ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
7 მარტი, 2009


რაინდის რომანი (კარი პირველი-5 თავი)

                        აკრძალული ხილი

                                      ,,...დაინახა დედაკაცმა, რომ კარგი იყო საჭმელად ის ხე...”
                                                                                                                    დაბ. 3.6.

ისევ ნაცრისფრად წაუგრძელდათ ხეებს ჩრდილები...
                                  ისევ რაღაცას ჩურჩულებენ მუხის ფოთლები...
ევა გასცქერის ყვავილებით მოჩითულ მდელოს
                                                                და... ვერას ხედავს...
,,რა მომდის, ნეტავ?... ნუთუ ბაღი დაცარიელდა?!...
                    ეს ჩიტები და ფუტკრები თუ სადმე გაფრინდნენ,
                                                    წყაროს რაკრაკიც ხომ არ შეჩერდა?...
იქნებ დავყრუვდი?...
                      კვლავ მაშინებენ მოწყენილ ხეთა მრუმე ჩრდილები...
რად დაგვიწესა მამამ აკრძალვა?...
                                            რა ხდება ჩვენს თავს?!...
ეს კეთილის და ბოროტის ცნობა
                                                  რაღაა, ნეტავ?...
როგორი ხეა,
            ან რა ფერის ხილი ასხია?...
                                                გემრიელია, თუ ლამაზია?...
როგორ, მამა საყვარელ ძეს უმალავს რასმეს?...
...თუ?!...
          ეჰ, საბრალო, საბრალო, ევა......
                                                    შენ არ გიმხელენ!...
მშვენიერი ხარ...  მაგრამ მერე რა?...
                                      მაინც არ გთვლიან
                                                          იმ აკრძალული ხილის ღირსად!
მე კი...
      მეც ხომ შვილი ვარ ღვთისა?!
                                                  თუ უბრალო გვერდი ვარ ძისა...
,,გამხმარი ნეკნი?!...’’
                            როგორც ჩემზე სისინებს გველი...’’
განაცრისფერდნენ არა მარტო ჩრდილები ხისა,
                                      ევას თვალებმაც დაიქუფრეს ფერები ცისა...
                                                    .... ,,ევა შეჩერდი!’’.... 
უცებ, თითქოს ვიღაცამ უთხრა.
                                                ევა შედგა, მიმოიხედა...
,,ეს სად მოვედი?’’.....
                                                  ..... ,,ევა, სადა ხარ?’’....
,,საით მატარეს ჩრდილებმა ხისამ?’’....
                                                .... ,,აქ როგორ მოხვდი?’’....
,,მაგრამ ეს ჩემი მუხის ჩრდილი სულაც არ არის!’’....
                                                  .... ,,ევა, დაბრუნდი!’’....
,,ვერც ნაყოფსა ვცნობ’’....
                                                .... ,,ევა, რას ელტვი?’’....
,,ის არის, ისა! ხე კეთილისა და ბოროტისა!’’....
                                                  .... ,,ევა, გონს მოდი!’’....
,,რა ვქნა, რა მინდა, როგორ მოვიქცე?’’....
                                                  .... ,,უკან გაბრუნდი!’’....
,,იქნებ ვიგემო?’’....
                                            .... ,,ევა გაფრთხილდი!’’....
,,...მეყო ამდენი ,,და’’, ,,თუ’’ და ,,მაგრამ’’...”
                  და ნაცრისფერი წაეფარა ცას, მზეს და მიწას...
,,მე დავუმტკიცებ მამას და ადამს,
                          რომ მათი სიბრძნის მეცა ვარ ღირსი!...’’
,,ევა, შეჩერდი!
                      ევა, დაფიქრდი!
გაიხსენე, რომ მამამ შვილზე უკეთ იცის,
                                                    რა უნდა მის შვილს...”
,,ჰო, ვიცი,... ვიცი...’’
                        ევამ მოწყვიტა
                                          და აკრძალული იგემა ხილი.

                                  ***
...კვლავ ნაკადულის ისმის რაკრაკი,
              კვლავ აბამს პოტიკს წამწამებზე მზის ოქროს თვალი...
მდელოზე კი ყვავილების ჟრიამულია...
                                  მშვიდობას გალობს სამოთხის ჩიტი!
თუ ეს მარტო ადამს ჰგონია?!...

                                                                  2004წ. 28 თებერვალი.

                (გაგრძელება იქნება)



კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები