ნაწარმოებები


შობის ბრწყინვალე დღესასწაულს გილოცავთ ურაკელებო     * * *     შობის მადლი გფარავდეთ თქვენ და სრულიად საქართველოს

ავტორი: ქეით გრინი
ჟანრი: პროზა
13 იანვარი, 2021


ქარაფებზე მოსიარულე (XI)

***
ორსართულიანი სახლის პატარა ეზო გადაიარა, კარზე ზარი დარეკა და გაფაციცებით დაელოდა ოლივერის გამოჩენას. მასპინძელმა გამოსვლა დააგვიანა. რეაქციით თუ ვიმსჯელებდით, დიდად არ გაჰკვირვებია კარებთან ატუზული სარას დანახვა, თითქოს ელოდებოდა. შემოდი და მისაღებ ოთახში დამელოდეო- უთხრა და მოჩქარესავით სადღაც გაუჩინარდა. ქალი დივანზე ჩამოჯდა და ცალ თვალს იქით აპარებდა, სადაც იგი ეგულებოდა. უეცრად ოლივერის და ვიღაც ქალის საუბარს მოჰკრა ყური და სმენად გადაიქცა. სიტყვები ბუნდოვნად ესმოდა, ვერაფერი გაიგო. ფეხზე წამოდგა და აქეთ-იქით სიარულს მოჰყვა. თავი უხერხულად იგრძნო და თითების წვალება დაიწყო.
-ვინ იცის, ჩემთვის არ სცალია და უდროოდ დავადექი,-გაიფიქრა და წასვლა მოინდომა. შუახნის ქალთან ერთად გამოსული ოლივერი როცა დაინახა, შეჩერდა და ორივეს მიაშტერდა.
ქალს გვერდში ამოსდგომოდა, ხელი ჩაეკიდა და გადაადგილებაში ეხმარებოდა. ვიდრე მისთვის მოიცლიდა, სარამ ჩარჩოებში ჩასმულ სურათებს დაუწყო დაკვირვება. ფოტოებმა იმდენად გაიტაცეს, სანამ ოლივერის ხმა ახლოდან არ მოესმა, ოთახში შესული ვერ შეამჩნია:
-გისმენ! რამ მოგიყვანა?
ხელში აღებული სურათი თავის ადგილზე დააბრუნა და მორცხვად ახედა:
-ცუდ დროს ხომ არ მოვედი? თუ დაკავებული ხარ და ჩემთან საუბარი არ შეგიძლია, წავალ.
-მცალია.
-დავინახე, სახლში შენთან ერთად სხვაც არის და ვიფიქრე, ზედმეტი ვიყავი.
-ის დედაჩემია. დამოუკიდებლად ვერ გადაადგილდება და დავეხმარე.
-რამე სერიოზული სჭირს?
-მხედველობა დაკარგა.
-სამწუხაროა,- თანაგრძნობა გამოხატა და მეტი ვერაფერი უთხრა.
ცოტა ხნით დუმილმა დაისადგურა. სარამ ნერვიულობას უმატა და მთავარ თემაზე გადასვლას აგვიანებდა:
-სურათებს ვათვალიერებდი. ფრანკლინის გარდა სხვა ცხენიც გყოლია. ლამაზი შესახედაობა აქვს.
მამაკაცმა მზერა სურათებისკენ მიმართა:
-ეგ ბენია, ჩემი პირველი ცხენი. მოგწონს?
-ძალიან. იმედი მაქვს, მაგასაც გავიცნობ,- ოდნავი ღიმილი გაუკრთა სახეზე.
-ვერ გაიცნობ.
სარას ოლივერის პასუხი არ მოეწონა და სახე შეეცვალა:
-რატომ?
-ახლა ბენს მხოლოდ ცხოველების სასაფლაოზე თუ მივაკითხავთ...
-სად?- გაოცებულმა შეხედა.
-ცხოველების სასაფლაოს შესახებ პირველად გესმის?
ქალმა თავი დაუქნია.
-რამდენადაც უცნაურად არ უნდა ჟღერდეს, არის ასეთი ადგილი „ები გლენი“.  დამკრძალავი სახლის ფუნქციას ითავსებს.
-წარმოუდგენელია.
-მომსახურებაში შედის ცხოველის ერთსაათიანი პანაშვიდი შესაბამის დარბაზში, კრემაცია და დამკრძალავი სახლის უკან მდებარე სასაფლაოზე დამარხვა. შემდეგ ხდება ქვით ან რაიმე სიმბოლური ნიშნით საფლავის მონიშვნა, რომელზეც თანდართული იქნება სახელი, დაბადების და გარდაცვალების წელი, ოჯახის წევრების პატარა წარწერა და ზოგჯერ გარდაცვლილი ცხოველის სურათი.
სარას ეგონა, ოლივერი ხუმრობის ხასიათზე იყო:
-მატყუებ და მეც სულელივით გისმენ.
-შენ წარმოიდგინე, არა. ასევე შესაძლებელია გარდაცვლილ ცხოველთა მოგონებების წიგნში მათი სურათის ჩასმა და გასწვრივ დახასიათების დატოვებაც, ხოლო ყოველივე ამ პროცედურების დამთავრების შემდეგ ყოველ წელს, პატარა და ერთგული მეგობრის საფლავის გამო გარკვეული თანხის გადახდაა საჭირო.
ქალს ყბა ჩამოუვარდა და ეჭვიც კი შეეპარა ოლივერის სრულ ჭკუაზე ყოფნის შესახებ. მამაკაცი ამას ატყობდა და გულში ხალისობდა კიდეც:
-ძაღლ ჰაჩი-კოს შესახებ რამე გსმენია? მასზე რიჩარდ გირის მონაწილეობით ფილმიც გადაიღეს. სიუჟეტი ნამდვილ ამბავს ეფუძნება.
-ა...რა,-ძლივს წარმოთქვა. ბოლომდე მაინც არ უჯერებდა. ეგონა, ან ახლა აღიარებდა, რომ ემასხარავებოდა, ან თავადვე გაეცინებოდა და დაასრულებდა მის გაბითურებას.
-Abbey Glen-ის ადმინისტრაციამ  რამდენიმე საპატიო სტუმრის და იაპონიის კონსულის რეიჩირო ტაკაჰაშის თანდასწრებით, ჰაჩი-კოს პატრონისადმი განსაკუთრებული სიყვარულის, ერთგულებისა და თავდადების ნიშნად ქანდაკება დაუდგეს. სწორედ ისეთივე დგას იაპონიაში.
-და ასეთი რა გააკეთა, რომ ორმა ქვეყანამ ქანდაკება დაუდგა?
-პროფესორი უენოს და ჰაჩი-კოს ისტორია მაშინ დაიწყო, როდესაც ლეკვი ჯერ კიდევ რვა კვირის იყო. ყოველ დილით ჰაჩი პატრონს შიბუას მატარებლების სადგურზე აცილებდა და სამსახურიდან დაბრუნებისას გარეთ ელოდებოდა. ერთ დღეს პროფესორი მოულოდნელად ლექციაზე გარდაიცვალა, ხოლო ჰაჩი-კოს იმდენად არ უნდოდა პატრონის სიკვდილის რეალობად მიღება, დაუსრულებლად აგრძელებდა ათი წლის განმავლობაში მის ლოდინს. პატრონის ლოდინით დაღლილმა ბოლოს სადგურის წინ დალია სული. ამ ისტორიამ იმდენად იმოქმედა იაპონელების გულებზე, გადაწყვიტეს ჰაჩი-კოსთვის ქანდაკება დაედგათ, ხოლო ტოკიოს უნივერსიტეტის ადმინისტრაციამ ძაღლის გარდაცვალებიდან მეოთხმოცე წლის თავზე, ზუსტად ჰაჩი-კოს სიკვდილის დღეს მისი და პროფესორის ქანდაკება დადგა. იმავე წელს, ამერიკაში იგივე ქანდაკების რეპროდუქციის გაკეთების ექსკლუზიური უფლება სწორედ Abbey Glen-მა მოიპოვა.
-სასწაული ისტორიაა,- როგორც იქნა, დაიჯერა, რომ ოლივერი არაფერს იგონებდა.
ოთახში ისევ სიჩუმე ჩამოწვა. მამაკაცი ქალისგან წამოსული ინიციატივის ლოდინით დაიღალა და ისევ თავად ჩამოაგდო სიტყვა:
-იმისთვის მოხვედი, რომ ცხოველებზე მელაპარაკა და შენ მოგესმინა?
-არა, რა თქმა უნდა. აქ დღევანდელ ფაქტთან დაკავშირებით ვარ. მიჭირს საკუთარ თავზე საუბარი, მაგრამ ბოლო დროს ძალიან ვარ გაღიზიანებული და ბევრ რამეს საღად ვეღარ ვაფასებ. შეიძლება არ დამიჯერო, მაგრამ რა ეტაპსაც ახლა გავდივარ, შუაგულ ოკეანეში ზვიგენებთან ერთად ცურვას ჰგავს. მაღაზიიდან წამოსული დავფიქრდი და მივხვდი, რომ შევცდი. პატიება მინდა, გთხოვო. იმედი მაქვს, მომხდარი ჩვენს ურთიერთობაზე ცუდად არ იმოქმედებს.
ოლივერმა შეატყო, რომ გულწრფელად ნანობდა:
-კარგია, რომ ყველაფერს მიხვდი.
ქალს ალმურმა აჰკრა. აღარ იცოდა, სიტყვა როგორ გაეგრძელებინა:
-ჩემზე ნაწყენი აღარ ხარ?
მამაკაცმა თავი გააქნია.
-მიხარია, რომ პრობლემა მოგვარდა. ჰო, მართლა. შენთან ერთი თხოვნა მაქვს. ხვალ სამსახურში ვერ მოვალ, ინტერნეტით გამოწერილ ნივთს მოიტანენ. თუ არ შეწუხდები, ჩემს სამუშაო ოთახში შეიტანე და როცა დავბრუნდები, მივხედავ.
-რატომ არ მოდიხარ?
-პარასკევია. ექვსი საათის შემდეგ ებრაელების კალენდრის მიხედვით, შაბათი დგება. ვერ ვიმუშავებ.
-სულ დამავიწყდა. კარგი, პრობლემა არ არის.
-ეს იყო, რისი თქმაც მინდოდა. მადლობელი ვარ გაგებისთვის. რადგან შევრიგდით, მეტ დროს არ წაგართმევ და დამშვიდებული წავალ.
-დარჩი. შემიძლია, ყავა ან ჩაი შემოგთავაზო.
-სხვა დროს იყოს,-სარამ კარის სახელური დაქაჩა და სანამ ტერასიდან კიბეებს ჩაივლიდა და ეზოში გააღწევდა, ტელესკოპს მოჰკრა თვალი. უცებ შედგა და ოლივერს შეხედა: -ეს ის ტელესკოპია, რომელზეც პოკონოში მესაუბრებოდი?
-არა. ეს ნიუტონისეული რეფლექტორის ტელესკოპია, ბევრად სერიოზული. მისი ფოკუსი სინათლის რაოდენობას გაცილებით მეტი სიძლიერით კრებს. გინდა, ჩაიხედო?
ქალმა ყოყმანი დაიწყო. საბოლოოდ, ცნობისმოყვარეობამ აჯობა და სურვილს ვეღარ უღალატა. ოლივერმა ტელესკოპი ეზოში გაიტანა და ყველაზე მოსახერხებელ ადგილას დადგა :
-მზად ხარ, ღამის ცაზე გაისეირნო?-თვალები მოწკურა და ხელით ანიშნა, მომიახლოვდიო.
სარა გვერდით დაუდგა და დიდი მოლოდინებით შეჰყურებდა ტელესკოპს.
-წარმოიდგინე, კოსმოსურ ხომალდში იმყოფები და ექსკურსიას მისი სარკმლიდან გადიხარ. პირველი, რაც თვალში მოგხვდება, მთვარეა. თუ თვალი არ მიადევნე, უცებ ქრება ობიექტივიდან. აქეთ მოდი და ჩაიხედე,- გვერდზე გადგა და ადგილი დაუთმო.
სარამ მთვარის ზედაპირზე კაშკაშა ტალღოვანი მახასიათებლები დაინახა.
-დაუჯერებელია,-აღტაცებას ვერ მალავდა. რაღაც უცნაური ზედაპირი აქვს. რანაირი ყოფილა.
-რასაც ახლა ხედავ, მორევებს უწოდებენ, რომელთა გარშემო არსებული მაგნიტური ველები მზის ქარების ნაწილაკებს უცვლიან მიმართულებას.
-სასწაულია.
ოლივერმა სატურნიც და ასევე იუპიტერი თავის ოთხი ძირითადი მთვარით დაანახა.
-შენი ცოტა მშურს კიდეც. ამდენ რამეს როგორ არჩევ ერთმანეთისგან?
-მახასიათებლებით. შენც ხომ ნახე? სატურნს ცალკეული რგოლები აქვს, იუპიტერს- ენიგმატური წითელი ლაქა. ახლა მარსსაც ვნახვთ. იგი გოგრისფერი დისკოთი და პოლარული ქუდებით გამოირჩევა.
ცის შეცნობაში გართულმა სარამ ტელესკოპში ყურებას თავი დაანება და მიღებული შთაბეჭდილებებით დატვირთულმა ოლივერს ახედა:
-გეფიცები, ხატვა მომინდა. ყველაფერს ისე მიხსნი, ასე მგონია, იქ, სადღაც შორს, ერთად ვართ და თავს ამდენი საოცრება გვახვევია.
მოულოდნელად მამაკაცმა ქალი მისკენ მიიზიდა:
-ასეც არის. მე, შენ და სამყაროს ჯერ კიდევ შეუცნობელი მხარე. უკეთესს ვერც ვინატრებდი.
სარა ოლივერის სიტყვებმა დააფრთხო, მისი სიახლოვე ეუცნაურა და ამღვრეულ თვალებში ჩახედვისთანავე სხვა რამ ამოიკითხა. შეიშმუშნა და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
-რას იტყვი?-ჩაეძია მამაკაცი.
ქალი დაიძაბა, ყელს მობჯენილი ნერწვი ძლივს ჩაყლაპა და პასუხი ვერ დაუბრუნა. ოლივერმა საუბარი გააგრძელა:
-გაურკვეველ მდგომარეობაში ყოფნას, მირჩევნია გრძნობებში გამოგიტყდე და ყველაფერი აქვე დავადგინო. თუ არ მოგწონვარ, ან ჩემი რელიგიის გამო თავს შეიკავებ, მითხარი. აუცილებლად უნდა ვიცოდე.
აშკარა იყო, სარა ჩიხში მოექცა და ვეღარ გაეგო, როგორ გამოსულიყო:
-შენი რელიგია არაფერ შუაშია. ის ადამიანებს ურთიერთობების ჩამოყალიბებაში არასოდეს უნდა უშლიდეს ხელს. პირადად მე ამაში პრობლემას ვერ ვხედავ, მაგრამ...
-მაშინ რა არის შუაში?
-პრობლემა ჩემშია და მსგავსი ურთიერთობისგან მიღებულ იმედგაცრუებაში.
-მთავარია ჩემთან ყოფნის სურვილი. დანარჩენს ერთად გადავლახავთ.
სარამ თვალი ძლივს გაუსწორა და მიუგო:
-სამწუხაროდ ვეღარც სითბოს ვგრძნობ და ვეღარც სიცივეს. ერთადერთი, რაც ახლა მეუფლება, მხოლოდ შიშია.
-შიშს თუ აჰყევი, მისგან აღმოცენებულ ზღვარს ვერასოდეს გაცდები და ვერც საწადელს მიაღწევ.
-მასწავლე როგორ მოვიხსნა იგი. 
-მომენდე და თავისით გაივლის.
სარა ბევრ რამეს დათმობდა, ოღონდ მათი ურთიერთობა ამ დიალოგამდე არ მისულიყო. სასიყვარულო კავშირი ის თემა იყო, რომელსაც ტაბუ მაშინ დაადო, როდესაც გააცნობიერა, მისთვის ტანჯვის გარდა, არაფერი ხეირი მოჰქონდა. სინამდვილეში სიყვარული არასოდეს სწვეოდა და ესეც კარგად იცოდა, მაგრამ კიდევ ერთხელ დაღის დასმას გაურბოდა.
-ახლა ვერაფერს გეტყვი. არ მინდა, ისეთი ნაბიჯი გადავდგა, რომელიც დამაზარალებს.
-დაგელოდები, ოღონდ უნდა შემპირდე, რომ აუცილებლად იფიქრებ ჩემს სიტყვებზე.
ქალმა თავი დაუქნია, სთხოვა, უკან არ გაჰყოლოდა და ეზო სწრაფი ნაბიჯებით გადაიარა. სხეული ერთიანად გასციებოდა და გაბუჟებოდა. მასში მიმდინარე ცვლილებები გულსა და გონებას გამეტებით უტევდნენ და შინაგანად გაბატონებულ შიშს კიდევ უფრო ასიგრძეგანებდნენ. აშკარა იყო, ოლივერმა ერთმანეთზე მიწყობილი გეგმები ერთბაშად მოუღავა.

***
სასამართლო პროცესამდე სულ უფრო ცოტა დრო რჩებოდა. სარა მთლიანად შეიცვალა, საკუთარ თავში ჩაიკეტა და აღარავის ეკონტაქტებოდა. სამსახურსაც ვეღარ უდებდა გულს. როგორც კი ტელევიზიაში სამუშაო საათები დასასრულს უახლოვდებოდა, თვალი კარისკენ ეჭირა. სახლში მისული მაქსიმალურად იქმნიდა მყუდრო გარემოს, კულინარიურ ცდებში იღებდა მონაწილეობას, შემდეგ ოთახის სივრცეში გამომწყვდეული თავის სამყაროსთან ჩურჩულს იწყებდა. ოლივერსაც გაურბოდა. სულ ოთხჯერ მივიდა საწარმოში, ძველი შეკვეთები დაამთავრა და ახალი კლიენტები დროებით უარით გაისტუმრა.
მძიმე წუთებში ერთადერთი შვება იპოვა. შუაღამისას, როდესაც დიასახლისს დასაძინებლად წასულს დაიგულებდა, ფანჯარას აღებდა და ღამის ზეცა ნაწილ-ნაწილ გადმოჰქონდა ქალცედონისფერი, ბაჯაღლოსფერი, მალაქიტისფერი და ქარვისფერი ქაოსით.
მაინც რომელი სახელი შეეფერებოდა ყველაზე მეტად? მაკროსამყაროსგან სატანჯველად განწირული მიკრონაწილის, უფლებაშელახული დედის, მარტოსული ხელოვანისა, თუ ბედნიერების საძებრად ქარაფებზე მოსიარულე ქალის? სად იძებნებოდა მისი სიხარულის და სიყვარულის პულსი? ნუთუ აღარ დადგებოდა წამი, როცა ნამდვილ სახეს სრულად გამოავლენდა და კარიერული ცხოვრებისგან გადაღლილი პირად ცხოვრებაზე ზრუნვასაც დაიწყებდა? გონებაზე მიკრული კითხვები დღითიდღე გომბეშოებივით იბერებოდნენ.

***
სასამართლო შენობასთან მდგომი ანა და ოლივერი სარას გამოჩენას უცდიდნენ. ვივიენი განგებ არ მივიდა. შენკენ ვარ და ეს იცი, მაგრამ არ შემიძლია დარბაზში ყოფნა, არ გეწყინოსო - წინასწარ გააფრთხილა.
სარა აუჩქარებლად მიუყვებოდა სასამართლომდე მისასვლელ ტროტუარს. არაფერს იმჩნევდა და თავდაჯერებულის იმიჯს ირგებდა, თუმცა შინაგანი განცდების დაცხრობას დიდ ძალისხმევას ანდომებდა. ანას და ოლივერს მიესალმა, მათთან ერთად კედელზე გამოკრულ ფურცელზე მოსამართლის გვარისა და მოსარჩლეების გასწვრივ დაწერილი ოთახის ნომერი მოძებნა და სერიოზული სახით შევიდა მცირე ზომის დარბაზში.
ნეითანი ნათესავებთან და სხვა თანმხლებ პირებთან იყო. სარა ცალყბად მიესალმა და ხის გრძელ სკამზე ჩამოჯდა. ყოფილი მეუღლე გარეგნულად შეცვლილ ქალს ძლივს ცნობდა და მის მიმართ ჩამოყალიბებული მტრული განწყობა ემატებოდა. ამასობაში მისტერ ანდერსონიც გამოჩნდა. ყველა ფორმალური მხარე შეავსო და კლიენტის გვერდით დაიკავა ადგილი.
მოსამართლე ქალბატონი კომპიუტერის ეკრანზე გამოტანილ ინფორმაციას შესცქეროდა, თავისთვის პატარა მინიშნებას აკეთებდა და გვერდით მყოფ თანაშემწეებთან და დანარჩენ თანამშრომელთან ერთად სასამართლო პროცესის დასაწყებად ემზადებოდა.
დამსწრეები დაშოშმინდნენ და მოსამართლის სიტყვას ელოდებოდნენ. ადვოკატები საქაღალდეებს ხსნიდნენ და საჭირო დოკუმენტაციას ამზადებდნენ. სარას მღელვარება თელავდა და ნერვიულობისგან პირი უშრებოდა.
სასამართლო პროცესი დაწყებულად გამოცხადდა. მოსამართლემ მოსარჩლეები ადვოკატებითურთ მოიხმო.
როგორც ფორმალობა მოითხოვდა, თავდაპირველად მოსარჩლეების და მათი ადვოკატების სახელები და გვარები გამოცხადდა, შემდეგ უშუალოდ საქმის განხილვაზე გადავიდნენ.
ორივე მხარე შესანიშნავად იყო მომზადებული. რთული იყო წინასწარ შედეგის გამოცნობა. სარა და ნეითანი ყველა ღონეს მიმართავდნენ, რომ თითოეული წვრილმანი მიეტანათ მოსამართლემდე და თავიანთი სიმართლე დაემტკიცებინათ.
სარას ადვოკატი მაქსიმალურად ცდილობდა, მოსამართლეს საქმე ისე არ განეხილა, როგორც წინა შემთხვევაში მოხდა. ამტკიცებდა, ჰასიდი ქალის ამპლუაში მისი განსჯა უდიდესი შეცდომა იყო, რადგან აღარ ეკუთვნოდა თემს და შესაბამისად, დედობის უფლების რელიგიურ ჭრილში განხილვა არავითარ შემთხვევაში არ უნდა მომხდარიყო. წარადგინა აკინძული საბუთები, რომელთა მიხედვით მავნე ჩვევებისადმი მიდრეკილება არ დასტურდებოდა, ცნობა ნასამართლეობაზე, რომელზეც კრიმინალური ისტორია არ აისახებოდა და ამ ყველაფერს თან დაურთო ბავშვებზე ზრუნვისთვის ფინანსური მზაობის გამოსახატავად შემოსავლების მაჩვენებელი დოკუმენტაცია.
დარბაზში იყო ესთერისა და იაკობის პედიატრიც, რომელმაც მოწმის სტატუსით ისაუბრა და სარა ისეთ დედად დაახასიათა, რამაც მის წისქვილზე დაასხა წყალი.
ყოველივე ამის ფონზე, ნეითანის მიერ მიყვანილი მოწმეების ჩვენებები იმის შესახებ, რომ სარა შვილებს არარელიგიურად ზრდიდა, ამ ფაქტორით ბავშვებზე ცუდ გავლენას ახდენდა და ჰასიდთა საზოგადოებაში სხვა დედებისთვის საშინელ მაგალითს იძლეოდა, საკმარისი აღარ აღმოჩნდა მოსამართლის დასარწმუნებლად, რომ იგი დედის სტატუსის ჩამორთმევას იმსახურებდა.
ნეითანის პრეტენზიები სამართლის საპირწონე ჩარჩოებში ვეღარ მოექცა და ყველაფერი გაბათილდა.
საბოლოო განაჩენი სარას სასარგებლოდ იქნა გამოტანილი. მოსამართლემ წართმეული სტატუსი აღუდგინა. თავისუფლად შეეძლო, კვირაში რამდენიმე დღე შვილები მასთან ჰყოლოდა და ზუსტად იგივე პრივილეგიებით ესარგებლა, როგორც ნეითანს. საჭირო იყო  მხოლოდ ფორმალური მხარეების მოგვარება, რომლის შემდეგაც მის ადვოკატს ოფიციალური წერილი გადაეგზავნებოდა და კანონიერად მინიჭებული უფლებებით სარგებლობის საშუალება მიეცემოდა.
დამარცხებულმა ნეითანმა სიხარულისგან თავბრუდახვეულ სარას ამრეზით შეხედა და საშინელი სახით გავიდა დარბაზიდან.
სარამ ადვოკატს კუთვნილი თანხის მიღება შემდეგი კვირისთვის გადაუდო, ვივიენს სამსახურში დაურეკა, კარგი ამბავი ამცნო და გამარჯვების აღსანიშნავად საღამოს ვახშმისთვის რესტორანში ოთხ პერსონაზე მაგიდა დაჯავშნა.
მზესავით ანათებდა ღირსებადაბრუნებული სარა. მათხოვარივით მოარულობისა და ბედნიერების საშოვნელად პეშვგამოწვდილობის დრო აწმყოში გაჩენილმა ქარმა გასტაცა და წარსულში გადაათრია.

***
გარეგნობას ისედაც არ უჩიოდა, მაგრამ ლამაზი სამოსი და საუკეთესო განწყობა კიდევ უფრო ამშვენებდა რესტორანში მიმავალ სარას.
ოლივერი ვივიენთან და ანასთან ერთად უკვე მაგიდასთან იჯდა, მალიმალ იყურებოდა რესტორნის შესასვლელი კარისკენ და საყვარელი ქალის გამოჩენას უცდიდა. როგორც კი გამოჩნდა, მეტყველების უნარი დაუკარგა.
-ერთი ამას შეხედეთ,- აღნიშნა ვივიენმა, როდესაც თავმომწონედ მომზირალი ქალი დაინახა.
-ოჰო!- ემოციები ვერ დამალა ანამ,- საუკეთესოდ გამოიყურები.
სარამ მადლობა გადაუხადა მეგობრებს, მაგიდასთან კომფორტულად დაჯდა და მენიუს წიგნი გადაშალა:
-რას უკვეთავთ? უკვე მოიფიქრეთ?
-შენ გელოდებოდით,- თავადაც მენიუს უყურებდა ვივიენი და ჯერ კიდევ ვერ გადაეწყვიტა მოლუსკები დაეგემოვნებინა, თუ კრევეტები.
სარამ ორაგულზე შეაჩერა არჩევანი. ანა ბადრიჯნის პარმიჯანს, ხოლო ოლივერი სტეიკისგან მომზადებული საჭმელების დასახელებებს უყურებდა. 
საბოლოოდ ჩამოყალიბდნენ, მიმტანს სასურველი კერძების სახელები ჩააწერინეს და მენიუს წიგნები გაატანეს. 
-დღეს ის დღეა, რომელიც არც მე და არც შენ არასოდეს დაგვავიწყდება. მინდა, სულ გამარჯვებულს და გაბრწყინებულს გევლოს,- ვივიენმა ღვინით სავსე ბოკალს მოჰკიდა ხელი და კიდევ ერთხელ მიულოცა მეგობარს.
არც ოლივერი და ანა ჩამორჩნენ.
-ოლივერმა მითხრა, ჰონოლულუს მოდის კვირეულში იღებთ მონაწილეობას,- სხვა სასაუბრო თემა წამოჭრა ვივიენმა.
-აღარ გამახსენო,-სახე შეეცვალა სარას,-მხოლოდ ეგ რომ იყოს, კიდევ არაფერს ვიტყოდი. ყველაფერი მიჯრით მიჰყვა ერთმანეთს... ჩამოვალთ და შემდეგ საკმაოდ ცნობილ არტ პრომოუშენ კომპანიის მიერ ორგანიზებულ გამოფენაში უნდა მივიღო მონაწილეობა. წინ იმდენი საქმეა, აღარც მინდა, ვიფიქრო.
-ჰავაის კუნძულებზე არასოდეს ვყოფილვარ. თქვენთან ერთად ხომ არ წამოვსულიყავი? ტროპიკულ კუნძულზე გავიშრიალებდი, თან მოდების ჩვენებას დავესწრებოდი და პარალელურ რეჟიმში გადაცემის სიუჟეტებს მოვამზადებდი.
-რომელი გადაცემის?
-ჩემს მაყურებელს სარა ჰოროვიჩი დედის სტატუსის გარეშე დარჩენილ ქალად ახსოვს. ახლა დროა, სასამართლოს გადაწყვეტილება შევატყობინოთ და მის წარმატებულ ნაბიჯებზე ვისაუბროთ. მათ აუცილებლად უნდა გაიცნონ ნიჭიერ მხატვრად და დიზაინერადაც.
სარამ სიხარულისგან ტაში შემოჰკრა:
-გაიგონეთ, რა თქვა?
-ამაზე დიდი რეკლამა არ არსებობს, დამიჯერე,-თბილად გაუღიმა ოლივერმა.
-სიტყვები არ მყოფნის,- განცვიფრებული იყო ანა.
-აბა, რას იტყვი? თანახმა ხარ?
-უარი რომ გითხრა, გიჟად შესარაცხი ვიქნები,- აკისკისდა სარა.
ვივიენს ჩუმად ეღიმებოდა და ყველაზე მეტად ის ახარებდა, რომ სარას ბედნიერებაში გარკვეული წვლილი მასაც შეჰქონდა.
გემრიელი ვახშმის ფონზე ბევრი სასიკეთო საქმე გადაწყვიტეს. საღამომ ხალისით ჩაიარა. ოლივერი მთელი საღამო არ აშორებდა თვალს სარას. ლამაზი იყო პირმცინარი ქალი. ღიმილი ძვირფას სამოსზე და სამკაულებზე მეტად უხდებოდა.

***
დედის ჯანმრთელობის გაუმჯობესებამ დადებითად იმოქმედა ანას მდგომარეობაზე და შემართებით შეუდგა ახალი ბინის ძებნას. სარა მთლიანად მას მიენდო, რადგან ჰონოლულუს მოდის კვირეულისთვის მზადებამ საწარმოს მიაჯაჭვა.
სანდო და გამრჯე აგენტის წყალობით, მათთვის შესაფერისი ბინა მალე გამოჩნდა. უბანი და კორპუსი არ დაიწუნებოდა. უავეჯო ბინა იყო ნორმალური რემონტით. რაც მთავარია, სამზარეულო და აბაზანა თავიდან ბოლომდე მოწყობილი დახვდათ. დანარჩენზე ზრუნვას თავად აპირებდნენ. ბევრი ნივთი არცერთს გააჩნდა, ნახევარ დღეში დაცალეს ოთახები და ახალ ბინაში გადავიდნენ. პირველ დღეს იატაკზე დადებულ მატრასებზე ეძინათ. გაცილებით კომფორტულად გრძნობდნენ თავს სხვის მიერ დაწესებული წესებით ცხოვრება რომ აღარ უწევდათ.
ყველაზე მეტად საკუთარი კუთხის მოწყობა ახარებდა სარას. თავისუფლად გაშალა მოლბერტი, საღებავები, პალიტრები, ფუნჯები და ანასთან ერთად ნამდვილი ხელოვანების ბინას დაამსგავსა იქაურობა. მხოლოდ მათ ესმოდათ, რატომ უნდა დაეკავებინათ მისაღებ ოთახში ყველაზე დიდი სივრცე მხატვრისთვის საჭირო ნივთებს და არა სხვა რამეს.
ჰავაიზე გამგზავრებამდე ორი დღით ადრე, კაბები სახლში წამოიღო და ბოლო დეტალებზე სამუშაოდ ანაც დაიხმარა. ულამაზესი ქაოსი იდგა მისაღებ ოთახში. ერთ მხარეს საღებავებით შექმნილი საუცხოო ნამუშევრები იწონებდნენ თავს, მეორე მხარეს კი ქსოვილისგან შექმნილი საოცრებები. 

***
ჰონოლულუს მოდის ჩვენებას სარაზე არანაკლები პასუხისმგებლობით უდგებოდა ოლივერი. საწარმოში ფაქტობრივად შუქი არ ჩამქრალა. ახალი კოლექციის შესავსებად თანაშემწეებთან ერთად დღეს და ღამეს ასწორებდა.
დიდი მოლოდინები და გეგმები ჰქონდა. ჰავაი იმ ადგილად ეგულებოდა, რომელიც მონაწილეთა რიცხვიდან გამომდინარე, მოდის სფეროში ცნობილ სახეებს უფრო დიდი მასშტაბით გააერთიანებდა და მეტ პერსპექტივას დაუსახავდა წინსვლისთვის.
კიდევ ჰქონდა ერთი გეგმაც, რომელზე საუბრისგან ჯერ-ჯერობით თავს იკავებდა და სარასთან შესაბამის გარემოში ყოფნას და დროს ელოდებოდა, რომ შეეთავაზებინა.

***
ლაგუარდიის აეროპორტში სარა, ოლივერი და ოპერატორი ვივიენის გამოჩენას ელოდებოდნენ. სადაც იყო, რეგისტრაციაგავლილი მგზავრების ჩასხდომა გამოცხადდებოდა, ის კი არსად ჩანდა.
სარას ცუდი წინათგრძნობა ჰქონდა, წამდაუწუმ აეროპორტის შესასვლელებთან ჩერდებოდა და გარეთ იყურებოდა.
-დაურეკე, სარა. მე უკვე ნერვების უკანასკნელი რეზერვუარიც ამოვწურე, - გაღიზიანებული იყო ოლივერი.
სარა ამაოდ ცდილობდა მასთან დაკავშირებას და შეგრძნებები უმძაფრდებოდა.
ოპერატორი უკვე იმაზე ბჭობდა, დარჩენილიყო, თუ წასულიყო.
-ბოდიში უნდა მოგიხადოთ. მობილური გამიფუჭდა და მაღვიძარამ არ დარეკა,- შეწუხებული ხმით ახსნა მიზეზი უცბად გამოჩენილმა ვივიენმა და საჭირო პროცედურების გასავლელად სარეგისტრაციო დახლისკენ გაემართა.
-რადგან ცოცხალი და უვნებელი ხარ, რაღა გვიჭირს?- შვებით ამოისუნთქა სარამ და ოლივერს გადაუჩურჩულა, ნუ იბღვირებიო.
მისმა გამოჩენამ შექმნილი დაძაბულობა მაშინვე უკუაგდო და ფეხდაფეხ მიყვნენ.
-ვიცი, ერთ სულიერს დაგვიანება ჭირის დღესავით ეჯავრება. თუ კოპებს არ გახსნის, ვივიენ კარტერი ბორტზე არ ავა!- ვივიენმა ირიბად გახედა ოლივერს.
ოლივერი გვერდში ამოუდგა და მხოლოდ მას რომ გაეგო, დაბალი ხმით ჩაილაპარაკა:
-ოპერატორი თან არ გახლდეს, ხელს მოგკიდებდი და წივილ-კივილით აგიყვანდი თვითმფრინავში. ასე, რომ სანამ მის წინაშე შემირცხვენიხარ, შენი ნებით გაუყევი ჰონოლულუს ბოინგისკენ მიმავალ გზას.
ვივიენს ოლივერის მოსწრებულ სიტყვაზე ჩაეცინა, ჰავაიზე მოგივლიო,-მაჯაზე უჩქმიტა და დინჯი ნაბიჯებით შეერია მგზავრებს.

***
სამსახურში დატვირთული გრაფიკის გადამკიდე ვივიენისთვის ძილი ძალების აღსადგენი ერთადერთი საშუალება იყო, რომელიც მუდამ სანატრელი ჰქონდა. ფიქრობდა, ცამეტსაათნახევრიან ფრენას სასარგებლოდ გამოიყენებდა და დანიშნულების ადგილზე ჩასვლამდე გამოიძინებდა, მაგრამ ჭირვეული ერთი წლის მგზავრის გამო ბორტზე ყოფნა არც თუ ისე კომფორტული აღმოჩნდა. ახალგაზრდა მშობლები ბავშვს ვერაფრით აჩერებდნენ და შეწუხებული მგზავრებისთვის ბოდიშის მოხდის მეტი არაფერი დარჩენოდათ. ვივიენი მაქსიმალურად თოკავდა ნერვებს და ცდილობდა, წყობიდან არ გამოსულიყო, თუმცა როდესაც ჭირვეულ მგზავრს გული აერია და მთელი დღის ნაჭამი ტანსაცმელზე დაანთხია, მაშინ უკვე გავეშებული წამოხტა და ბორტგამცილებლებს ადგილის შეცვლა მთელი სიმკაცრით მოსთხოვა. პრეტენზიულ მგზავრს ბოდიში მოუხადეს და რადგან ეკონომ კლასისთვის განკუთვნილი ადგილები დაკავებული იყო, ბიზნეს კლასის მგზავრებთან გადაიყვანეს.
ვივიენმა მეგობრებს გადახედა, გამძლეობა უსურვა და ბიზნეს კლასის მგზავრებისკენ გადაინაცვლა.
ოლივერმა და სარამ შურიანებივით გააყოლეს თვალი და ხელახლა აღნავლებული ბავშვის ხმა რომ დაეხშოთ, სასწრაფოდ ყურსასმენები გაიკეთეს. ხანდახან, როდესაც ტირილის ხმა მიიკარგებოდა, რამდენიმე წუთით ჩათვლემას ასწრებდნენ. ძირითადად ფილმების ყურებითა და მუსიკის მოსმენით იქცევდნენ თავს.

***
ცამეტსაათნახევრიანი ფრენის შემდეგ თვითმფრინავი ჰონოლულუში დაეშვა. აეროპორტიდან გასვლისთანავე იგრძნობოდა ტროპიკული მხარისთვის დამახასიათებელი ტენიანობა.
ნომერში შესვლისთანავე სარამ სააბაზანო ოთახს მიაშურა, შხაპი მიიღო და ფინჯანი ყავით ხელში აივანზე გავიდა. მზის აბაზანების მისაღებად თეთრ ქვიშაზე გართხმული ტურისტები ოკეანესთან ნებივრობდნენ. ლამაზი იყო კუნძული. ტროპიკული ბუნება სასწაულად ამშვენებდა.
-ნეტა ოლივერი რას აკეთებს?- ქვედა სართულის აივნებს დაუწყო თვალიერება. უნდოდა, თვალი მოეკრა.
ამასობაში, კარზე დააკაკუნეს და ოთახში დაბრუნდა.
-შეიძლება?- ყუთით ხელში იდგა ოლივერი.
სარას მის დანახვაზე თვალები აუციმციმდა, თითქოს დიდი ხნის მონატრებულ ადამიანს ხედავდა:
-შემოდი,- შეიპატიჟა და ყუთს გააყოლა თვალი.
მამაკაცმა აუხსნა, ყუთში მისი საჩუქარი იყო და სთხოვა, გაეხსნა. ქალმა ჯერ გაიკვირვა, შემდეგ ყუთის გახსნა დაიწყო. შავი ტყავის დახვეწილი ფეხსაცმელი დახვდა. ერთი ცალი ამოიღო, თვალი შეავლო, მოწონების ნიშნად გაიღიმა და მოსაზომებლად სავარძელში ჩაჯდა.
-შემიძლია, დაგეხმარო,-მის წინ დაიხარა და ფეხსაცმლის მეორე ცალი ხელში აიღო.
სარა არ შეეწინააღმდეგა და თხელი ტერფი წინ გაუწია. მამაკაცის ხელის შეხებამ ტანში ჟრუანტელი მოჰგვარა:
-ეს შენ შექმენი?
ოლივერმა თავი დაუქნია:
-სპეციალურად შენთვის. მოგწონს?
-მოწონებაც აღარ ჰქვია. ძალიან, ძალიან კარგია.
-შენც ძალიან, ძალიან კარგი ხარ,- მინავლებული თვალებით ახედა და ქალის წვივებს წაეტანა.
ათრთოლებულმა სარამ შეაჩერა:
-გთხოვ, არ გინდა!
-ნუ მთხოვ და ნურც იმას მეუბნები, რომ არ მინდა.
ქალის გულმა გაორმაგებული გულისცემა დაიწყო. ფეხზე წამოდგა და მაცივარში წყლის ბოთლს დაუწყო ძებნა.
-რას ეძებ?-წელში გაიმართა ოლივერი და აფორიაქებულ სარას სერიოზული სახით გახედა.
-წყალი მინდა.
-აქ არის,- მაგიდიდან ნახევრადდაცლილი ბოთლი აიღო და ხელში მიაწოდა.
ბოთლი გამოართვა, უხერხულად გაიცინა და თავი იმართლა, სულ გადამავიწყდა, ყავისთვის გამოვიყენე და უკან აღარ დამიბრუნებიაო. ოლივერმა შეატყო, ზომაზე მეტად ააღელვა და მათ ურთიერთობაზე სიტყვაც აღარ დაუძრავს:
-ფეხსაცმელი ძალიან გიხდება და გამიხარდება, თუ მოდის ჩვენებაზე ჩაიცვამ.
სარას გახშირებული სუნთქვა ახრჩობდა და ვერაფერი უპასუხა.
-კარგი, წავალ. სჯობს დამშვიდდე. საღამოს ღამის ქალაქის დათვალიერებას ვაპირებ. სურვილის შემთხვევაში იცი, როგორც დამიკავშირდე,- მობილური ტელეფონი დაანახა და ოთახიდან გავიდა.
ქალმა კარი დაკეტა და იქვე ჩაიკეცა:
-ჯანდაბა! რა მჭირს?- სახეზე ხელის გულები აიფარა და გონზე მოსვლას ლამობდა.
ყველაფერი კარუსელივით ტრიალებდა. ვერაფერი გაეგო, რასთან ჰქონდა საქმე.


გაგრძელება იქნება

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები