ნაწარმოებები


შობის ბრწყინვალე დღესასწაულს გილოცავთ ურაკელებო     * * *     შობის მადლი გფარავდეთ თქვენ და სრულიად საქართველოს

ავტორი: ქეთი გაბინაშვილი
ჟანრი: პროზა
13 იანვარი, 2021


Გიჟი ნატაშა

მე გიჟ ნატაშას მეძახიან.  ცოტას ვურევ ანუ მთლად დალაგებული ვერ ვარ. ზოგი ამბობს, ბევრმა სწავლამ უყოო, მაგრამ  ამ დუნიაზე  კაცი არ მეგულება, ჭკუას გაეგიჟებინოს,  უჭკუობას კი გიყვარდეს.  ჭკუისაა თუ უჭკუობის მაგაების ბევრი არაფრი გამეგება, ისე კი ლაპარაკისას მერევა ხოლმე თავ-გზა. ალთას ვარ და უცბათ ბალთას ისე აღმოვჩნდები, გზასა და კვალს ვეღარ ვიგნებ. ამ დროს იციან ხოლმე თქმა: ჰაი, ნატაშამ ისევ აუშვა აფრებიო. არა, მამა გიცხონდათ, და თქვენსავით ლაფში ჩაფლული და ნაპირზე გამორიყული გემის ნამსხვრევები ვიქნები და დაველოდები განძის მაძიებლები როდის აღმომაჩენენ, აღმომაჩენენ, ძირის-ძირობამდე დამათვალიერებენ, ამწონიან, შემაფასებენ და იმედგაცრუებულები მიმატოვებენ. დიახ, ჩემი აფრა მუდამ ფრიალებს და ხან რომელ ტალღას შეერკინება და ხან რომელ აიზბერგს გადაურჩება ბედის ვარსკვლავის გამოისობით.  სამყარო მა რა გგონიათ თქვენა? ხავსმოდებული ყოფა? არა და არა, მე და ჩემმა ღმერთმა, ცხოვრება დიახაც წინ და უკან უმისამართო ხეტიალია, ახალი საფრთხე და ახალი იმედებია, ის შიშებია, რაც თან გვდევს და ის პატარა გამარჯვებები ამ შიშის დაძლევას თუ შეჩვევას რომ ახლავს.
ჰა ჰა ჰა ჰა, შვილოსა, რას დაგიღია ეგ პირი და შამომყურებ, ვგავარ ახლა მე სტომატოლოგს? უჰ, არა, არა,  მაგათი სახელის ხსენებაც არ მინდა, აგეერ, ააა, ხედავ, აეს უკანა კბილები ერთიანად ჩამეფშხვნა, ისე მაწუხებს, შევჭამ ტკბილსა და მათენებინებს ღამეებს. მერე რა რომ ვიცი რაც მელოდება, იქნება და ღირდეს ის წამიერი სიამოვნება, იმ ხანგრძლივ ტკივილად, ჰა? ჰოო, არ გიფიქრია? უნდა იფიქრო, ჩემო, უნდა იფიქრო, მა რისთვის გაბია ტანზე ეგ დიდყურაანთ ვირივით გასიებული თავი? დროზე რატომ არ მივხედე? ჰო, ახლა უკვე დაგვიანებულია, საერთოდაც დროული როდის არის რომ გაიგო, უკვე დაგვიანებული უნდა იყოს. ახლა კიდევ, ახლა ნამსხვრევებად რაც იქცა, ვერა კაცი ვერ გაამთელებს.
ხუმრობა იქით იყოს და ვიყავი, ვიყავი ერთხელ  სტომატოლოგთან:  ღამე იყო. ამტკივდა და რა ამტკივდა. აგერ, პირდაპირ ტვინში მირტყამს. მგონია, ესაა და გონებას დავკარგავ-მეთქი. ვეღარ ვუძლებ, ეს ოხერი ღამე კიდევ, ამას ვენაცვალე როგორ მიყვარს, არა და არ თენდება, დგას გულზეხელებგადაჭდობილი და მიყურებს. უჰჰ, რა სიმწარე იყო, დავდივარ წინ და უკან. ჩქარი ნაბიჯით, თითქოს სადღაც მეჩქარებოდეს, მერე გეგონება უკნიდან სუნთქვას იგრძნობ, თითქოს ეს-ესაა უნდა წაგატანოს ხელი და... ვინაა?? ჭირმა, ღვარცოფმა, მაჯლაჯუნამ. ჰა, რა შენ არ გამოგდევნებია?  აბა შენცა ხარ რა. როგორ, რომ წევხარ და უცბათ თითქოს საბანი ასწია, ეს-ესაა ფეხებზე უნდა მოგწვდეს და სასწრაფაოდ არ შემოგიკეცავს ფეხები და შუქი არ აგინთია, თითქოს სინათლისა შეეშინდებოდეს? აბა შენც კაი ვინმე ყოფიხარ. ჰოდა, რაღა ბევრი ლაპარაკი უნდა, ძლივს გავატარე ის ღამე.
კაცს  იმდენის ატანა შეუძლია, უუჰ, აბა ბიჭო ჩვენ რომ საკუთარი თავისა  და ჩვენი ორგანიზმისა რამე გაგვეგებოდეს, ჩვენი ძალა რომ ვიცოდეთ? მთებს გადავდგამდით. ისე კი ვეჭიდებით  მთებს, დედა უტირე, ისე მოვთხრით და ისე ავადენთ ხოლმე ნაცარ-ტუტსა, ეჰ.  ჰოდა, რას ვამბობდი? ჰო, თავიდან-მეთქი, დასაწყისში, როცა გტკივა, კბილი კი არა ისა, სული თუ ხორცი, ცოტა რომ გტკივა, პატარა ხელებით გწიწკნის თითქოს ხორცს ბავშვი, ნერვები გეჭიმება სიმივით და ფიქრობ, ვერ გაუძლებ, ვერ გადაიტან, მერე და მერე თითქოს ეჩვევი, თითქოს შენ აღარც კი გეხება, გეგონება ფართო ნაბიჯით გადმოხვედი საკუთარი სხეულის ზღურბლზე  და შორიდან აკვირდები რა და როგორ. ეს კიდევ ნორმალურია, რას იზამ, მართლა ხომ არ მოკვდები, ხომ უნდა იპოვნო შვება. ეს კიდევ არაა საშიში, მაგრამ თუ ტკივილმა არ დაიძინა, თუ არ მოტყუვდა შენს მოჩვენებით გულგრილობაზე, რა იქნება, იცი? ისევ შეხვალ სხეულში და ამ ტკივილით სიამოვნების მიღებას იწყებ, ახლა როგორ ეძახიან? ჰო, კაიფობ. აი ეს უკვე ძალიან საშიშია, ძალიან.
იმას გიყვებოდი, კბილი მტკიოდა-მეთქი. ძლივს გათენდა. გათენდა და გამოვეწყე. ჩავიცვი ჩემი ვარდისფერი კაბა, მაისის ვარდივით ვარ იმ კაბაში. რა გაცინებს, ისეც ვარდი ვარ, მაგრამ ივნისის. იმ კაბაში კიდევ... როცა რამე მტკივა და ცუდად ვარ, ხასიათი რომ სველი ქვიშით სავსე ტომრებს ემსგავსება, მაშინ ვიცვამ იმ კაბას, ოო, ისეთი ლამაზია, საკურას ყვავილებით აფეთქებულ ბაღს გავს. სად მინახავს საკურა? სად მინახავს და ფეჩნიკიაანთ პავაროტში. იჰ, შენც კაი ვინმე ხარ რა. კაცს რომ მხოლოდ იმის ხილვა შეეძლოს, რაც ცხვირ წინ აქვს, რასაც ხელით ეხება, წარმოგიდგენია რა ღარიბი იქნება, რა ვიწრო, რა საცოდავი? მე კიდევ, ეჰ, ვინ მოსთვლის რამდენჯერ მჭერია ქოლგა და ნელი, პატარა ნაბიჯებით მისეირნია საკურას ბაღებში.
ჩავიცვამ ხოლმე ჩემს ვარდისფერ კაბას, დამინახავენ წინსაფარწაკრული  მეზობლები და მოპრუწავენ ტუჩებს:  იჰ, ნატაშა, შე გასაქრობო, როგორ გამოწყობილხარ, უნდა გაგათხოვოთო, გოგო. კი გამკრავს ხოლმე გულში, თქვენ რომ გათხოვდით ხომ დიდი ხეირი, ახლა მეც უეჭველი უნდა თქვენი გობიდან ვჭამო-მეთქი, მაგრამ თუ მე მართლა გიჟი ვარ, მაშინ სიგიჟე იცი რითი განსხვავდება დალაგებული ყოფისაგან? იქნებ ისეც იყოს, კაი ალიყური წამოსდო ვისმე, ან სიპი ქვით მომარჯვებულმა ორღობეებში სდიო, მაგრამ არ ეტყვი ისეთ სიტყვას, რაც იცი რომ გულს ატკენს. არ ეტყვი, რადგან იქნებ ტვინი არეულიც გაქვს, მაგრამ გული გაქვს და გიძგერს, იქნებ სხვებზე უფრო ძლიერადაც და ძალიანაც იცი, როგორია გულის ტკივილი.
იმათ ჰგონიათ მე ამ კაბას ზამთარსა და თოვლ-ჭყაპში იმისთვის ვიცვამ, ტვინში ჭანჭიკები მაქვს დაშვებული, მე კიდევ...  გინდა სიმართლე გითხრა? მე კიდევ როცა ცუდად ვარ, აი ასე, მხრებში გაშლილი დავდგები ხოლმე ჩემი ტკივლის პირისპირ  და ვეუბნები: არ გამოვა არაფერი, ძვირფასო, ვერ დამცემ და ვერ დამაშინებ! ჰოდა, ისეთი ლამაზი ვარ, ისეთი აფეთქებული, ისეთი გამოგზაფხულებული, ეს ტკივილი ერთი ხანობა კი მიყურებს, მერე ხელს ჩაიქნევს და მიდის.  ან რა უფლება არ მაქვს ისე ჩავიცვა, როგორც მინდა? ამინდს უნდა ვკითხო რა ჩავიცვა? ან იქნება ჩემი ამინდის პროგნოზი მაქვს? ჰა? შენთვის რომ ქარია, იქნება ჩემთვის მოწმენდილ ცაზე დედოფალივით დააბიჯებს მზე? ან რას ამიხირდებიან ქოლგა რათ მინდა ამ სისხამ დილითო? მე რა არ შეიძლება მაწვიმდეს? ნუ ვბრაზობ? ეჰა, შვილოსა, ეს რა შენ გაბრაზება გგონია? ეს გაბრაზება ისეთი ვიცი?!  მტრისას! ისე ჯერ კი ძალიან არც გავბრაზებულვარ, ახლა ნოდარს რომ მკვახე პამიდვრები დავუშინე, ან ლამარა მასწავლებელს საკონტროლოს რვეულები თავზე გადავახიე, ეგ რა გაბრაზება იყო. ნახევარზეც არ გავბრაზებულვარ, მეტიც შემიძლია. საიდან ვიცი და ვიცი. რათ დავუშინე პამიდვრები? იჰ, მაგაებისა მერე იყოს. იმ სტომატოლოგის ამბავს კი, გიყვარდეს,  მოგახსენებ. ისე ჩვენში დარჩეს და  სტომატოლოგი რა არის? მითამ და კბილის ექიმი არ სჯობია? თუ ორი სიტყვაა და ენა გაგიცვდებათ? სტომატოლოგი! მეხიც დაგეცეთ მაგ გაპრანჭულ თავებზე. ეს კიდე რაა, შენ მარიამი უნდა ნახო, იცნობ შენ მიტოს შვილიშვილს? აი ასე, დაიცა გაჩვენო, ა, ასე გაჭგიმული დადის, გეგონება მომართული რობიტი იყოს, არც მიხრა-მოხრა, არც  რა. ასე კალის ჯარისკაცივით, მაგან იქ ნახა ეტყობა, რა ჰქვია? პადიიუმზე თუ რაღაც ჯანდაბაა. ნახა როგორ დადიან დასაქოქი თოჯინები და მიბაძა. ჰა ჰა, რას ვერჩი?  ლამაზები, კი გიყვრადეს არიან, უჰ როგორი ტან-ფეხი, რა თმა, რა ტუჩები...  მაგრამ არ მამწონან, არ მამწონან და მამკალი. რათა? ყველა ერთმანეთს გვანან. როგორ, შვილო, რაში გარგია, სხვებისოდელა მკერდი და წელის გარშემოწერილობა, თმის ვარცხნილობა და ტუჩები? შენი, შენი ხომ უნდა გქონდეს რამე? იმ დალოცვილმა ღმერთმა, ხომ შაგქმნა, როგორც იყავი ისეთი, ჰა? აი ახლა შენ რომ ცოტა დიდი საჯდომი გაქვს, იქნება არც ჩემსაზე უკეთესი, მაგრამ მაინც კარგია, ძალზეც კარგია და იცი რატომ? შენია და მაგიტომ, მაგრამ...  არა, ძირს მოდა! ლამაზად ჩაცმა? ვინ თქვა რომ არ მომწონს, იმისთანები მაქვს, თვალი დაგრჩება, უჰ, სულ ნაირ-ნაირები, ჭიქები, საინები, თეფშები, მახათები... იცი რას გეტყვი, ჩემო გოგო, არაა მოდა ჩემთვის, მე იქნება გიჟ ნატაშას მეძახიან, მაგრამ საკუთარი აზრი, თუნდაც გიჟური, მუდამ საკმარისზე მეტი მიდევს ამ გაბუებულ თავში, რათ მინდა სხვამ მითხრას ახლა ქამრითაა კაბა მოდაში თუ უქამროთ, შარვალი განიერი ჩავიცვა, თუ კოჭს ზემოთ და ტანზე მოტკმასნული, სვიტრი მინდა მეცვას თუ ეს დალოცვილი მკერდი გამოვაჩინო. უუჰ, ლამაზი მაქვს არა? ჰო, დაილოცოს, ისე მშვენის, დაიხედავ და ესიამოვნება თვალსა. ეს მოდაა თუ რაღაც ჯანდაბა, იმათთვის მაუგონიათ ვისაც საკუთარი აზრი არ გააჩნია, მე კიდევ ისედაც მშვენივრად ვიცი, რა მინდა. მაქვს თუ არა რაც მინდა? დიახ! აბა როგორ! ყველაფერიც მაქვს მე! აბა მაშ რისთვის ვარ ასე არხეინად: ვცეკვამ კიდეცა, ვმღერი კიდეცა და ვიცინი კიდეცა... ყველაფერი როგორ მექნება, შენ, შვილო, მგონი მართლა ჩემზე გამოშტერებული ხარ, ან რა ჭირად მინდა, მე რა ღორი ვარ თუ ადამიანი? რაში მარგია ყველაფერი? მთავარი ის კი არაა, რა გაქვს, მთავარია რა გინდა რომ გქონდეს. და გონება, რომელიც მე მთლად თქვენნაირი არ მაქვს ( ფუი ეშმაკს, ღმერთმა დამიფაროს) მკარნახობს, რომ ის მინდოდეს რაც მაქვს. ვედრო ნახევრად სავსე, ნახევრად ცარიელი, არ გაგიგია? ა, ეგ ჭიქაზეა? ოჰ, დიდი რამე თუ ჭიქაზეა, შემისწორე, შემისწორე , შემომიტლიკინე ხელად ენა.. შენა, შვილოო, რაღაც ცუდი ბავშვი არ ჩანხარ, რათ გინდა, რისთვის გინდა ეგეთები ჰა? ბოდიში? რათ მინდა შენი ბოდიში? ახლა მე უნდა გითხრა, კაი-გაპატიე-მეთქი. მე რა ღმერთი ვარ, მამა-ზეციერს  ვგავარ აქ შენოდობები და პატიებები ვარიგო, ჰა?!  გამეცი პასუხი! არა, პატიება რა არის ვითომ? იცი სინამდვილეში რა არის პატიება? როცა აღარ გახსოვს, გავიწყდება. აი, ფა-ფუ და სულაც აღარ გახსოვს რა თქვა და ქნა კაცმა, თორემ მისი სიავენე რო გახსოვს და შენ კიდევ ფიქრობ, ნახე იმ გათახსირებულმა რა ჩაიდინა, მე კიდევ შევუნდეო, ეგა, ჩემმა ღმერთმა, ამპრტავნებაა და სხვა არაფერი. შენ რა მასზე უკეთესი რითი ხარ, რომ მწვანე კიტრივით გამოგიდვია თავი? უკეთესი, უ კე თე სი. იცი რას გეტყვი? ეს სულელური სიტყვა რომ არ არსებობდეს, სამყარო გაცილებით ნათელი იქნებოდა. რათა და იმათა, რომ რასაც უნდა ვაკეთებდეთ, სულ იმის ცდაში ვართ გავიმარჯვოთ, ვაჯობოთ, მეზობელს, მეგობარს, თანამშრომელს, თაობას, ეპოქას... ესა რა ცხოვრებაა თუ რინგი? რაში გარგია სხვასთან ჭიდილი, ერთადერთი ვინც შეიძლება ზურგზე დასცე, ეს საკუთარი თავია და თუ ადგები და ისე იცხოვრებ როგორც გეცხოვრება, ესა ხარ და მორჩა, არც მეტი და არც ნაკლები, რა კარგი იქნება ცხოვრება, როგორი ნაღდი და გულწრფელი, ჰა? ეჰ, მე იქნება კიდევაც ვარ გიჟი, თუმცა მშვენივრად მომეხსენება, არც როდის მოვა ეგ დრო. მე თუ ვარ გულწრფელი? აბა რაა! რაში მინდა ახლა ტყუილი.  შენ თუ იფიქრებ, გიჟ ნატაშას ცხვირზე კეხი არ აქვსო, ეს ჩემი პაპისეული კეხიანი და გვერდზე გადაგრეხილი ცხვირი გასწორდება? სარკეში რომ ჩავიხედავ აღარ იქნება? გავისწორო? შენა,  შვილო, მართლა ალაოდ ხომ არ ხარ? ოპერაცია?!  ეგღა მალია!  გიჟი ხარ, ოხერი. ა, თუმცა გიჟი მე ვარ, შენ ოხერი იყავი მაშინ. რისთვინ გავისწორო, ვერ გეყურება, პაპისეულია-მეთქი, რომ ვამბობ? პაპა კიდევ, ის სულნათელი ისეთი კაცი იყო, ისეთი სუფთა და ნაღდი, ისეთი თბილი... ჩავიხედები სარკეში და დღენიადაგ მახსოვს პაპაჩემი, რო გავისწორო და გავიკოხტავო ის ცხვირი ვისი იქნება?  შენ რა გინდა, სარკეში ჩავიხედო და ვინმე პაბლო ან ტომი გამახსენდეს?! ღმერთო, რაებს მიბედავ, საკუთარ თავს დავცინო?  წარმოიდგინე დილით ადექი, ჩაიხედე სარკეში...  იჰ, სარკეები ძალიან მიყვარს, მიყვარს სარკეები. მე თუ მკითხავ, აეს ჩვენი რკინის ღობეები, სულ უნდა ავშალოთ და სარკეებით შემოვსაზღვროთ ჩვენი სახლები. ჭიშკარი ხომ, ჭიშკარი ყველაზე დიდი და ნათელი სარკე უნდა იყოს, რომ სანამ ვინმეს სახლში შევალთ, სანამ გავივლით გზად და სხვისი ღობის მიღმა არსებული ომებისა და თავგადასავლების შესახებ დავიწყებთ ფიქრს, ჩვენი თავი დავინახოთ, ჩვენი წირპლიანი თვალები და ტილიანი თავი.
გახსოვს ტილები რომ გამრავლდა ერთი ხანობა? მეც მყავდა, უჰ, სულ ფუთფუთი გაუდიოდათ. მაცლიდა და მაცლიდა დედაჩემი, გამიქექავდა თავს, კაი მოზრდილ ტილს ამოიყვანდა და ფრჩხილზე გაიტკაცუნებდა. ჰა ჰა ჰა  ახლაც მახსოვს ეგ ხმა. მერე თავისით გაქრნენ.  რა ვიცი მე,  ახლანდელ ბავშვებს კი აღარ ჰყავთ და. აი, ისე გადაგვარდით, ტილი აღარ გიჩერდებათ თავში, სისხლი აღარ გაქვთ ეტყობა, სისხლი, რომ ტილები კვებოთ და თქვენ... იჰ... წახდით, წახდით... არა, ჩემო გოგო, არ გეწყინოს, შენ არ გეწყინოს,  ვიხუმრე, თქვენ კი არ წახდით, დედებმა გაგაჩინებს ასეთი წახდენილები. იმ დედებს არ ჰქონდათ საკმარისი სისხლი, რომ თქვენთვის მოეცათ. არ ჰქონდა, დაიღვარა.  ბრძოლაში, არა! არა, ბრძოლებში აღარ იღვრება სისხლი, არც მიწა მოურწყავთ, რა ვიცი იქნება იმ ტილებმა ამოგვწოვეს, მაშინ 90-იანებში რომ დაგვერია მთელ თაობას და გვწოვა და გვწოვა. სად გაქრნენ ნეტა ტილები? მართლა სად გაქრნენ, პატარა, შემზარავი, შავი ტილები? იქნებ გაიბერნენ, გასივდნენ, გაიზრადნენ და გარდაიქმნენ, იქნება ის ტილები ვართ ახლა ჩვენ? უთუოდ ეგრე იქნება, თორემ აბა კაცი კაცს რატომ უნდა სწოვდეს სისხლს?
რას ვამბობდი? მიტოს შვილიშვილზე? ვინ მიტო? აა, მარიამზე მოგახსენებდი.  აი ასე დადის გაჭიმული, ნიკაპი მაღლა აუწევია, თავი ოდნავ გვერდზე და ოოო,  ტრაგიზმი, ისეთი ტრაგიზმით შეუჭმუხნია სახე, რომ დაინახავ ღიმი არ მოგერიოს სახეზე არა და არ იქნება. რა ტრაგიზმი, შვილო, ტრაგედიები ცხოვრებაში ხდება, შენ კიდევ მაგ აპრეხილი ცხვირით ცხოვრებას უვლი გვერდს და თუ გგონია მარაქაში თუ არ გაერევი და შორი-შორ დაიწყებ სიარულს, ჩემზე უკეთესი იქნები, ეჰაა, აპრუწუწუ... ვერ ივრაგებ, შვილოსა, ვერა. რაზე ვახსენე? ჰო, აი მაგან იცის, დედა უტირე, სულ ბრტყელ-ბრტყელი: ლოკადუნი, ლოკაცია, ფეიჯი... ჰაჰაჰაჰა, რაო, შვილო, გგონი შენსას თუ ვერ გავიგებ, ჩემზე უკეთესი მეგონები? სანამ ასე ცდილობ, დაამტკიცო, რომ  ჩემზე ჭკვიანი ხარ, მშვენივრად ვიცი, ჩემზე დიდი ნაგავი რომ გგონია თავი. ეგ იქით იყოს და ჩემს კბილზე გიყვებოდი.
გამოვეწყე, ეს ჩემი მძივებითა და ათასი თვლით  გაწყობილი კაბა ჩავიცვი, აესე, ლამაზად მარცხნივ გადმოვიყარე თმა, ერთ ყურზე გადავიწიე, მეორე დავფარე. ლამაზი ყურები მაქვს, პატარა, თავზე კოხტად მიკრული. ძველი ყაიდის ქალია დედაჩემი, იცოდა ყურებს რომ ახასიათებთ განზე წასვლის ცუდი ჩვევა და დავყავდი, ალბათ, ხილაბანდწაკმული. ახლა არ გამოხტეთ და დაიწყოთ, ბავშვის უფლებები ირღვეოდა, იქნება პარტყუნა ყურები უნდოდა ჰქონოდაო და ასეთები რა.  ჰა ჰა ჰა ჰა. ვაი თქვენს პატრონს, უბედურს. მაგრამ რაღა თქვენი, ვაი ჩვენს საცოდავ თავებს თქვენ ხელში. . . გამოვაჩინე ეს ჩემი ლამაზი ყური, დედაჩემის „სისასტიკის“ გამოისობით რომ მაქვს მიწკეპილი კოხტად, შევიღებე თვალები, გავიღვიე ლოყებიც, წავისვი პამადა.  ესენი, ეს საკრასკ-მკრასკები, მართლა კარგები მაქვს, სულ ფრანციცულები- ნორას ნასახლარში ვიპოვნე. იმ სახლის  სხვენში ერთი ხანობა მსახიობი ქალი დასახლდა. მსახიობი კი არა, უფრო ნამსახიობარი. ბებრი ბოზი!- როგორც ბებიაჩემი ეძახდა. არა, ცოდო როგორ ვთქვა და მაგის ბოზობა მე არ დამინახავს, მაგრამ გუმანით კი ვგრძნობდი, ისეთი იყო, ისეთი უწყინარი, ლაღი, კმაყოფილი, ყველას თანამგრძნობი და არავის საქმეში ჩამრევი - ზედ პაჭუა ცხვირზე ეწერა, თუ შუბლზე აწერიათ ხოლმე, ჰო, როგორც იყო, ეწერა იმ გრიმით გადათეთრებულ დაღარულ სახეზე, ცხოვრებისათვის ფართოდ გაეღო კარი და არაფერზე ეთქვა უარი საკუთარი თავისთვის. ავიც ბევრი შეხვედროდა და კარგიც ენახა, ამიტომ თუ იყო, არც არაფერი უკვირდა და არც არაფერზე  სწყდებოდა გული. იჯდა ხოლმე სხვენზე, შავი ბარხატნი კაბა ჩაეცვა, კოჭებდაბერილ ტერფებზე ფეხსაცმელი აღარ ეტეოდა, მაგრამ მაინც ვერ ეშვებოდა ძველ ჩვევას, ჩაეკეცა ქუსლთან, ნახევარ ტერფზე ძლივს წამოეცვა, გულზე კიდევ, მრავალწყებად ეფინა მარგალიტის მძივები. რა ვიცი, მგონი ყალბი, მაგრამ ის კი არაა მთავარი რა ღირებულება აქვს ნივთებს, რომელიც ქალს უკეთია, რა მნიშვნელობას ანიჭებს მას თავად. თავზე ბუჩქად ედგა კოსა,  გიშრისთვლიანი ბეჭდებით დახუნძლულ თითებში კი  პაპიროსი ჰქონდა დღენიადაგ გაჩრილი და იჯდა ასე, იჯდა და  გაჰყურებდა ცას, თითქოს მიწაზე ყველა წარმოდგენა ენახა უკვე.
წავისვი იმ ნამსახიობარის თუ ნაბ..., როგორც იყო, გავკოხტავდი, გავლამაზდი და წავედით დაბაში. დავინახე თუ არა შენობა, მაშინვე მივხვდი, არაფერი გამოვიდოდა აქედან. არ მინდა-მეთქი შემოსვლა, ვუთხარი დედას. იმან კიდევ, დედამ გენაცვალოს, ნახე როგორ დაგიამდეს, ისეთი კარგი ქალია, ისე მოგეწონება, ასეო და ისეო.  მე არ ვიცი, აზრი რომ არ აქვს, არაფერიც არ  მომეწონება! როგორი იქნება ექიმი? შენობა ყვითელია! გალაყებული კვერცხის გულისფერი. არ იქნება კარგი ქალი-მეთქი, მაგრამ მაინც შევედით. შენ აქ მომიცადეო. დერეფანში დასვა დედამ, თვითონ კიდევ დამარილებული ხელებით დაუკაკუნა კაბინეტის კარზე და დამნაშავესავით შეიძურწა. ჰა, დედაჩემო, გიცანი და ამ სახესაც ვიცნობ, ხომ ვიცი ეუბნები ახლა, მაგასო თავში ცოტა ვერ აქვსო რაღაცები და ამგვარებს. გაიღო ისევ კარი და გამოყო ჭაღარა თავი, მოდი, შვილო, დაყვავებით მეუბნება, დედამ დაგეწამლოსო. არა, სულ ასეთი არაა, ხანდახან ძალიან რომ ავაფრენ ხოლმე ალალებს, ესეც აუწევს ხმას, მიყვირის და რას მიყვრისი. უცბათ დავსხამ ხოლმე ჩემს ჩიტებს, შემეცოდება ქალი. შემიტყუა ახლაც იმ კარს მიღმა. შევხედე  და გალეული ქალია, აა, ა ამ ნეკის სიმსხო. დგას ამსიდიდო ქუსლებზე და ეგრიხება ი გაკნაჭული ფეხები, ხან იქით და ხან-აქეთ. შევედი და წამოდგა ფეხზე. თვალს მარიდებს და ისე  უჭირავს თავი მითამ აქ არაფერიო. გეგონება არც ჩემი სიგიჟის ამბავი იცის და არც-რა. უჰ, გავცხარდი და რა გავცხარდი, გაჩვენებ-მეთქი შენ თავის მოკატუნება როგორც უნდა.  მეც ასე ნორმალურივით  დავჯექი სკამზე, ჩავჭიდე ხელები სახელურებს, თვალები დავხუჭე და ველოდები. აბაა, პირი გამიღეო, მომიჩლიქა ენა, გეგონება 2 წლის ლოყებდაბერილი საყვარელი ბავშვი ვიყო. ისევ გავახილე თვალები და ცოტა წამოვიწიე სავარძლიდან. ახლა კიდევ ეს თავისი პინცეტ-ლანცეტები თუ რაც არი, დამიტრიალა თვალებთან. ნურაფრის ნუ გეშინია, ხელსაც არ გახლებ, უბრალოდ ჩავიჭყიტებიო,  შენი კიჭები ჭიამ ხომ არ დახრაო. აქ კი ვეღარ მოვითმინე, ჩაიჭყიტები რა მოდილიანს მოუხატავს ჩემი პირის  ღრუ თუ რა დიდი ინტერესი გაქვს ახლა, გაჩვენებ-მეთქი მე შენ.  გავაღე პირი, მომიახლოვდა, მომიახლოვდა, ეშინია, გუმანით ვგრძნობ, ძალიანაც ეშინია, მე კიდევ არ დავეღრინე?  აი, სეირი ეგ იყო, იმან წივილი ასტეხა?! შეყარა მთელი თავისი კვერცხისგულა შენობა. მე კიდევ წამოვდექი, ხელები ისე მოვიმარჯვე თითქოს დახრჩობას ვუპირებდი, ერთი ნაბიჯი გადავდგი მისკენ. უნდა გენახა იმ ნეკისტოლა ქალს რამხელა ხმა ამოსდიოდა ყელიდან: მომაშორეთ ეს გიჟი თავიდან, მე რა ფსიქატრი კი არ ვარო. აჰა, წეღან ხომ იკატუნებდი თავს, ზოგიც ახლა იყავი-მეთქი აგრე მაგარ გულზე.
წამოვედით, სულ მუჯლუგუნებით წამომიყვანა დედაჩემმა, მოდის და თავისთვის დუდუნებს, ხან ჩემ დაბადებას ახსენებს, ხან კიდევ თავისი გაჩენის დღეს.  რაღას ვიზამდით, გოგიას ნოლ ძევიტი იქირავა, ტაქსაობდა მაშინ გოგია. შენაო ფულს როგორ გამოგართმევო, აი საწვავიო და ეგააო.  ის საწვავი კიდევ იმდენი ჩაასხმევინა, მგონი მთელი თვე ილიდა წინ და უკან, მაგრამ ეს საწყალი ქალი დღემდე მის ლოცვაშია, მადლი ქნაო. ჰო, სულ მისნაირი კაცების მადლით არის ეს ქვეყანა ასე უკუღმა მბრუნავი.ისე მართალი თუ გინდა,  სჭირდება ამ ცხოვრებაში კაცს ცოტა ეგეთებიც, გოგიამ რომ იცოდა ტკბილი ენით. ჰოდა, მივედით ქალაქელ ექიმთან. უჰ, რიგია და რა რიგია. გეგონებოდეს სასუფევლის კარს მისდგომოდნენ, ისეთი რიდითა და სასოებით შეჰყურებენ იმ კარს. იქიდან კიდევ კვნესა და ვაება ისმის. ხეირიც კია  ხანდახან სიგიჟე, მთლად წყალწაღებული არ გეგონოთ:  მიდგა-მოდგა დედაჩემი, ხან ერთს უჩურჩულა, ხან-მეორეს,  მიიწ-მოიწივნენ და რიგის თავში აღმოვჩნდი.
როგორც იქნა გაიღო კარი და გამოვიდა ერთი ყბადასიებული ბიჭი, ისე აქვს სახე, ბულდოგ ძაღლს შეშურდება, პირიდან კიდევ სისხლიანი ბამბები აქვს გამოჩრილი, გამწარებული სული უდგას. ერთიანად გამცრა ტანში. სულ ცახცახი დამაწყებინა. ისე ვარ მიყინული ადგილზე, განძრევას ვერ ვახერხებ, იმან კიდევ იქიდან, შემდეგიო დაიძახა  ჟანგიანი ხმით. შემეშინდა და ძვრას ვერ ვშვრები. სულ ხელის კვრით შემაგდო დედაჩემმა. კაცი იყო, ჭაღარაშერეული, ცივი და უხეში. ისეთი უკმაყოფილი სახით შემომხედა, გეგონებოდა ვალი მემართა მისი და ძალიანაც არ უხაროდა ჩემი გამწარებული კბილის ამბავი, კარგად რომ ჩაეკუნჭა მერე მანეთები ჯიბეში. ხელის მომკიდებელი არ სჭირდებაო, შეუბღვირა დედას.  არც ეს მომეხასიათა. შენ რომ დღეში 100 ამოხრულ კბილს უყურებ, ამ ცხოვრებაგამწარებულ ქალს ეს ერთი გიჟი შვილი ჰყავს და ამ შვილს კიდევ ეს ერთხელ ასტკიებია კბილი. ასტკიებია და ამ გალეულ ქალს ჰგონია, მთელმა სამყარომ უნდა გაუგოს და უთანაგრძნოს, მთელი კაცობრიობა უნდა მზად იყოს მის დასახმარებლად. შენ კიდევ ისაო, ვითომც აქ არაფერიო, ვითომც მერე და რაო შენს შვილს თუ სტკივაო. გაჩვენებ შენ ვითომც რა-მეთქი!- აი მაშინვე გადავწყვიტე.  დავჯექი. მოაგორა თავისი სავარძელი და გააღე პირი, დიდხანს გელოდოო! - დამიყვირა. მე კიდევ თითქოს ენა გადავყლაპე, ისე მაგრად მოვმუწე პირი, სულ ტუჩები დავიკვნიტე. იმან კიდევ  რაღაც მითხრა, სიტყვები არ მახსოვს, ვგონებ არც მაშინ გამიგია, მაგრამ სხეულმა მიგრძნო  რომ კარგს არაფერს მეტყოდა, იმავე სხეულმა მითხრა ეს კაცი ძალიან საშიშია და შენთვის ტკენა უნდაო.  მერე კარგად არ მახსოვს, მაგრამ დედამ თქმა, სულ დააპორჭყნა საწყალ კაცს სახეო, ხელზე ისე უკბინა, კარგა ხანს, ალბათ, ვერც იმუშავებსო. აეგრე მოუხდება იმას:  რა მნიშვნელობა აქვს, მაგიდის რომელ მხარეს ზიხარ, დედამიწა ხომ მუდმივად ბრუნავს და როცა იქნება, მაგიდის მეორე მხარეს ამოჰყოფ თავს და არ უნდა დაგავიწყდეს, რას გრძნობს შენს მოიმედედ მყოფი ადამიანი.
უჰ, კარგა გვარიანად კი შემჯორა მაშინ დედაჩემმა, მომდგა და რა მომდგა, რა აღარ მითხრა. მეწყინა. ისიც მეწყინა, დედას რომ ეწყინა და ისიც დედა რომ ვერ მივხდა მე რა მეწყინა. როგორც იყო, დავჯექი იმ საავადმყოფოს ქვის, მტვრიან საფეხურზე და ავტირდი. კი არ ავტირდი, ავბღავდლი. შემომეხვივნენ გარშემო, აქეთური-იქითური, ექიმი-ვექილი, გავლელი-გამომვლელი, თითქოს ცირკი იყოს. ვაი თქვენს პატრონს უბედურს, რა გეშველებათ თქვენს დამაგებულ ცხოვრებაში მხიარულებას ვინ შემოიტანდა ჩვენ არეულები რომ არ ვარსებობდეთ. იკითხეს, იქექეს, ნწუ-ნწუ-ნწუ-ნწუო, იქნიეს ის ჩერჩეტი თავები და მიმიოფანტნენ. დავრჩით ისევ მე და დედა. სულ ასეა: სანახაობას ვინც უნდა ესწრებოდეს და როგორი აპლოდისმენტებიც უნდა დაიმსახურონ მსახიობებმა, სცენაზე ბოლოს მხოლოდ ის ადამიანები რჩებიან, ვინც დეკორაცია ააწყეს.
გაჭირვებით მომიჯდა გვერდით დედაც, ჯერ მუხლისთავებზე დაირტყა ხელები, რატომ ღმერთო, რატომო. თითქოს ყველა უბედურება იმ საბრალო ღმერთის ბრალი ყოფილიყოს. ატირდა. ჯიბიდან ხელსახოცში გახვეული წნევის წამლები ამოიღო და ჩაწუწნა. შემეცოდა. კიდევ უფრო ავტირდი. ახლა ჩანთა გახსნა და იმდენი ქექა სანამ მის არქეოლოგიურ გათხრებს  ჩემი სიგიჟის აბების აღმოჩენა არ მოჰყვა.  გულს ნუ გამიხეთქვა, დალიე შენ კი მოგიკვდეს დედაო, შემევედრა.  ახლა ის წარმოვიდგინე რა მეშველება დედა რომ მომიკვდეს -მეთქი და კიდევ უფრო ავღრიალდი. მერე ფერებ-ფერებით მაინც მაყლაპა ის წამლები. უუჰ, კაი ოხერი ქალია ეს დედაჩემი, იცის ხოლმე ეგრე, ვითომც აქ არაფერიო და მაინც გაიტანს თავისას. ნელ-ნელა დამეწყო დაბუჟება, მოვეშვი და დამდნარ ნაყინს დავემსგავსე. კი ვსლუკუნებდი, მაგრამ თავი აღარ მქონდა ტირილის. ამაყენა დიდი გაჭირვებით და ჩამსვა გოგიას მანქანაში, რომელსაც ფენოვანი ხაჭაპურით ჰქონდა პირი გამოტენილი. რა ენაღვლებოდა მთელი თვის  სატაქსაო საწვავი ჰქონდა მანქანაში. უჰ, თავი არ მქონდა მაშინ თორემ ერთ ალიყურს კი იმსახურებდა ეგეც.
რაღა ბევრი ლაპარაკი უნდა, სახლში წამოვედით, გასავათებულნი და იმდენი თავგადასავლის შენდეგ, კბილის ტკივილი სულ დამავიწყდა. ის დღე იყო და ის დღე, თითქოს მიყუჩდა. შეეშინდა-მეთქი ჩემი  და აგერ თავისით მორჩა, რა კარგი ვქენი იმ თეთრ ხალათიანებს ჩემი კბილი არ ვაჩუქე-მეთქი, რა იცი რაში გამოიყენონ? ამბობენ ინახავნო, მერე იმ კბილით ჩვენისთანა კაცებსა და ქალებს აკეთებენ. აბა სულ გათახსირდა ქვეყანა ვიღას უნდა ენდო. რაში უნდათ შენნარი სულელიო, თქვა დედამ. აბა რა გიჟი მეც კი ვეყოფი -მეთქი ამ არემარეს, გავიკრიჭე. ისე საიდუმლოდ გეტყვი და ასე არ ვფიქრობდი, გიჟები დიდად საჭირო ხალხი ვართ, აბა თქვენ ჭკვიანების ჩამთხლევებული საქმეები ვინმეს ხომ უნდა დააბრალოთ?!
კბილი კი, არ გასულა დიდი ხანი და დამწყრილი მთსავით  ჩამოიშალა. მერე მეორე მიჰყვა, მესამეც მარცვალ-მარცვალ ვაფურთხე. რას გეტყვი, იცი? როცა გტკივა უნდა გიხაროდეს, რადგან მთავარი საფრთხე მაშინ გემუქრება თურმე,  როცა აღარ გტკივა. აი ეგრეა ჩემი ამბავი. რათ მოგიყევი? რამ გამახსენა ახლა ეს კბილები?  უჰ, დავიწყებ და გზაში ვიკარგები. რას გეუბნებოდი, გოგო? ჰეა, სად წახვედი, შვილოსა? ამას დამიხედეთ,  გაპარულა. მე შენ გაჩვენებ სეირს, ერთიც ვნახოთ ჩამოივლი ამ ჭიშკართან. ჩამოივლი და ამოგინაყავ მაგ ცხვირ-პირსა, შენ რა ხომ არ დაგვიწყებია, რომ მე გიჟ ნატაშას მეძახიან, სიგიჟე კიდევ ხანდისხან მშვენიერი რამეა- ისეთი რაღაცების  გაკეთების უფლებას გაძლევს, რაც თქვენ-დალაგებულებს-არც კი დაგესიზმრებათ.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები