ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
5 მარტი, 2009


რაინდის რომანი (კარი პირველი-4 თავი)

                      გველური ღიმი

                                ,,...როგორც გველმა თავისი ზაკვით აცთუნა ევა...’’
                                                                                          2.კორ.11.3.

მთვარემ ვერცხლისფერ სავანეში მიხუჭა თვალი
                                და მზემ გაუთბო სამოთხის ბაღს
                                                                ოქროსფრად დილა...
ევამ რა თვალი გაახილა,
                რაღაც ნაცრიფრად მოეჩვენა
                                      ხის გრძელი ჩრდილი...
ფოთლები რაღას ჩურჩულებენ, ნეტავ, სიოსთან?!...
ადამიც ადრე წამომდგარა
                            და გზას გაუდგა:
რათა იხილოს ფუტკრის დედა, ახლადჩენილი,
                                და მიუჩინოს მის ნორჩ ნაყარს თავისი ბინა...
გზა კი შორი აქვს,
                  ბაღის ბოლოს,
                                  სამხრეთ მხარეში,...
და ამიტომაც გათენებას არც დაელოდა.

                            ***
ევა კარგა ხანს ეხალისა ანკარა წყაროს,
                                    მისი რაკრაკით გული იჯერა...
და დილის დარდი,
              უცნაურად წაგრძელებულ ხის ჩრდილთა გამო,
                                                                          სულ დაივიწყა...
უცებ, ყვავილთა ჟრიამული,
                  ფრინველთ გალობა,
                              თვით წყლის რაკრაკიც
                                          ერთ წამს შეგუბდა... გაილურსა...
თითქოს ცაც, მიწაც და ჰაერიც,
                          რაღაც უცნობის მოლოდინით,
                                                            გადასხვაფერდა...
ევამ თვალები მოიფშვნიტა,
                                    სმენა დაძაბა...
მაგრამ... ვერა, ვერაფერს მიხვდა...
                            მერე კი... მერე... ერთი წამიც და...
მზე კვლავ გაბრწყინდა,                   
                  ჰაერი ისევ გაიჟღინთა ყვავილთა ფშვინვით,
წყაროც აჩქამდა
              და ფუტკრებმაც გააბეს ზუმი...
ევა მობრუნდა... და... რა იხილა?!...
მის წინ მინდორზე
                  ტანხატულა ცეკვავდა გველი...
გველი ცეკვავდა...
        მზის სხივებზე ელვარებდნენ
                                          მისი ზოლები,
                                                ათასფერად დაღვარჭნილები...
ცეკვავდა გველი...
                და მის უცნაურ,
                              უჩქამო ცეკვას
                                            თვალს ვერ მოსწყვეტდი...
გველი ცეკვავდა...
                მაგრამ ყველაზე საოცარი,
                                          ეს იყო მზერა!
მის თვალთა ელვას გაურბის ყველა...
ცეკვავდა გველი...
                  გველი ცეკვავდა...
                                  ...მაგრამ... ევა?!...
და მის ზეცისფერ თვალთა სივრცეში
                        ჩაიძირა ტანხატულას ცეცხლური მზერა...
უცებ, გველმა შეწყვიტა ცეკვა.
            მინდვრის ყვავილებს ჟრუანტელმა გადაუარათ
                                                  და მადლობით ახედეს ზეცას...
,,შენა ხარ ევა?’’
,,შენ კი, ალბათ, ჩვენი ბაღის
              ის ტანხატულა ბინადარი ხარ,
                                    არასოდეს რომ არ დადის ჩვენთან?...’’
,,თქვენი ბაღის?!...
        მაშ, თუ თქვენია,
                  ნეტავ, რად არ გაქვთ
                                არცერთი ხილის მოწყვეტის ნება?...’’
იკითხა გველმა...
          და მისი ტანის გრაგნილებმა
                              ნაცრისფერ ჩრდილში ჩაძირეს ყველა.
,,ეს ხომ მინახავს?!...’’
                      და უცებ, ევას დილის ჩრდილები გაახსენდა...
,,ნუთუ ამაზე ჩურჩულებდა სიო ფოთლებთან?!...
                  წინასწარ ვგრძნობდი, მოველოდი მე ამ შეხვედრას?!...’’
...ოდნავ შეჟრჟოლდა...
                    მაგრამ არ შედრკა...
და ზეცისფერი დიდი თვალები
                          ისევ თამამად გაუსწორა
                                                  გველის ცივ მზერას...
              და განუმარტა:
,,უფალმა ღმერთმა და მამამ ჩვენმა
  ბაღის ყველა ხე ადამს უბოძა,
        და.. მოვლა სთხოვა...
        თან გააფრთხილა!...
                                        მხოლოდ იმ ერთ ხეს,
                          ბაღის ჩრდილოეთ განაპირა მხარეს რომ ხარობს,
                                            არ გაეკაროთ!...
                                      რადგან ნაყოფი იმ ხისა...
                                          ... კ ლ ა ვ ს ო ...’’…
ამის თქმა იყო...
                და... ტანხატულამ გაიღიმა!
ევამ კი გველის გაღიმებას,
                            რა ჰკიდა თვალი,
                                              გაოცდა!...
რადგან გველის ღიმილი სამოთხის ბაღში
                                        ამბავი იყო ჯერ არსმენილი...
...იცინის გველი...
                  ,,ტანხატულამ გაიცინაო...’’
ბალახმა ყვავილს,
                          ყვავილმა კი ფუტკარს აცნობა...
მან კი ბზუილით მთელ ბაღს მოსდო,
                        რომ თურმე ჭრელმა უკარებამაც იცის სიცილი.
,,დიახ, ასეა’’,
            აჩურჩულდნენ მუხის ფოთლებიც...
სიოც ლაღობდა
              და მთელ სამოთხეს ახარებდა,
რომ გველის სისინს მათ ევაზე
                        ბოლო მოეღო ევასვე ხიბლით...
                                        და შეიცვალა გველური ღიმით...!
...ო, სამოთხის გულუბრყვილობავ!...
                      რომ გახარებს ყველა ღიმილი...
                                                      გველურიც კი!...
                                                                    რადგან არ იცი...
და ტანხატულა ღიმილით იტყვის:
,,არ მოაქვს იმ ხის ნაყოფს სიკვდილი!’’
,,არა?!...
        მაშ, მამა...?!
,,მამა ამ ხეს მიტომ გარიდებთ,
          რომ მისი მსგავსნი არ შეიქმნეთ,
                    როცა მის ნაყოფს შეიცნობთ...
                                    და არ გახდეთ მცნობნი
                                        კეთილი და ბოროტი სიბრძნის...’’
,,კი, მაგრამ რატომ?’’...
,,რატომ?...
          ეს მხოლოდ მამამ უწყის...
                                    რატომ? ... ან რისთვის?...’’
თქვა ტანხატულამ
                  გველური ღიმით
                                და ტანის რხევით
                                                      დატოვა ველი.
       
                                                                            2004წ. 27 თებერვალი.

              (გაგრძელება იქნება)



კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები