ნაწარმოებები


გამოიწვიე პოზიტივისათვის     * * *     შეიხედეთ ლიტ-მოვლენაში     * * *     ურაკპარაკის მობილური ვერსია!!!     * * *     შეიხედეთ თემაში: ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის მობილური ვერსია - http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1509

ავტორი: ქეით გრინი
ჟანრი: პროზა
9 იანვარი, 2021


ქარაფებზე მოსიარულე (X)

***
პოკონოს მთებს არაფერი შეედრებოდა. ბინდგადაკრული ზეცაც ვერ ფარავდა ირგვლივ არსებული ლანდშაფტების უიშვიათეს სილამაზეს. სარა პირველად ხედავდა პენსილვანიის შტატის მთიანეთს და ფანჯრის მინას თვალს ვერ წყვეტდა. ტყის სივრეში ჩაძირული სხვადასხვა ზომისა და ფორმის სააგარაკე სახლები, გასართობი კომპლექსები და ტბები გონებაში წარუშლელ კვალს ტოვებდნენ. ტყეში სიარულისას რამდენჯერმე ირმის ჯოგი შეხვდათ, აქა-იქ ოჯახებად დადიოდნენ მელიებიც და მოსახლეობას მიჩვეულები ოდნავადაც არ უფრთხოდნენ მანქანებით მიმავლებს.
-ენით ვერ აღვწერ, ისეთი დამამუნჯებელია აქაურობა,- აღფრთოვანებას ვერ მალავდა სარა.
-შემოდგომას უნდა ნახო. სასწაულია!
-ეჭვიც არ მეპარება.
-არც მაშინ არის ნაკლები, როცა სათხილამურო სეზონი იწყება. მე და ჯეიმსი ყველაზე ხშირად ზამთარში ამოვდივართ ხოლმე,- ჩაერთო მიაც.
-რატომ დუმხარ? შენც თქვი რამე, ოლივერ. მთელი გზაა ჩუმად ხარ,- იუბილარმა საჭესთან მყოფი ჩაფიქრებული მეგობარი კითხვით შეაფხიზლა.
-რა უნდა ვთქვა? ნავიგაციას მივყვები. არ მინდა, არასწორ მარშრუტს დავადგე,-თავი იმართლა.
-რაკი ასეა, ხელს არ შეგიშლით და ჩვენც გავჩუმდებით, -კარგ განწყობაზე მყოფ უკან მსხდომებს გახედა და თვალი ჩაუკრა.
ოლივერის მანქანა კვლავ განაგრძობდა მაღალი ხეებით გადატოტილ ტყეში სიარულს. წინ გადაშლილი ბუნების საოცრებები ოდნავადაც არ აღელვებდა ფიქრებაშლილს. ახალი ამოცანები აღწევდნენ გონების ნაპრალებში და მეტასტაზებივით ედებოდნენ. თავისთვის, ყველასგან მალულად წრიალებდა და არაფერს იმჩნევდა.

***
მალე სახლსაც მიადგნენ. მისმა მოწყობამ და იდილიამ ყველა მოხიბლა. ვიდრე რესტორნიდან შეკვეთას მოიტანდნენ, სარა და ვივიენი ჯაკუზის ოთახში შევიდნენ. ვიტრაჟული აბაზანის შუაში დიდი ჯაკუზი იდგა, ხოლო გარშემო არსებული შემინული კედლებიდან არც თუ ისე შორ მანძილზე ლამპიონების შუქით გაჩახჩახებული ტბა მოჩანდა.
-შამპანური, ჯაკუზი სურნელოვანი ქაფით, მუსიკა, ეს ბუნება და მეტი რაღა უნდა გინდოდეს? აი, როგორ ადგილს ჰქვია ნეტარების აპოგეა,-ვივიენი შემინულ კედელს მიუახლოვდა და ღრმად ამოისუნთქა.
-არ მითხრა, რომ ჩვენს მიტოვებას და აქ ჩაწოლას აპირებ.
-ჯერ არა, მაგრამ ძილის წინ ნამდვილად ვერ მოვიკლებ ამ სიამოვნებას,- თვალი მიმოავლო გარშემო დაწყობილ ნივთებს და როცა დარწმუნდა, მისთვის ყველა საჭირო ატრიბუტი ადგილზე იდო, სხვა ოთახების ნახვა მოიწადინა.
წესიერად სახლის დათვალიერება ვერც მოასწრეს. კარზე ზარის ხმა გაისმა და ოპერატიულმა რესტორნის კურიერმა ოლივერს შეკვეთა გადასცა. სარამ და მიამ სუფრა დეკორაციებით გააწყეს და სადედოფლო მაგიდას დაამსგავსეს. სადღესასწაულო ვახშამი ოთახში გემრიელ სურნელს აფრქვევდა და მოშიებულებს ნერწყვს ადენდა. ვივიენი მაგიდასთან დაჯდა და სამზარეულოში მოფუსფუსე მეგობრებიც გვერდში შემოიკრიბა. გემრიელად მოულხინეს ფრანგული სამზარეულოს კერძებსა და დესერტს. შემდეგ ბუხარში ცეცხლი აანთეს, წინ ღვინით სავსე ჭიქები დაიდგეს, თხილის ნაირფეროვანი ნაზავით სავსე ლამბაქი გვერდზე მოიდგეს და მონოპოლიის თამაში წამოიწყეს. დამარცხებაზე არავინ ფიქრობდა.  მოგებისთვის ყველა ხერხს მიმართავდნენ და რაც უფრო მეტ ქონებას აგროვებდნენ, მით უფრო მეტ აზარტში შედიოდნენ. მათ შორის გამოუცდელი სარა იყო, მაგრამ იმდენად კარგად აუღო თამაშს ალღო, დანარჩენები უკან ჩამოიტოვა.
თამაშმა ორ საათზე მეტ ხანს გასტანა. მხიარული საღამო მუსიკით და ცეკვით გააგრძელეს. ესეც რომ მოიბეზრეს, ვივიენმა მეგობრების საჩუქრები გახსნა, დაათვალიერა, თითოეულს მადლობა გადაუხადა და ბოდიშის მოხდით მიატოვა. მიამაც დაღლილობა მოიმიზეზა და ჯეიმსთან ერთად საძინებელში შევიდა. ოლივერი სარას არეული ოთახის მილაგებაში დაეხმარა, ერთმანეთს ღამე მშვიდობისა უსურვეს და ისინიც დასაძინებლად წავიდნენ.

***
აბაზანაში ჩაკეტილი ვივიენი ჯაკუზში იწვა, თვალები მიელულა, სხეული ათუხთუხებული წყლისთვის დაეთმო და აზრებით აგებულ ხლართებს მიუყვებოდა. რამდენჯერაც შუბის წვერივით მახვილი ხლართის კაუჭები ეხებოდა, იმდენჯერ გრძნობდა აუტანელ ტკივილს და სახის მიმიკებით გამოხატავდა. კარის მიღმა წლების განმავლობაში აკინძული სახელი და სასურველი ქალის ჰაბიტუსი დაეტოვებინა, კარს აქეთ გაცვეთილი სამოსივით დაძენძილი და გასაწყ.ლებული იდო უძრავად, რომელიც მომაკვდავი სნეულივით პულსის უკანასკნელ ცემას ითვლიდა. მთელ მსოფლიოში ყველაზე მეტად ეცოდებოდა და თან სძულდა ასეთი ვივიენი. ამიტომაც მალავდა შავი ფარდის უკან, რომ არავის დაენახა და ქუჩაში მოწყალების მისაღებად გამოსული მაწანწალასავით არ შეეხედათ ან შეზიზღებოდათ. რამდენჯერაც მწუხრი ჩამოწვებოდა და თავს დაიმარტოხელებდა, მხოლოდ მაშინ აძლევდა უფლებას, დაჩაგრული მეორე მე სამალავიდან გამოეშვა, მოესმინა, დაეპურებინა, ენუგეშებინა, სისხლმდინარე და დანაწევრებული გული ცრემლებით ჩამოებანა და ეწამლა. დილის დადგომისთანავე დასჯილივით კვლავ მიუჩენდა თავის ადგილს, რკინის ლედის აბჯარს გადაიცვამდა და ფსკერამდე დასულ სხეულს კვლავ ზევით აქაჩვისთვის მოუწოდებდა. არ დუნდებოდა ვივიენი. დღის შუქზე მოარული სრულიად განსხვავებულ ამპლუაში ევლინებოდა ყველას და არც ცდებოდა. ეს ბევრად მომგებიანი იყო მატერიალიზმის და ცივი სისხლის მდინარეებში მობანავე ადამიანების გარემოში გადარჩენისთვის.
ღამე? ის ისევ ლიანდაგებზე მწოლიარე, სასიკვდილოდ განწირულ ქალს ამსგავსებდა. მისი ტკივილების დამხშობი მატარებელი კი არსად ჩანდა, აგვიანებდა...

***
ახლადჩაძინებული სარა საწოლში ბორგავდა. ჩაბნელებულ ოთახში ყრუდ გაისმოდა გაურკვეველი ბგერები. აშკარა იყო, ღამის კოშმარი აწვალებდა.
მრავალსართულიანი შენობის აივანზე იაკობი თვითმფრინავებითა და გემებით თამაშობდა. მოულოდნელად, რამდენიმე ცალი ეზოში გადაუვარდა. პატარა ბიჭუნამ აივნის კიდესთან სკამი მიადგა, ზედ დადგა და ჩავარდნილ სათამაშოებს დაუწყო ძებნა. 
-იაკობ, არა! -მოგუდული ბგერებით შეკრული სიტყვები ხმამაღლა გაისმა ოთახში.
ბავშვი წინ იხრებოდა და სათამაშოებს ეძებდა.
-არა!-აკანკალებულმა იყვირა, ცდილობდა, შეეჩერებინა, მაგრამ იაკობს დედის ხმა არ ესმოდა.
სიზმრად ნანახმა საზარელმა სურათებმა სარას გონება ძილის ფაზიდან სიფხიზლეში გადაიყვანეს და ტყვიანაკრავივით წამოვარდა საწოლიდან. შუბლზე ცივი ოფლი ასხამდა და შეშინებული აქეთ-იქით აცეცებდა თვალებს. ცოტა ხანში გააცნობიერა, რომ სიზმარი ნახა და დამშვიდდა.
-კიდევ რამდენ რამეს უნდა გაუძლოს ამ ერთმა ციდა გულმა? -წაილუღლუღა და მოცელილი დაეშვა საწოლზე.
ვეღარ დაიძინა. ტანსაცმელი გადაიცვა და ვერანდაზე გავიდა. გარეთ გრილოდა. შეამცივნა და სახლში პლედისთვის შებრუნდა.
ბუნებას ღრმა ძილით ეძინა. მაღალი ხეები დუმდნენ. რამდენიმე საათის წინ მათ ტოტებზე მოხტუნავე ციყვები სადღაც შებუდებულიყვნენ. აღარც ირმები, კურდღლები, ბურუნდუკები და სკუნსები ჩანდნენ. გარინდული იყო ფლორაც და ფაუნაც.
სარა თბილ პლედში გაეხვია და კომფორტულად მოთავსდა ბამბუკის სარწეველა სავარძელში. ცუდი შეგრძნებები რომ საბოლოოდ განედევნა, თვალი ვარსკვლავებით მოჭედილ ზეცას გაუშტერა და ფიქრები გალაქტიკისკენ მიმართა.
ოლივერი სარას ფეხის ნაბიჯებს გაეღვიძებინა, თავადაც გავიდა ოთახიდან და სახლში რომ ვერავინ ნახა, ვერანდაზე  გაიხედა. სავარძელში მჯდომი ცის მაყურებელი მშვიდად იჯდა და ირწეოდა. გაოცებული მიუახლოვდა და ჰკითხა, იქ რას აკეთებდა. სარა მამაკაცის ხმამ დააფრთხო და შიშისგან შეხტა:
-ვერ დავიძინე და გარეთ გამოვედი.
-შეგაშინე? ისეთი რეაქცია გქონდა...
-რაღა დაგიმალო და დიახ. არც შენ გეძინება?
-ხმაური გავიგე და ამიტომ ჩამოვედი. ფხიზელი ძილი მაქვს.
-მე გაგაღვიძე? ბოდიშს ვიხდი, არ მინდოდა.
-საბოდიშო არაფერი გაქვს,- თბილად გაუღიმა ოლივერმა,-შეიძლება, შენს გვერდით ჩამოვჯდე?
-დიახ.
მამაკაცი გვერდით დაუჯდა და თავადაც ახედა ღამის ცას. თვალებით ციცინათელებივით მანათობელ ციურ სხეულებს შეჰყურებდა, გონებით კი სალაპარაკო თემას ეძებდა.
ოლივერს არც აცალა, თავადვე ალაპარაკდა სარა:
-ბავშვობაში დედაჩემი ხშირად მიკითხავდა ერთ ზღაპარს, სადაც მთავარი პერსონაჟი  ვარსკვლავი დინო იყო. ძალიან დაუდგრომელი და ცელქი ხასიათით გამოირჩეოდა. მუდამ არეულობას იწვევდა გალაქტიკაში და უფროსების მხრიდან ხშირად ხდებოდა დატუქსვის ობიექტი. ერთი უცნაური ჰობი ჰქონდა, ღამღამობით სხვადასხვა ქვეყნებში მოგზაურობდა, ბავშვებს ეცხადებოდა, ართობდა, უამრავ სათავგადასავლო ამბავს უყვებოდა, ეთამაშებოდა,  გასაჭირში გვერდში ედგა და მუდამ კარგ განწყობაზე აყენებდა. ძალიან სასაცილოდ გამოიყურებოდა. ცისფერი ხუჭუჭა თმა ჰქონდა, ცხვირზე და ლოყებზეც ცისფერი ჭორფლები ეყარა, მოუწესრიგებლად ეცვა და ფეხშიშველი ტანტალი უყვარდა. მთელი არსებით მწამდა, რომ ვარსკვლავი დინო ნამდვილად არსებობდა და ერთ დღეს ჩემთანაც მოისურვებდა შეხვედრას. იცი, რამდენი ხანი ველოდებოდი? სწორედ ასე, როგორც ახლა, ვიჯექი ხოლმე აივანზე და საათობით შევყურებდი ცას. ერთი სული მქონდა, მეც აღმოვჩენილიყავი დინოსგან შედგენილ იღბლიან ბავშვთა სიაში. ჩემს ოთახში ადგილიც გამოვუყავი და კედლის პატარა ნაწილი დინო ვარსკვლავით მოვხატე. ვუყურებდი და წარმოდგენებში ვაცოცხლებდი. რამდენჯერ მისაუბრია მასთან ათას სისულელეზე... მშობლებმა რომ დინო იპოვეს, ერთ კვირაში სარემონტო კომპანიიდან მუშები დაიქირავეს და კედლები შპალერით დაფარეს. ასე მეგონა, ჩემი ვარსკვლავი სამუდამოდ ჩამიქრეს და ძალიან მეწყინა. მას შემდეგ არაერთხელ გამჩენია სურვილი, შპალერი ამეხია და პატარა მეგობარი გამომეჩინა, თუმცა მშობლების რისხვას გავურბოდი. ახლაც მახსოვს სად არის დინო. თითიც კი შემიძლია დავადო იმ ადგილს.
-ისევ დახატე. შესაძლოა, უკეთესიც გამოგივიდეს.
-ბოლო დროს ხშირად ვფიქრობ დინოს ტილოზე გაცოცხლების შესახებ, მაგრამ მეშინია, ბავშვობამაც არ გაიღვიძოს.
-რატომ?
-ყველაფერს თავის მიზეზი აქვს. არ მინდა, ამ თემაზე ვისაუბრო,-სახე მოეღუშა სარას,- მაგრამ არაფერს გამოვრიცხავ. ალბათ, მოვიკრებ ძალას და ჩამქრალ დინოს ისევ ავაჩახჩახებ. ამჯერად სხვა ჩანართებით და ხატვის სხვა სტილით. იქნებ კოსმოსის სხვა წევრებიც გავაცოცხლო.
-გისმენ და თანდათან კიდევ უფრო ვრწმუნდები, რომ ნამდვილი ხელოვანი ხარ! შეგიძლია ცას უყურო, შეუიარაღებელი თვალით ზევით მცხოვრები ციური სხეულები ათვალიერო და მათზე ისე ისაუბრო, გონებაში ნახატები მოახატინო ადამიანს.
-მადლობა კომპლიმენტისთვის.
-ერთი პერიოდი სერიოზულად ვიყავი გატაცებული ასტრონომიითა და ფიზიკა-მათემატიკით. მშობლები ფიქრობდნენ, მომავალი ასტროფიზიკოსი გვეზრდებაო და უფრო მეტი მოტივაციისთვის სამოყვარულო ტელესკოპი მიყიდეს. ავდიოდი სახლის სახურავზე და ღრმად ვიჭრებოდი ზეცის წიაღში. მაიას ტომის კალენდარულ სისტემასაც ჩავუჯექი და ერთი სიტყვით, თავს არ ვიწყენდი.
-მართლა? მაშინ ცაზე გამოსახული მანათობლების ერთმანეთისგან გარჩევაც გეცოდინება.
-დიახ.
-სულ მინდოდა, მეც მცოდნოდა. რთულია?
ოლივერმა მხრები აიჩეჩა:
-ვისთვის როგორ.
-შეგიძლია, მითხრა, რისი დანახვა შემიძლია შეუიარაღებელი თვალით?
-არც ისე ბევრი რამის. შეგიძლია გალაქტიკის ის მცირე ნაწილი დაინახო, რაც მზესთან ახლოს არის განლაგებული. ამაშიც ხელი შეგეშლება, რადგან ქალაქგარეთ თუ არ გახვალ, მათ ვიზუალურ აღქმას ხელოვნური განათებები შეაფერხებს.
-აბა, ეს რა არის, რასაც ახლა ვუყურებ?
-ეს ზღვაში წვეთია. მხოლოდ კაშკაშა ვარსკვლავები, ახლო პლანეტები და მთვარე ჩანს.
-მაგალითად, რომელი ვარსკვლავები და პლანეტები?
-ვარსკვლავებს რა ჩამოთვლის? პლანეტებიდან კი მხოლოდ ხუთის- მერკურის, ვენერის, მარსის, იუპიტერისა და სატურნის დანახვა შეგიძლია.
-ადრე სადღაც წავიკითხე, ვარსკვლავები სხვადასხვა ფერისააო.
-ასეც არის. მათ შიგნით ბირთვული რეაქციები ხდება, რის შედეგადაც წარმოიქმნება უზარმაზარი ენერგია და ვრცელდება ვარსკვლავების გარეთა შრეებამდე, საიდანაც მისი გამოსხივება ხდება კოსმოსში. მხურვალე ვარსკვლავი მოლურჯო ფერისაა, ხოლო ცივი - წითელი ფერის.
-დინო მხურვალე ვარსკვლავი ყოფილა,- გაეღიმა სარას,-ისე, მზეც ხომ ვარსკვლავია? რატომ არ არის ლურჯი?
-კარგი კითხვაა. იგი ცხელ და ცივ ვარსკვლავებს შორის მდებარეობს. მისგან გამოყოფილი კოლოსარული ენერგია მწვანე ფერიდან ყვითელში გადადის. ზოგადად მას ატმოსფეროში მიმდინარე ცვლილებები დღის სხვადასხვა მონაკვეთში სხვა ფერს სძენს. აბა, დაუკვირდი, დილის და საღამოს მზე ნარინჯისფერი ან წითელია, შუადღის -ყვითელი. ატმოსფეროში დაგროვილი წყლის ორთქლი, აირის ნაწილაკები და კიდევ უამრავი ფაქტორი განსაზღვრავს მის ფერს.
-ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ მაიას ტომების კალენდრულმა სისტემამ რატომ მიიპყრო შენი ყურადღება?
-მხოლოდ ჩემი? მათმა კალენდრულმა სისტემამ მთელი მსოფლიოს ყურადღება მიიქცია. მაიას ცივილიზაციას წელიწადის გამოთვლის ორი სისტემა ჰქონდა: „ცოლკინ“ ორას სამოცდღიანი წმინდა წელიწადი, რომელიც რელიგიურ ციკლს გამოსახავს და ოცი კვირისგან შედგება, სადაც თითოეული კვირა ცამეტ დღეს მოიცავს და მეორე- საერთო წელიწადი „ჰააბი“, რომელიც სამას სამოცდახუთ დღეს ითვალისწინებს. ისინი უზუსტეს ინფორმაციას ფლობდნენ ციური სხეულების შესახებ. ძალიან კარგად ესმოდათ, რომ დედამიწას სამას სამოცდახუთ დღეზე ოდნავ მეტი სჭირდებოდა მზის გარშემო შემოსავლელად. ამ პრინციპით კალენდარი ზუსტად ვერ იმუშავებდა, თუ რამდენიმე წელიწადში ერთხელ რაღაც არ შეიცვლებოდა. ამიტომ ყოველ ორმოცდათორმეტ წელს ცამეტ დღეს უმატებდნენ, რათა სამი ათას ას სამოცდათორმეტ წელიწადში ერთხელ ოცდახუთი დღე გამოეკლოთ.
-როგორც ვიცი, მათი წინასწარმეტყველებით სამყაროს დასასრული ორიათას თორმეტი წლის ოცდაერთ დეკემბერს დგებოდა, მაგრამ ასე არ მოხდა.
-ეს მაიას ტომების კალენდრის ერთ-ერთი ციკლის დასრულებას დაუკავშირეს და საერთოდ არაფერ შუაშია სამყაროს აღსასრულთან. მანამდე კაცობრიობის ისტორიამ ხუთი ისტორიული ერა გამოიარა. შენ რა თარიღიც აღნიშნე, ის მეექვსეს დასაწყისს უკავშირდება.
-მართლა? საინტერესოა.
-სამყარო კვანტურ დონეზე შეიცვალა და ახალ განზომილებაშია. სრულიად განსხვავებული ფიზიკური კანონები მოქმედებს, თუმცა გარეგნულად ჯერ არაფერი ეტყობა.
- აშკარად,-ღიმილით აღნიშნა სარამ.
-ამ თემაზე დაუსრულებლად შემიძლია ვისაუბრო, ჩემი საყვარელი თემა წამოსწიე.
- მოდი, ისევ ციურ სხეულებს დავუბრუნდეთ. შეგიძლია, რომელიმე ვარსკვლავი ან პლანეტა დამანახო?
ოლივერმა თვალები მოჭუტა და მისთვის საჩვენებლად ყველაზე გამოკვეთილი ვარსკვლავი შეარჩია:
-შემიძლია, სირიუსი დაგანახო. იქით გაიხედე,- თითით მიანიშნა გარკვეული წერტილისკენ.
სარამ მის თითს მზერა გააყოლა და დიდხანს აკვირდებოდა ცას.
-იგი ვენერას სამხრეთით, დიდი ქოფაკის თანავარსკვლავედშია და ყველაზე მბრწყინავ ვარსკვლავს წარმოადგენს. ხედავ?
-რომელია?- მაინც ვერ გაერკვა ქალი.
მამაკაცი მიუახლოვდა, მისკენ გადაიხარა და კიდევ ერთხელ, გარკვევით აუხსნა:
-ცალი თვალი დახუჭე და ზუსტად იმ მიმართულებით გაიშვირე ხელი, სადაც მე მაქვს გაშვერილი.
სარას მამაკაცის ზედმეტმა სიახლოვემ გონება აურია, თუმცა ყველაფერი ზედმიწევნით ისე გააკეთა, როგორც ოლივერი კარნახობდა.
-ახლა ცერა თითი ცაში მანათობელ წერტილთან ნელა მიიტანე.
ამჯერადაც მის მითითებებს მიჰყვა, მაგრამ როგორც კი მხარზე მისი სხეულის შეხება იგრძნო, გული შეუფრთხიალდა.
-თითი გადაატარე და თუ წერტილი არ გაფერმკრთალდა, ეს ნიშნავს, რომ პლანეტა ვენერას უყურებ.
-გაფერმკრთალდა,- ძლივს წარმოთქვა და თავს შეატყო, რომ სუნთქვის სიხშირე ოდნავ შეეცვალა.
-ძალიან კარგი. ახლა ჩამოყევი მის სამხრეთ ნაწილს და თვალი გააყოლე აღმოსავლეთისკენ. ხედავ ყველაზე კარგად აციმციმებულ ვარსკვლავს?
-დიახ, ვხედავ,-სახე გაუნათდა სარას.
-ეგ არის სირიუსი. როგორც ვენერას შემთხვევაში მოიქეცი, თუ იგივეს გაიმეორებ, არ გაფერმკრთალდება.
ქალმა მამაკაცის ნათქვამი გადაამოწმა და მისი სიტყვები დაადასტურა:
-მართლაც.
-ასე შეგიძლია განასხვავო ვარსკვლავები პლანეტებისგან,- ოლივერმა ხელი მოკიდა სარას და სირიუსის ყურება გააგრძელა.
ქალი შეკრთა და უმალ ხელი გააშვებინა. სასიამოვნო იყო შენთან საუბარი, მაგრამ უნდა დაგტოვო, ცოტა ხნით იქნებ თვალი მოვხუჭო, სადაც არის, გათენდება. მე კი ვივიენთან ერთად სამსახურში უნდა წავიდეო,-მოიმიზეზა და სახლში შევიდა. ოთახის კარი რომ დაკეტა, გულზე ხელი დაიდო და ამოუხსნელმა შეგრძნებამ შეაშინა.
ოლივერმა ცოტა ხანს კიდევ უყურა დიდი ქოფაკის თანავარსკვლავედს და შემდეგ თავადაც აუყვა მეორე სართულზე განლაგებული საძინებლებისკენ მიმავალ ხის კიბეებს.

***
დიდხანს იწრიალა სარამ. უნებურად ოლივერის და თავის დიალოგზე ეფიქრებოდა. იმ ღამეს მასთან სიახლოვით გამოწვეული შიში რომ არა, დაუსრულებლადაც შეეძლო ესაუბრა სხვა დანარჩენზეც.
მაინც რამ გამოიწვია შიში? რომელ ფაქტორს უშენებდა ეს გრძნობა ბარიერებს? კითხვებზე პასუხის საპოვნელად არც ეცალა, რადგან პრიორიტეტთა ნუსხაში მსგავსი სახის ცხოვრებისეული მომენტები ყველაზე ბოლოს ინაცვლებდნენ.
რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდა ოლივერიც. სარას გაცნობის შემდეგ შესამჩნევად აირია და ძველებურ ცხოვრების წესს ვერაფრით უბრუნდებოდა. შინაგანი კომფორტი დისკომფორმა შეუცვალა, საღი აზროვნება - გონებაგაფანტულობამ, მშვიდი ნერვები- მოუსვენრობამ და მუდმივმა გაღიზიანებამ... შორეულ ჰორიზონტზე მდგომი ქალი ნელ-ნელა ამცირებდა მის გულამდე მისასვლელ მანძილს და დაუკითხავად იჭრებოდა ოლივერის სულიერ სამყაროში. ერთადერთი რამ აფერხებდა, რომ თამამ მოქმედებაზე გადასულიყო- სარას რელიგია. არ იცოდა განსხვავებული მრწამსის ქალბატონი როგორ მიიღებდა მის გრძნობებს.

***
გათენებისას სარა ვივიენის სატელეფონო ზარმა გააღვიძა. „უბერის“ კომპანიიდან მანქანა გამოეძახებინა და მასთან ერთად ნიუ-იორკში ჩასვლას სთავაზობდა. მანაც სიტუაციით ისარგებლა და გაჰყვა.
ვივიენს დაძაბულობა ეტყობოდა. მთელი გონებით სამსახურზე იყო გადართული და ნაკლებს ლაპარაკობდა. ასე იცოდა, როცა სერიოზული საკითხის წინაშე იდგა. იმ დღეს საკმაოდ მნიშვნელოვანი თემით მიჰყავდა გადაცემა. მრავალი საგამოძიებო ოპერაციების შემდეგ მორიგი სკანდალური ამბავი უნდა გაეშუქებინა. საქმე ეხებოდა პრინსტონის უნივერსიტეტის ლექტორისა და სტუდენტების ურთიერთობას. ლექტორს ბრალი ედებოდა სტუდენტი გოგონების სექსუალურად შევიწროებაში. გადაცემა „Face”-ს მოპოვებული ჰქონდა ფარული ჩანაწერები, რომლებიც მოძალადე მამაკაცს დანაშაულებრივ ქმედებებში ამხელდნენ.
ვინ აღარ დაურეკა და საიდან აღარ შეაწუხეს ვივიენი, რომ გადაცემა არ ჩაწერილიყო და ეთერში არ გასულიყო, მაგრამ გადაწყვეტილებას არ ცვლიდა. სანამ საზოგადოებას მისტერ ჰილისნაირი ხორცმეტები და მისი დამცველები ეყოლება, მანამდე არაფერი ეშველება ადამიანთა მიმართ გამეფებულ უსამართლობას. ბოდიში, მაგრამ საერთოდ არ მანაღვლებს მისტერ ჰილის დანგრეული პირადი ცხოვრება და კარიერა. ერთი დიდი ბიომასაა, რომელიც გარემოს წამლავსო,- მკვახედ უპასუხა თანამშრომლის ბედით შეწუხებულ რექტორს, რომელიც თავის მხრივ ასევე უნივერსიტეტის პრესტიჟზეც ფიქრობდა და საერთოდ არ აწყობდა საზოგადოებაში ცუდად გაჟონილი ინფორმაცია.
ტელევიზიის შენობაში ამაყად შევიდა, თანამშრომლები მოიკითხა და კაბინეტში ჩაიკეტა. კომპანია ჩვეული რუტინით აგრძელებდა მუშაობას. როგორც ყოველთვის, თითოეული წუთი გათვლილი იყო და ზედმეტი დრო არავის არაფრისთვის რჩებოდა.
ვივიენი სამუშაო მაგიდას არ სცილდებოდა, მონოლოგებს ამზადებდა და ხელთ არსებულ ინფორმაციას კიდევ ერთხელ უკირკიტებდა. თანამშრომლებმა იცოდნენ, გადაცემის ჩაწერის წინ ზედმეტი კითხვებით არ უნდა გადაეტვირთათ. ყველა დუმდა და მხოლოდ მის მიერ გაცემულ ინსტრუქციებს ელოდებოდა. თანაშემწეები რამდენჯერმე დაიბარა, გადაცემაში მონაწილეებთან დაარეკინა და შეამოწმა, რამე ხომ არ შეცვლილიყო, ან რომელიმეს საჯაროდ საუბარი ხომ არ გადაეფიქრებინა. როცა დარწმუნდა, ყველაფერი რიგზე იყო, სიმშვიდემ დაიმორჩილა და მუშაობა უფრო გამრჯედ გააგრძელა.
-ისე ვნერვიულობ, გეგონება ის ლექტორი მე ვიყო,- გადაცემის ჩაწერამდე სარამ ვივიენს აკანკალებული ხმით გამოუცხადა.
-მოეშვი დრამებს და მაკიაჟზე იფიქრე! - გულგრილად უთხრა ვივიენმა და სავარძელში მოხდენილად მოთავსდა.
-ვაიმე, რა ავი ხარ,-სარამ კოსმეტიკური საშუალებები მოამზადა და თავის საქმეს შეუდგა.
-ყველა იმას იმკის, რასაც სთესს.
-ყოველთვის სიმართლის მხარეს ხარ და ამის გამო, ყველას ხარივით რქებით ასკდები.
-და რატომ გიკვირს?-შეიცხადა ვივიენმა.
-არ მიკვირს. წარმომიდგენია ის ლექტორი რას განიცდის. მტრებს იჩენ და კაცმა არ იცის, ერთ დღეს როგორ შემოგიბრუნდება ეს ყველაფერი. ნეიტრალური ზონებიც არსებობს. ერთხელ იქაც გეცადა შესეირნება.
-ახლა მდგომარეობიდან არ გამომიყვანო! -ცივი ტონით ნათქვამი გამოუვიდა, მაგრამ არ დაეძებდა.
-ჩუმად ვარ! - თვალები დაუჭყიტა და პირი მოკუმა სარამ.
-ისე გამოგყავს ყველაფერი, თითქოს საუკუნის დანაშაულს ჩავდიოდე.
-მისტერ ჰილს ბრალი რაშიც მიუძღვის, ამისთვის პასუხს აგებს, მაგრამ მე სხვა რაღაც მადარდებს და უკვე აღვნიშნე.
-იმაზე უარესი არაფერი მოხდება, რაც დიდი ხნის წინ ვიგემე. დასაკარგი არაფერი მაქვს.
-სიცოცხლე? ეს არაფერია?
-როცა გიღირს, დიახ!
-ეჰ! -აღმოხდა სარას და აღარ შეეწინააღმდეგა, ტყუილად წყლის ნაყვა იყო.

***
ვივიენი სერიოზული სახით შევიდა სტუდიაში. ხალხით სავსე დარბაზს გადახედა და მომზადებული სიტყვა წარმოთქვა. იმ საღამოს გადაჭარბებულად ენამახვილი იყო. ყველა სულგანაბული უსმენდა და ეთანხმებოდა. მთელი ცხოვრება საკუთარი უფლებებისთვის მებრძოლი ქალბატონი ცდილობდა, სხვებისთვისაც იგივე მაგალითი მიეცა.
გადაცემა შედგა. ამერიკის შეერთებული შტატების წამყვანი უნივერსიტეტის პროფესორი ორმა სტუდენტმა ზნედაცემულ საქციელში ამხილა.
ცხადი იყო,  გადაცემა „Face” უნიჭიერესი წამყვანის, ვივიენ კარტერის წყალობით, რეიტინგულ პოზიციებს კიდევ დიდხანს არ დათმობდა.
-გიყურებდი და ზოგიერთ მომენტში ვფიქრობდი, როცა გაგიცანი, მაშინაც ასეთი დაუნდობელი ქალი იყავი, თუ თვალსა და ხელს შუა შეიცვალე? არა, თავიდანვე გეტყობოდა, რომ ფორთოხლის ჯემივით ტკბილი არ იქნებოდი, მაგრამ დღეს რაც იკადრე, ნამეტანი იყო,-შეშფოთებული სახით მისდევდა სარა ვივიენს.
-წამყვანი ვარ და როგორც საჭიროდ ჩავთვლი, ისე მოვიქცევი. მისტერ ჰილი სათანადოდ უნდა დაისაჯოს.
-მესმის, ხელებს ვწევ და გეუბნები, რომ ის ამას იმსახურებს, მაგრამ მიწასთან გაასწორე და ჯოჯოხეთის კუპრიან მდინარეში აბანავე. ასეც არ შეიძლება. ჩემი რჩევაა, ამ გადაცემასთან დაკავშირებით საზოგადოებაში რაღაც განცხადება გააკეთო, ან სოციალური ქსელით მაინც გაავრცელო რამე წინასწარ შემუშავებული ტექსტი.
-ევფემიზმებით საუბრის დრო დამთავრდა. თუ ატყობ, აღარც მოჭარბებული ემოციებისგან მოვარდნილი სიტყვებით აწყობილ ტექსტებს ვაქვეყნებ. არ შემიძლია მათი ბუყბუყის მოსმენა, ხმაც კი მაღიზიანებს, არამც თუ მათში არსებული სიმართლის მარცვლებისთვის მაძიებელი ხალხისგან ქექვა და კომენტარები.
-მე ჩემი მოსაზრება გაგაცანი, მეგობარო. დანარჩენი შენ იცი.
-მგონი, გაგვიანდება. მეორე სამსახური გეძახის,- მაჯის საათი დაანახა ვივიენმა.
სარამ წაიბურდღუნა, მივდივარო და ჩანთის ასაღებად წავიდა.

***
უხასიათოდ მყოფი სარა ოლივერს მიესალმა, თავის ოთახში შუქი აანთო და ცოტა ხნით ჩამოჯდა, რომ გონება ახალი საფიქრალისკენ მიემართა. ჭმუნვით გახედა თარგებს, მერე მანეკენზე მორგებულ, ნახევრადშეკერილ კაბას და აწუწუნდა, მეტი აღარ შემიძლიაო.
-უმშვენიერეს ქალბატონს ენერგიის მოსაკრებად და სამეფო კარის წევრებისთვის საოცარი კაბების შესაკერად,- ოლივერი „სტარბაქსის“ ყავის ჭიქებით შევიდა და საყვარელი ყავა „მაკიატო“ გადასცა.
სარას მის ხუმრობაზე გულიანად გაეცინა:
-ჩამოჯექი, დავლიოთ და ცოტა ხანს ვისაუბროთ.
-სიამოვნებით. მანამდე კი ეს გამომართვი,- სამაჯური გაუწოდა მამაკაცმა.
სამაჯურს გოგონას და ბიჭის გამოსახულების თხელი ფირფიტები ეკიდა. თითოეულს სახელი ჰქონდა ამოტვიფრული. სარამ თავის სამკაული მაშინვე იცნო და გული შეუქანდა:
-კი, მაგრამ ეს სამაჯური შენთან როგორ აღმოჩნდა? ეს რომ დამკარგვოდა... მეგონა, საფულის ჯიბეში შევინახე და თურმე... სად იპოვე?
-ჩემს მანქანაში.
-ალბათ, ამომივარდა. მადლობა გამჩენს, რომ როდეოზე ან იმ სახლში არ დამიკარგავს.
სარამ სამაჯური ხელზე შეიბა და თვალები აუცრემლიანდა.
-შენს შვილებს ესთერი და იაკობი ჰქვია?-დაბალ ხმაზე ჰკითხა ოლივერმა.
ქალმა ნაღვლიანი თვალებით გახედა და თავი დაუქნია.
მამაკაცმა თანაგრძნობით გახედა, მისი ხელები თავისაში მოიქცია და დაამშვიდა:
-ნუ გეშინია. ყველაფერი კარგად იქნება.
სარამ ფრთხილად გააშვებინა ხელი და განცვიფრებულმა ჰკითხა:
-შენ რა, ყველაფერი იცი?..
-ვიცი...
-ვივიენმა გითხრა?
-არა.
-აბა?
-რა მნიშვნელობა აქვს?
-როგორ გაიგე?
-გადაცემა „Face”-ის ჩანაწერი ვნახე.
სარას ცრემლები მოეძალა და ოლივერს რომ არ დაენახა, გვერდზე გაიხედა.
-არაფერია სათაკილო იმაში, რომ დედას შვილები ენატრება და მათთან უნდა. თუ გეტირება, იტირე. ეს შენს სისუსტეზე არ მიანიშნებს.
მამაკაცის სიტყვებზე ქალს გული მიეცა და უფრო ატირდა. ოლივერი სარას მიუახლოვდა და ხელსახოცი გაუწოდა. რამდენჯერაც შეიმშრალა, იმდენჯერ გადმოსჩქეფა ახალმა ნაკადმა. ოლივერმა მის ცრემლებს ვეღარ გაუძლო და გულზე მიიხუტა.
სარამ სულის მოთქმისთანავე დაშორდა:
-ორ კვირაში სასამართლოა დანიშნული. იმედი მაქვს, ყველაფერი ჩემს სასიკეთოდ გადაწყდება.
-არ ინერვიულო, კარგი? ჩემი იმედი ყოველთვის გქონდეს. შენს გვერდით ვარ.
-მადლობა,- სევდიანი სახე ღიმილმა გაუპო და პარკში ჩადებული ქსოვილების ამოლაგება დაიწყო.
ოლივერმა ხელი აღარ შეუშალა, თუ რამე დაგჭირდეს, აქ ვარო,- უთხრა და სამუშაო მაგიდას შემოუჯდა.

***
სარა წინა ღამის უძილობისგან გამოწვეულ დაქანცულობას და სამსახურში მიღებულ სტრესს ყურადღებას არ აქცევდა. კლიენტისთვის პირობა ჰქონდა მიცემული, დადგენილ ვადაში თითქმის დასრულებულს მოასინჯებდა და შემდეგ ხელით ქარგვის სამუშაოებზე გადავიდოდა. არ უნდოდა, პირი გაეტეხა. ფეხზე ვეღარ იდგა, თვალებს ძლივს ახელდა, მაგრამ მაინც არ ნებდებოდა, საკუთარ პრინციპებს არ ღალატობდა და თავს აიძულებდა, ეფიქრა, იმაზე მეტი შეეძლო, ვიდრე წარმოიდგენდა.
ოლივერსაც მასსავით ჩაერგო თავი სამუშაო ქაღალდებში და ახალი კოლექციის შექმნით იყო დაკავებული. ზოგჯერ რაღაც არ გამოსდიოდა, გაბრაზებული ჭმუჭნიდა ქაღალდებს და იატაკზე ყრიდა. სარას გახედავდა ხოლმე და საქმეში გართულს რომ ხედავდა, ისევ ეძლეოდა მოტივაცია, არ გაჩერებულიყო და ხელახლა ეცადა.
საკმაოდ გვიანი იყო, სამუშაო დღე რომ დაასრულეს. სარამ მანეკენს კაბა ჩამოხსნა, დაკეცა და მეორე დღისთვის სალონში წასაღებად გაამზადა. ოლივერი არ მოეშვა და სახლამდე მიაცილა.
ბინაში შესვლისთანავე არწივივით მომზირალი დიასახლისი მომზადებული დაუხვდა მორიგი საყვედურებისთვის. ნახევრად მძინარ სარას თითქმის არაფერი ესმოდა მოცლილი ქალის სიტყვებიდან. მხოლოდ ის უთხრა, შემდეგი თვიდან ახალი მობინადრე ეძებეთო და პირზე სიტყვაშემხმარს კარი მიუკეტა.

***
სახლისკენ მიმავალი ოლივერი ფიქრებს ისევ სარასკენ გადაესროლა. ოცდაათი წლის განმავლობაში არცერთხელ ახსოვდა, რომელიმე ქალისთვის ზედმეტად მეტი ყურადღება დაეთმო და ისე განეცადა მისი ტკივილი, როგორც რამდენიმე საათის წინ, სარასთან მიმართებაში დაემართა. ასეთ მდგომარეობას ჯერ კიდევ ვერ უძებნიდა სახელს და თანდართული გაურკვევლობა ანადგურებდა.

***
მეორე დღეს თანხა რომ დაეზოგა, სარამ კლიენტის კაბა ბრუკლინიდან მანჰეტენამდე საზოგადოებრივი ტრანსპორტის გამოყენებით ხელით ატარა. მაღაზიამდე დაუზიანებელი მიიტანა, თანამშრომლებს მიესალმა და კლიენტების მისაღებად გამოყოფილ სალონში შევიდა. ოლივერი ნიუ-იორკის მოდის კვირეულზე გაცნობილ დამკვეთს ტყავის მასალას აჩვენებდა, დაწნეხვის დასავლურ ტექნოლოგიაზე ესაუბრებოდა და ქარქაშების დიზაინს უთანხმებდა. ქალმა ბოდიში მოიხადა, კაბა ფრთხილად დადო და გასასვლელად მოემზადა. სწორედ მაშინ შემოვიდა მისი კლიენტი მაღაზიაში. უხერხულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა და სთხოვა, რამდენიმე წუთი დაეცადა. ოლივერმა დრო დიდხანს არ გააჭიანურა, მალევე გამოვიდა და სარას აუხსნა, ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო, დიალოგი გაგვეწელა და დროულად ვერ დავასრულეთო. არაუშავსო,-ქალმა ღიმილით მიუგო და კლიენტი ოთახში შეიყვანა. ცხვირაბზუებულმა კლიენტმა უკმაყოფილო სახით დაუწყო კაბას ყურება:
-ეს რა არის?
-ვერ მიგიხვდით,-დაიბნა სარა.
-მე ხომ გითხარით, სახელოები მაჯებზე გრძლად გადმოსულიყო? ბოლოში რუში უნდა დაგემაგრებინათ. სად არის?
-ჯერ ერთი, რუშზე და გრძელ სახელოებზე არაფერი გითქვამთ, ჩაიცვით, იქნებ მოგწონთ და არაფრის შეცვლა არ გინდათ?
-შენ მასწავლი, მე რა გითხარი და რა არა? თუ წესიერად მოსმენა არ შეგიძლია, მაშინ დიზაინერობას არ უნდა იბრალებდე.
-ქალბატონო, ეს საბოლოო სახე არ არის, შეცვლა და გადაკეთება ყოველთვის შეიძლება.
-გგონია ამდენი დრო მაქვს, რომ შენს მიერ დაშვებული შეცდომების გამო აქ ვისეირნო? შევცდი, არაპროფესიონალთან საქმე არ უნდა დამეჭირა.
სწორედ ამ დროს ოლივერმა კარი შეაღო და ხმამაღლა მოსაუბრეს შუბლშეკრულმა შეხედა. კლიენტი არ ჩერდებოდა. ახლა ქსოვილის ხარისხს დაუწყო დაწუნება.
-კი, მაგრამ თავიდანვე ეს ქსოვილი გაჩვენეთ და მოგეწონათ. მოდელი თქვენთან ერთად შევქმენი, ზომები ავიღე და ყველა დეტალი ჩავიწერე. რა მოთხოვნებიც გქონდათ, ყველა მათგანი გავითვალისწინე და დღეს თურმე აღარც ქსოვილი ვარგა და აღარც კაბა? თქვენი პრეტენზიები არცერთ ლოგიკაში არ ჯდება.
-ესე იგი, რა გინდათ, რომ მითხრათ? მე ვტყუი და თქვენ ცამდე მართალი ხართ?
მისტერ სკოტმა ორივე მათგანი მკაცრი ტონით შეაჩერა:
-ვინმე ამიხსნის, აქ რა ხდება?
-თქვენ ნუ ერევით, მე ამ ქალბატონთან მაქვს საქმე!- უკმეხად მიუგო კლიენტმა.
-რას ნიშნავს, ნუ ვერევი? ჩემს სალონში ხართ, მთელ მაღაზიას ესმის როგორ ილანძღებით და მეუბნებით, გავჩუმდე?
-ეს ქალბატონი სხვა კაბას შემპირდა, ეს ის არ არის, რაც მე მინდოდა.
სარამ ქაღალდზე დახატული კაბა მოძებნა და სახესთან ახლოს მიუტანა:
-მაჩვენეთ, რომელი ნაწილი არ ემთხვევა იმას, რასაც ახლა ვუყურებთ. ეს თქვენთან ერთად დავხატე.
-არ მაინტერესებს, რასაც მაჩვენებ. ქაღალდის შეცვლა ყოველთვის შეიძლება.
ოლივერმა სარას ნახატი გამოართვა, იქ დახატული შეკერილს შეადარა და როდესაც დარწმუნდა, კლიენტი უბრალოდ შარზე იყო და სარა მასთან არ ტყუოდა, გაცეცხლებულმა უთხრა:
-ახლა შებრუნდები, აქედან რაც შეიძლება დროულად გახვალ და მეორედ  ფეხს აღარ მოადგამ!
-არსადაც არ წავალ. ნახევარი კაბის საფასური მაქვს გადახდილი. ნება იბოძოს და თავის შეცდომები გამოასწოროს.
-ოლივერ, ძალიან გთხოვ, კლიენტთან მარტო დამტოვე, თავად მოვაგვარებ,- შექმნილი სიტუაციით შეწუხებული სარა ცდილობდა, მამაკაცის გვერდის ავლით დაეშოშმინებინა კლიენტი.
-ნუ მასწავლი ამნაირებს როგორ დაველაპარაკო! ასე გაწვალებს, საბოლოოდ მაინც უკმაყოფილო დაგრჩება და ბოლოს ფულსაც არ გადაიხდის!
-მარტო დამტოვე-მეთქი!- სარამ ხელახლა გაუმეორა.
მისტერ სკოტი იქამდე არ გაჩერდა, სანამ კლიენტი მაღაზიიდან არ გააძევა.
კლიენტზე და ოლივერზე გაცოფებულმა სარამ მაკრატელი იატაკზე დაანარცხა და სახეაალებული გავარდა ქუჩაში. მისტერ სკოტი უკან დაედევნა:
-ახლა არ მითხრა, რომ ამ შარის მაძიებელი ქალის გამო გამირბიხარ.
-მან თავის კაბას მოაკითხა. ის მე შევკერე და შესაბამისად ჩემთან ჰქონდა გასარკვევი. შენ როგორ მოიქეცი? შემარცხვინე, პირში ჩამივარდი და კლიენტი დამაკარგვინე.
-შენ რა, სერიოზულად ცხარობ ჩემზე?
-არა, გეხუმრები.- ირონია გაურია სიტყვებს.
-დამიჯერე, ის ქალი ზარალის მეტს არაფერს მოგიტანდა. უამრავ მისნაირს შევხვედრილვარ და კარგად ვიცი, როგორ გრძელდება და სრულდება მათთან ურთიერთობები.
- მე პატარა ბავშვი არა ვარ, რომ თავის დაცვა არ შემეძლოს. არც შენთვის მითხოვია, მოდი, მიშველე-თქო. სიტუაციის განმუხტვას ვაპირებდი. შენ კიდევ ქვა ააგდე და თავი შეუშვირე. ახლა რა ვქნა? ყველაფერი გააფუჭე.
მამაკაცმა წარბები შეკრა, მასზე გამწყრალ ქალს თვალებში ჩახედა და დანანებით უთხრა:
-სამწუხაროა, რომ ოდნავადაც ვერ მიხვდი, რა და რატომ გავაკეთე.
-ჰო, შეუგნებელიც გამომიყვანე.
-დავასრულოთ ლაპარაკი. აზრი არ აქვს.
-დასრულებულია! - მხარზე ჩანთა შეისწორა ქალმა.
-კარგად იყავი!- დაემშვიდობა და გადატვირთულ ტროტუარზე მოსიარულე ხალხს შეერია.

***
ოლივერთან შეკამათება ძვირად დაუჯდა სარას. თავს საშინლად გრძნობდა და წუხდა, რომ საათივით აწყობილი ურთიერთობა მუჭაში მოქცეული ქვიშასავით დაცლას იწყებდა. არ შეეძლო ახლობელი ადამიანისთვის ეწყენინებინა და მეორე დღეს თავი ისე მოეკატუნებინა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო, ან უბრალოდ გული არ ეჩვენებინა. მომხდარი ტანჯავდა, მაგრამ საკუთარ ხასიათს ვერაფერს უხერხებდა. მეტისმეტად ბევრი რამ გამოსტაცა ცხოვრებამ ხელიდან და ამავდროულად, მეტისმეტად ბევრი ახალი ამოცანის წინაშე დააყენა, რომელსაც თავს ვეღარ ართმევდა. ყველაფერი ერთმანეთში აიბურდა -თავსატეხები, მოვალეობები, გრძნობები, ახალი ურთიერთობები... დაქვეითებული ენერგიით ბრძოლა სულ უფრო რთული ხდებოდა. შესვენების საშუალებაც არ ჰქონდა, რომ სადმე გაჩერებულიყო და ახალი ძალები მოეკრიბა.
სახლში მისვლა სიკვდილივით ეზარებოდა. ახლა ვინმესთვის საკუთარი დარდების გადმოლაგება ისე სჭირდებოდა, როგორც უდაბნოში დაკარგულს წყალი. პირველი ანა გაახსენდა. ნუგეშის საძიებლად მოწყენილი მიადგა მეგობარს და მომხდარის შესახებ მოახსენა, მაგრამ შეცდა, ტკბილ სიტყვებს მოწყურებულმა სანაცვლოდ გათათხვა დაიმსახურა.
-ოლივერი მართალია, ვერ გავამტყუვნებ.
-ანა, დაფიქრდი, რას ლაპარაკობ.
-სიმართლე მწარეა, მაგრამ მოგიწევს, თვალები გაუსწორო. ადამიანი მანჰეტენზე მაღაზიის და სალონის მეპატრონეა. ძალებს არ იშურებს, ბიზნესი გააფართოვოს და კლიენტები მოიზიდოს. ვის გაუხარდება, ვიღაც პრეტენზიულმა კლიენტმა იყვიროს და მყიდველები დაუფრთხოს? სიტუაციაში გაერკვა, დარწმუნდა, რომ ვიღაც შარიანი იყო და ნერვების მოშლის მეტს არაფერს მოგიტანდა. გვერდში დაგიდგა, შეეცადა, შენთვის დაენახებინა, რომ ტიპური თაღლითი იყო, რომელმაც ადამიანებთან წესიერი მოპყრობაც არ იცის და თავის ადგილი მიუჩინა. სანაცვლოდ რა მიიღო შენგან? აქეთ გამოლანძღე და მადლობაც არ გადაუხადე.
-თავად გავერკვეოდი სიტუაციაში და თუ სადმე შეცდომას დავუშვებდი, ჩემს თავს დავაბრალებდი.
-ადამიანმა სიკეთე გაგიკეთა და ზარალისგან გიხსნა. რატომ უნდა წაგეგო და ვიღაც თავხედს ეხეირა? დავიჯერო, არაფრად გიღირს ზედმეტად წამუშავებული საათები? მე მაინც ხომ ვიცი, რად გიჯდება? მესმის, რომ დამოუკიდებელი ხარ და გიყვარს, როდესაც თავად ჭრი წინ ამოტივტივებულ აისბერგებს, მაგრამ ზედმეტად მეტ ლოდებს ილაგებ ზურგზე სათრევად და ზოგჯერ თუ ვინმე ერთს მაინც მოგაშორებს, ნუ ფიქრობ, რომ ამას იმიტომ აკეთებს, ბეჩავად გთვლის და ეცოდები. გათავისუფლდი შენივე ყალიბებში შექმნილი ცხოვრების წესებისგან და ხანდახან მიიღე სხვების რჩევებიც. ყოვლისმცოდნეები მხოლოდ იდიოტები არიან. დანარჩენები ყოველდღე სწავლობენ რაღაცებს.
სარამ ამოიოხრა და გაირინდა. წამით მის გონებაში კიდევ ერთხელ გაირბინეს მომხდარმა ფაქტებმა და გამოსავლის ძებნა დაიწყო. ანამაც აღარ დაამძიმა. დადუმებული იყო და თავი ჩაექინდრა.
-რაღაც არ მომწონხარ. მშვიდობა გაქვს? - სარამ საკუთარი პრობლემები დროებით გვერდზე გადადო და მეგობარს მიაჩერდა.
-დედაჩემია ავად, ცალ თირკმელზე ოპერაციის გაკეთება სჭირდება. სასწრაფოა. დაზღვევა არ აქვს. ბანკში ვიყავი და კრედიტის აღებაზეც უარი მითხრეს.
-მერე? რას გაჩუმებულხარ?
-ვის მივადგე?
-რამდენი გჭირდება? სასამართლო პროცესისთვის ადვოკატის გასამრჯელო მაქვს გადადებული. შემიძლია, მოგცე.
-არც კი გაივლო გულში. ასეთი წვალებით ნაშოვნ ფულს ხელს როგორ მოვკიდებ?
-ახლა არ მაწყენინო.
-ადვოკატს რაღა უნდა გადაუხადო?
-დედაშენის ჯანმრთელობაზე ვსაუბრობთ და არა ვიღაც უცნობზე.
-არც შენი შვილების დაბრუნებაა ნაკლებად მნიშვნელოვანი.
-ნუ ნაღვლობ, მოვახერხებ რამეს. რაც მაქვს, ხვალვე მოგიტან.
-არც კი ვიცი, მადლობა როგორ გადაგიხადო,-გული აუჩუყდა ანას.
-მაგაზე არ იღელვო. სხვათაშორის, ერთი წინადადება მაქვს. დედაშენი როცა გამოჯანმრთელდება და ჩემი სასამართლო პროცესიც ჩაივლის, იქნებ ბინა ერთად გვექირავა და ხარჯი თანაბრად გაგვეყო?
-შენი დიასახლისი ისევ არ ისვენებს, არა?-ამოიქშინა ანამ.
-ძალიან აუტანელი გახდა. იქიდან თუ არ წამოვალ, მალე ჭკუიდან გადამიყვანს.
-თანახმა ვარ. სხვებთან ცხოვრებას, შენთან ცხოვრება მირჩევნია.
სარას მწუხარე სახეზე ნათელი გადაეფინა და დაძაბული დღის მიუხედავად, ერთმა სასიკეთოდ გადაწყვეტილმა ამბავმა გუნება გამოუკეთა.
ანასგან წამოსულმა ოლივერის მისამართი გაიგო და მასთან მომხდარი უთანხმოება რომ გამოესწორებინა, სასწრაფოდ აიღო გეზი ასტორიისკენ.

ასტორია- ქუინსის ერთ-ერთი უბანი ქალაქ ნიუ-იორკში

გაგრძელება იქნება

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები