, ესე იგი, არ ვწუხდები.
-მადლობა, მირჩევნია, მეტროთი წავიდე.
-წვიმა დაიწყო,- ფანჯრისკენ გაიხედა მამაკაცმა.
-არაუშავს. მადლობელი ვარ დახვედრისთვის. ღამე მშვიდობისა. -უცებ მიაყარა სიტყვები და კარისკენ წავიდა.
-ღამე მშვიდობისა,- მიუგო ოლივერმა და თვალი გააყოლა.
გარეთ კოკისპირულად წვიმდა. სახლებისკენ მიმავალი ხალხი ჩქარი ნაბიჯებით მიიწევდნენ.
-ქოლგაც არ მაქვს,- სახე დაემანჭა ქალს. ცოტა ხნით შეჩერდა, მაგრამ გადაღებას პირი არ უჩანდა და სადარბაზოდან გავიდა.
რამდენიმე ქუჩის იქით ერთ-ერთ სპა სალონთან გამომწვევად ჩაცმული ჩინელები მოფენილიყვნენ, ქოლგის ქვეშ თავმომწონედ პოზიორობდნენ და გამვლელებს მასაჟს სთავაზობდნენ. სარას არც  შეუნიშნავს ისინი, ერთი ადგილი შეარჩია და აწკრიალებულ ტელეფონს უპასუხა. ვივიენი ურეკავდა, აინტერესებდა სახელოსნო რამდენად მოეწონა და ვიდრე მისგან პასუხს მოისმენდა, უცხო მამაკაცი მიადგა:
-რამდენი გადაგიხადო, ლამაზო?
ქალმა მხოლოდ მაშინ შენიშნა შურიანი სახით მომზირალი გვერდზე მდგომი ჩინელი მეძავები, რომლებიც ალმაცერად უყურებდნენ და მასთან საჩხუბრად ემზადებოდნენ.
-რაღაც გაუგებრობაა,- ამოილუღლუღა, ვივიენს ტელეფონი გაუთიშა და ის იყო, გაქცევა დააპირა, როდესაც მისტერ სკოტმა თავის მანქანა ფეხებთან გაუჩერა, მინა ჩაწია და მიმართა:
-დაჯექი!
სარამ უარის ნიშნად თავი გააქნია და დაბნეული გაიქცა მეტროსადგურისკენ. სწორედ იმ დროს, დიდი სიჩქარით მიმავალმა მანქანამ გუბეში გაიარა და ერთიანად გაწუწა.
-ჯანდაბა!- სიმწრით აღმოხდა და ასფალტს ფეხი დაჰკრა.
-შენ სულ ასე ჯიუტობ?- უკვე მეორედ გაუჩერა მანქანა ოლივერმა.
ქალი შედგა, მამაკაცს გახედა და მანქანის კარი დაუყოვნებლივ გააღო.
-არ ვიცოდი, ეს ქუჩა თუ...
-ახლა ხომ იცი?
-ვივიენმა დამირეკა და საპასუხოდ ამ შენობის წინ გავჩერდი,- ახსნა დაიწყო, თან შეშინებული უკან იყურებოდა.
-შენი მისამართი მითხარი,- ნავიგაცია გახსნა მისტერ სკოტმა.
სარამ მისამართი უკარნახა და ჩანთიდან ხელსახოცი ამოიღო, რომ ჭუჭყიანი გუბის შხეფები მოეცილებინა.
-რას დამამსგავსა იმ საძაგელმა!- კბილებში გამოსცრა და ჯერ სახე მოიწმინდა, შემდეგ ტანსაცმლის გასუფთავებაზე გადავიდა.
-შეგეძლო, ჩემი შეთავაზება თავის დროზე მიგეღო. ახლა აღარ იწუწუნებდი.
-ისე მელაპარაკები, თითქოს წინასწარ ვიცოდი, რა შემემთხვეოდა და მაინც უარი გითხარი შემოთავაზებაზე.
-ჰმ.
-რა, ჰმ?
-არაფერი. ვივიენის დაბადების დღეზე იფიქრე?
სარას სახე შეეცვალა:
-სულ დამავიწყდა...-გაიტრუნა და ცოტა ხნის შემდეგ დაამატა:- როგორ მოვიქცეთ?
ოლივერმა მხრები აიჩეჩა:
-მე შენგან ველოდები პასუხს.
-როდეო როდის იწყება?
-საღამოს შვიდ საათზე.
-როდის მთავრდება?
-ცხრაზე.
-ზღვის პროდუქტების რესტორანში რომ წავიდეთ? ვივიენს ძალიან უყვარს.
-რესტორნების უმეტესობა ათ საათზე იკეტება.
-შენც მართალი ხარ. მაშინ ბარი.
-მეტი კრეატიულობა მჭირდება.
-სახლი რომ ვიქირავოთ და წვეულება იქ გავმართოთ?
-ეგ უფრო კარგად ჟღერს. პოკონოზე რას იტყვი?
-იყოს, როგორც ვიცი, ძალიან ლამაზი ბუნებით გამოირჩევა.
-სახლი უნდა შემარჩევინო.
-ხვალ რომ იყოს?
-დღეს რომც მეხვეწო, უარს გეტყვი. არ მცალია.
ქალი გაჩუმდა. ვერ გაუბედა, ეკითხა, ასეთ დროს თავსხმა წვიმაში სად მიდიოდა. აღარც ოლივერს გაუგრძელებია სიტყვა. სარა სახლამდე მიიყვანა, დაემშვიდობა და თვალს მიეფარა.

***
მეორე დღეს მისტერ სკოტმა თავად მიაკითხა სარას სამსახურში. პირველ რიგში მაღაზია და შიგვე არსებული პატარა სალონი დაათვალიერებინა, შემდეგ ქუინსისკენ აიღეს მიმართულება. მართალია, სხვის საკუთრებაში უეცარი შეჭრა ცოტა უხერხულობას უჩენდა სარას, მაგრამ ამ ეტაპზე უკეთეს შეთავაზებას ვერავინ გაუკეთებდა. საკუთარი ძალების ამჯერადაც სჯეროდა. ღრმად იყო დარწმუნებული, არ უღალატებდნენ. ამიტომ, იმედს იტოვებდა, რომ დადგებოდა დღე, როდესაც არა სხვის, არამედ საკუთარ მაღაზიაში, მოდების სახლსა და საწარმოში შეაბიჯებდა. მანამდე კი ისიც კარგად ესმოდა, საჭირო იყო თავგადაკლული შრომა და თითოეული წუთის ეფექტიანი გამოყენება.
იმ დღეს ოთახის დალაგება დაასრულა, მისტერ სკოტს პოკონოში გასაქირავებელი სახლებიდან ვივიენის დაბადების დღის აღსანიშნავად არჩევანი გააკეთებინა და ჩუმად გაუყვა „ჯექსონ ჰაითსის“ ქუჩებს მეტრომდე.
მიდიოდა და დაკვირვებით ეცნობოდა უბანს, რომელიც ამიერიდან ხშირი მასპინძელი  გახდებოდა სარასთვის. ეთნიკური მრავალფეროვნების განსაკუთრებული სიჭრელე მის ყურსა და თვალს არ გამორჩენია. უამრავი ენა ირეოდა ერთმანეთში. აქა-იქ ისმოდა აზიური აქცენტით გამოთქმული ინგლისური სიტყვებიც. შეხვდებოდით ინდურ სილამაზის სალონებს, კორეულ სუპერმარკეტებს, დარბაზებს, რომლებიც სარეკლამო აბრებით ლათინო-ამერიკული ცეკვებისა და სიმღერების შემსწავლელ კურსებზე იწვევდნენ მსურველებს და კიდევ უამრავ პუნქტს სხვადასხვა სერვისული შეთავაზებით.
მეტროსადგურამდე მშვიდობიანად მიაღწია და კიბეებით ბაქანზე დაეშვა. მკაფიოდ მოაწვა საშინელი დაღლილობა და კედელს მიეყრდნო. ბოლო ხანებში შეძენილი უენერგიობა აღარც უკვირდა, მაგრამ დღევანდელი დღე ზედმეტი დატვირთულობით გამოირჩეოდა. თანდათან ძილიც ერეოდა. გვირაბიდან მომავალმა მატარებელმა ლიანდაგები აახმაურა, ცხვირწინ ჩაუშხუილა და ბოლო ვაგონით მის წინ გაჩერდა. საკუთარი სხეული ძლივს აითრია და ვაგონში შევიდა. როგორც კი მატარებელი დაიძრა, ორ გაჩერებას გაუძლო და წასთვლიმა. როცა გამოფხიზლდა, შეცბუნებულმა გახედა ელექტრო დაფას. სამი სადგურით გამცდარი იყო თავის გაჩერებას. საათს დახედა და სახე შეეცვალა.
-კაცმა არ იცის, რამდენი ხანი მომიწევს ლოდინი,- წაიბურტყუნა და საპირისპირო მიმართულებით მიმავალ მატარებელს დაელოდა.
დიდი ხნის ლოდინის შემდეგ როგორც იქნა, მატარებელი გამოჩნდა. კარებთანვე ჩამოდგა, სკამისკენ აღარც გაუხედავს.
ბინაში შესულს მეპატრონე საყვედურით დახვდა, გვიან როცა მოდიხარ, მეღვიძება და სხვა დროისთვის გაითვალისწინეო. გაწბილებულმა სარამ თავი გააქნია და სამზარეულოში ჭურჭელი რომ არ აეხმაურებინა, მშიერი შევიდა თავის ოთახში.
-როდის მეღირსება ის დღე, როცა ამ ქალის კაპრიზების გაძლება აღარ მომიწევს?- ამოიგმინა და პირქვე დაეშვა საწოლზე.

***
როდეოს დაწყებამდე სარამ აიტეხა, სუვენირების მაღაზიაში შესულიყვნენ, სამახსოვროდ პატარა ნივთის ყიდვა სურდა. ოლივერი და ვივიენიც თან გაჰყვნენ, ხოლო დანარჩენი მეგობრები სანახაობის მოლოდინში იყვნენ გართულები და მოედანზე დარჩენა ამჯობინეს. ოლივერმა ქალის და კაცის ჩექმებზე შეაჩერა მზერა და შეკერვის ხარისხს პროფესიონალური თვალით დაუწყო დაკვირვება, ვივიენი ქუდებთან ჩამოდგა, სარასთვის კი ყველაფერი საინტერესო იყო  და თითოეული დახლის წინ ყოვნდებოდა. საბოლოოდ, არჩევანი ჩექმებზე შეაჩერა და რამდენიმე წყვილის მოსაზომად სარკის წინ ჩამოჯდა.
-ეგ არ გამოგადგება, საკმაოდ მაღალი ქუსლი აქვს, ტყავიც სხვა ტექნოლოგიით არის დამუშავებული და არაკომფორტული იქნება,- როგორც კი ხელში პირველი წყვილი აიღო, მაშინვე გაისმა მისტერ სკოტის ხმა.
-მაშინ ამ ოთხიდან რომელს მირჩევ? იმდენია, უკვე ტვინი მეღრძო,-უპასუხოდ არ დატოვა სარამ.
მამაკაცი მის წინ დაიხარა, ოთხივეს თვალი შეავლო და ბეჟი ფერის ჩექმაზე მიუთითა:
-ეს ყველას სჯობს, თან ჯინსის შარვალს ძალიან მოუხდება.
ქალმა ჩექმა მოირგო და სარკეში ჩაიხედა. მართლაც ლამაზი გამოჩნდა ღია ფერის ჯინსთან, რომელსაც ატარებდა.
-მგონი, ოლივერის რჩევას უნდა ვენდო,- გაიფიქრა და ნივთის საფასურის გადასახდელად მოლარისკენ გაემართა.
-რა იყიდე?- ფეხი შეუთვალიერა ვივიენმა.
-აი, ეს!- კმაყოფილმა მიუგო სარამ და ახლადშეძენილ ჩექმას დახედა.
-ვისი რჩევით? ბარემ ისიც ვთქვათ,- გაეღიმა ოლივერს.
ვივიენი მაშინვე მიხვდა და ჩუმად ჩაეცინა.
-რაც მართალია, მართალია, მისტერ სკოტი დამეხმარა,-აღიარა სარამ.
-ძალიან გიხდება.- მოუწონა მეგობარმა და თავის შერჩეული ქუდი გადასცა,- ეს შენ.
-რა?-ყბა ჩამოუვარდა სარას,-კი, მაგრამ...
-მე თუ მკითხავ, როდესაც როდეოში ხარ, ქავბოების ჩექმა და ქუდი აუცილებელი ატრიბუტებია.
-რატომ მყიდულობ? ამ საჩუქარს ვერ ავიღებ. უკვე მეტისმეტია.
-ფული ჩემია და ისე განვკარგავ, როგორც მომეხუშტურება.
-მაგრამ მე იუბილარი არ ვარ. დღეს შენ იმსახურებ ჩვენგან საჩუქრებს.
-საკუთარ დაბადების დღეზე საჩუქრის ვინმესთვის გადაცემა იუბილარებს ეკრძალებათ? ვინ დააწესა? მსგავსიც არაფერი მსმენია,- თვალები დაიწვრილა და ტუჩები დაპრუწა.
-როცა ვივიენი რაღაცას აიჩემებს, ვერავინ გადაარწმუნებს,- ჩაილაპარაკა ოლივერმა.
-შენ რაღა დაგემართა? - მკაცრი სახით მიუბრუნდა მამაკაცს.
მისტერ სკოტს ჩაეცინა:
-შენს გადაკიდებას მტერსაც არ ვუსურვებ.
ვივიენმა სარას გახედა და ახლა მისგან ელოდებოდა სიტყვას.
-კარგი, ჰო, ვიღებ საჩუქარს.
გულუხვ იუბილარს გაეღიმა, ჩანთა გახსნა და მოლარეს საკრედიტო ბარათი მიაწოდა.

***
სანახაობის დაწყებამდე სულ რაღაც ათი წუთი რჩებოდა. სარამ, ვივიენმა და ოლივერმა ხალხით სავსე რიგებში ტრადიციული ამერიკული რეცეპტით მომზადებული ჰოთ-დოგებითა და გამაგრილებელი სასმელებით გაიკვლიეს გზა და დანარჩენ მეგობრებს შეუერთდნენ.
-ეს თქვენთვის,- სარამ ახალდაქორწინებულ წყვილს მათთვის ნაყიდი საჭმელი გაუწოდა.
-სხვათაშორის, დახლებისკენ წასვლა ჩვენც გვინდოდა, მაგრამ ადგილებს გინახავდით. თქვენი წასვლის შემდეგ გაქვავებულები ვსხედვართ, რომ არავინ წაგვართვას, - გაეცინა მიას და როგორც კი კუთვნილი ჰოთ-დოგი მიიღო, მაშინვე პირისკენ გაიქანა.
-სულსწრაფი,- მიაძახა ჯეიმსმა.
ვივიენი ცოტა ხანს აკვირდებოდა მიას, შემდეგ ვეღარ მოითმინა, ფეხზე წამოდგა, მარაოსავით გადაშალა გრძელი თითები და ოფიციალურ განცხადებასავით ხმამაღლა წარმოთქვა:
-უცნაურია. ჭამაზე არასოდეს გაგიგიჟებია თავი. რაც თავი მახსოვს, დიეტაზე ხარ. აქ საქმე რაღაცაშია და მიმალავ.
მიას ლუკმა პირში გაუჩერდა. მეუღლეს შეხედა და რამდენიმეწამიანი პაუზის შემდეგ სიცილი აუტყდა.
-რაღა ვივიენ კარტერი და რაღა გამოცდილი გამომძიებელი? ისე გვიყურებს, თითქოს ბოროტმოქმედები ვიყოთ და დანაშაული გვქონდეს ასაღიარებელი. ვერაფერს გამოგაპარებს კაცი. ჰო, მალე მშობლები გავხდებით,- მიუგო ჯეიმსმა და მეუღლეს მხარზე გადაჰხვია ხელი.
ქალს მკაცრი იერი სიხარულის მკრთალმა ელფერმა შეუსხვაფერა. ეს სიცოცხლის კაფსულის გახეთქვას ჰგავდა, რომლის ნაწილაკი მასაც მოხვდა და განაცრისფრებული იერი თავისფრად შეუღება. ქრიზოლითისფერი თვალებიდან სევდა აუორთქლდა და კვამლივით შეერია ჰაერს.
-გილოცავთ! ამაზე უკეთესს ვერაფერს მოგილოცავდით, -ორივეს გადაეხვია.
სარამ და ოლივერმაც მიბაძეს ვივიენს და წყვილის სიხარული გაიზიარეს.
ამასობაში, როდეოც დაიწყო. მოედნის თავზე პროექტორები განათდნენ. შემაღლებულ ადგილას დამონტაჟებულ აივანზე რამდენიმე შემფასებელთან ერთად საღამოს წამყვანი გამოჩნდა და მაყურებელს მიესალმა. შემდეგ საღამოს განრიგზე ისაუბრა და მონაწილეების  წარდგენაზე გადავიდა. ხის ჭიშკარი გაიხსნა და ნელ-ნელა ხელში აშშ-ს დროშით აღმართული, ცხენებზე ამხედრებული ქავბოები გამოჩნდნენ. მათ შორის იყო ორი ქალბატონიც.
-შეხედე, რა ბიჭია!
-ყველაზე სექსუალური ქავბოი ამერიკაში.
-ღმერთო ჩემო, ახლა გული წამივა.
წარამარა ისმოდა ახალგაზრდა გოგოების შეძახილები.
ქავბოებმა წრე დაარტყეს, მაყურებელს მიესალმნენ და თვალს მიეფარნენ. კვლავ გამოჩნდა წამყვანი და ამჯერად პირველი სახიფათო ნომრის - ხარის ტალახზე ტარება გამოაცხადა. პირველი ქავბოი ნიუ-ჯერსის შტატიდან იყო. წამყვანმა მისი მოკლე ბიოგრაფიული ჩანართი დასძინა და მის მიერ მიღებულ ტრავმაზე ალაპარაკდა, რომლის გამოც თითქმის ერთი წელი მოუწია საყვარელ საქმიანობასთან დამშვიდობება.
-საკმაოდ საშიში სპორტი ყოფილა,- დაუმორჩილებელ და გაბაწრულ ხარს რომ შეხედა, მაშინვე აღნიშნა სარამ.
როგორც კი რვა წამი მიილია, მაშინვე გაისმა გამარჯვების სიგნალის ხმა და ხელაღმართულმა ქავბოიმ ხარს საშუალება მისცა, გვერდზე გადაესროლა.
სარამ შიშისგან თვალები დახუჭა.
-იჰ, იჰ, იჰ, იჰააა!- სიხარულის ნიშნად დაიყვირა მათ უკან მჯდომმა მამაკაცმა.
დაფაზე მაშინვე გამოისახა მიღებული ასი ქულა. მაყურებელმა ყიჟინით გააცილა გამარჯვებული.
ხარის ტალახზე ტარება ახლა უკვე პენსილვანიელმა ქავბოიმ ითავა, მაგრამ ხუთი წამი ძლივს გაუძლო გავეშებულ ხარს და ძირს დაენარცხა.
-ძალიან საშიშია! როგორ რისკავენ?- სარა კითხვით მიუბრუნდა ოლივერს.
-იოლი რომ იყოს, ქავბოებზე გადარეული გოგოები აქ აღარ ივლიდნენ და ასე გულმხურვალედ არ უგულშემატკივრებდნენ,- ერთ-ერთ მომკივან გოგოსკენ გაიხედა მისტერ სკოტმა.
სარა ოლივერის მზერას გაჰყვა და პირველ რიგში მდგომი, მოკლე ჯინსის შორტში და ღია მაისურში მდგომი, სიმპათიური ქავბოებისკენ მომზირალი გოგონები რომ დაინახა, გაეცინა.
როცა ხარების ტალახზე ტარება დასრულდა, მეორე ნომრად გაქანებული ცხენებიდან ხბოების თოკებით დაჭერა და მათი ძირს დაწვენა გამოცხადდა. მას მოჰყვა ცხენებზე ჯირითი და რთულად შესასრულებელი მანევრირებები.
ვივიენი გაოცებული უყურებდა ნახევარფინალში გადამსვლელ ქავბოებს, რომლებიც ურთულეს ნომრებს საკმაოდ წარმატებით ართმევდნენ თავს. არც ჯეიმსი და ოლივერი ჩამორჩებოდნენ გულშემატკივრობაში.
-მოგწონს?- ოლივერმა სარას გადაულაპარაკა.
-დიახ. სახიფათო რომ არ იყოს, უფრო მომეწონებოდა.
-ამაშია ამ სპორტის მუღამი.
-ჰო, ვხვდები.
-მე და ჯეიმსი ყოფილი ქავბოები ვართ.
-მართლა?-თვალები გაუფართოვდა სარას.
-არ გჯერა?
-მჯერა, როგორ არა. საკუთარი თავი არ გეცოდებოდათ?
-როცა ქავბოი ხარ, შენთვის გადაულახავი დაბრკოლება არ არსებობს. ისინი სიძნელეებს არასოდეს გაურბიან.
-საკმაოდ გაბედულები არიან. ამაში ორი აზრი არ არსებობს. საინტერესოა, ქავბოების სახე როგორ შეიქმნა?
- ქავბოი ჩრდილოეთ მექსიკიდან შემოსული ტრადიციების და ამერიკული სტილის ნაზავია, რომლის საბოლოო ლეგენდარული სახე მეცხრამეტე საუკუნეში ჩამოყალიბდა. ისინი მთელ დღეს ატარებდნენ ჯოგში, ცხენზე ამხედრებულები დადიოდნენ და უმეტესად ღია ცის ქვეშ ცხოვრობდნენ. ნამდვილ ქავბოებს აუცილებლად უნდა ჰყავდეთ კარგად შეკაზმული მარდი ცხენი, რომელიც ძროხების სუნს უნდა სცნობდეს, ჰქონდეთ რევოლვერი, დანა და ქამანდი*. რევოლვერი მხეცების მოსაგერიებლად, დანა მრავალი დანიშნულებისთვის, ხოლო ქამანდი  ძროხების ან ცხენების დასაჭერად სჭირდებათ.
-სხვანაირი ჩაცმულობაც ახასიათებთ.
-დიახ. პერანგები შესაკრავების გარეშე, თეძოებთან ოდნავ ფართო და მეტი გამძლეობისთვის უკან ტყავის ნაჭრებიანი შარვლები აცვიათ. აუცილებელია, ჰქონდეთ გრძელი ტყავის ჩექმა და ეხუროთ ქუდი, რომელიც მზისგან და წვიმისგან დაიცავთ.
-ასეთი პოპულარულები რატომ გახდნენ? რამე წინაპირობა ჰქონდათ?
-მეცხრამეტე საუკუნეში იმდენად პოპულარულები არ იყვნენ, როგორც მეოცეში. მას შემდეგ, რაც ვესტერნული ჟანრის ფილმებში გადაიღეს და “Marlboro”-ს რეკლამის სახე გახადეს, ქავბოი ამტანი და ღონიერი მამაკაცის სიმბოლოდ იქცა.
-ალბათ, ამ სპორტსაც მეოცე საუკუნიდან ჩაეყარა საფუძველი.
-შეიძლება ასეც ითქვას.
-რატომ მიატოვე?
-ხშირი იყო ტრავმები. ბოლო ტრავმის შემდეგ ექიმებმა გარკვევით ამიხსნეს რა საფრთხის წინაშე ვიდექი. იძულებული გავხდი, ასე მოვქცეულიყავი, თუმცა როდეოს სიყვარული დღემდე გამომყვა. ბოლოს და ბოლოს, ის ადგილია, სადაც დროებითი განტვირთვის საშუალება გეძლევა. ძველი ამერიკული ტრადიციები ცოცხლდება და არაჩვეულებრივი სანახაობები იმართება.
სარა საუბარში აღარ აჰყვა, დაძაბულ სანახაობას მიადევნა თვალი.
საღამოს მეტი გამარჯვებული ჰყავდა, ვიდრე დამარცხებული და სწორედ ეს კონკურენცია განსაზღვრავდა შეჯიბრის ინტერესს. საბოლოოდ, ქულების მიხედვით გამოავლინეს გამარჯვებულები და წარმატებული ასპარეზობა და ჩემპიონობა უსურვეს ნახევარფინალში გადასულებს.
დადებითი ემოციებით დატვირთული მაყურებელი დაიშალა. სარა, ოლივერი, ვივიენი, მია და ჯეიმსი პოკონოს მთებში, მახლობლად დაქირავებული სახლისკენ გაეშურნენ.

ქამანდი -გრძელი და სქელი თოკი

გაგრძელება იქნება

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები