ნაწარმოებები


ურაკპარაკის დასახმარებლად!!!     * * *     გთხოვთ შეიხედოთ ფორუმზე: #ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის დასახმარებლად -> http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1502#Last

ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
13 მარტი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მეორე-1 თავი)

                            კარი მეორე

                          კაენი და აბელი

                                            ,,...კაცი შემეძინა უფლისაგან...’’
                                                                                  დაბ. 4.1.
                                  ორნი
                                 
                                      ,,...აბელი მეცხვარე იყო, კაენი -- მიწის მუშაკი.’’
                                                                                                  დაბ. 4.2.

მიწას თბილი, თბილი ოხშივარი ნელა ასდის,
      კაენი ხნავს, ოფლს იწურავს...
მოშორებით ხის ჩეროში აბელს სძინავს,
      ცხვარი იქვე გაუშლია,
მოდარაჯე ძაღლებისთვის მიუნდია...
და ძაღლები...
            ძაღლებიც კი არ ზოგავენ თავებს მისთვის.

                        ***
ასე იყო ადრეც... მუდამ...
            აბელს ყველა ანებივრებს,
                                    პატარაა, მეტი უნდა...
და აბელი ყველასაგან ნაფერება,
                          არასოდეს არავის არ აწყენინებს,
ყველა უყვარს,
                      მუდამ ყველას ეხმარება...
შინ სულ მიდის სავსე ხელით:
ტყის კენკრით,
                        თუ ველის ნაზი ყვავილებით,
ხან კნუტი ჰყავს კალათაში,
                                        ხან კურდღელი...
დედ-მამაც სულ მას აქებენ
                                    აბელის მზეს ფიცულობენ:
,,აბელს სტვირი გაუთლია,
                              ყური უგდეთ!...
                                                      ახლა უკრავს...
ერთი ნახეთ, რა უქნია?!...
                  ტყავის ძველი მოსასხამი
                                      სულ ახალი გაუხდია,
                                                ათასფერი მძივებით რომ მოურთია.’’
იქ ღობეა მისახედი,
            საქონელი მოსარეკი,
                          წყაროს წყალი მოსაზიდი,
                                              დასახერხი, თუ საჩეხი...
                                                                      ყველაფერი აბელია...
თან აბელთან ყოფნა მუდამ ზეიმია:
ხან გიმღერის,
                        ხან ტყის ჩიტის ამბავს ჰყვება,
ხან იცინის...
                      და ამ სიცილს მთელი ეზო-კარი ჰყვება...
თან ხალისით ყველა საქმეს შეებმება...
                                      და რასაც კი მისი ხელი შეეხება,
ლამაზდება,
                  ამღერდება,
                                      იფურჩქნება...
და ყველას ეს ეჩვენება:
მის ზეცისფერ თვალთა ნათელს ვერაფერი შეედრება...

                        ***
კაენი კი...
              ნეტავ, რა აქვს საფიქრალი...
რა დარდი სჭამს...
                          რა ვარამი....
                                            არვინ იცის.
დუმს.
        არასდროს არ იცინის...
მიწის გარდა არავის არ ეფერება
                    და სიტყვებიც მხოლოდ მისთვის ემეტება...
მუდამ დადის თავჩარგული...
                          თითქოს ძლიერ დაღლილია
                                            და არა აქვს სხვისთვის გული.
დედას მაინც ტკბილად ეტყვის ერთ-ორ სიტყვას,
მაგრამ მამას...
                      უფრო კი ძმას
                                            მუდამ ჩუმად ერიდება...
ვახშამსაც კი უბრად შეჭამს,
                            მამას და ძმას საუბარში არ აჰყვება...
... დედას ნაზად შეეხება,
                                ,,დავიღალე”’...
                                                  ერთს დააგდებს
                                                                        და... მიწვება.
                                  ***
ასე გადის თვე და წელი...
                  ადამი ღმერთს კვლავ მადლს სწირავს,
                                                რადგან მისით ორი კაცი შეეძინა...
და ეს მიწა
                  რაინდების ფეხქვეშ ფშვინავს.

                                                                            2004წ. მარტი -- 10 სექტემბერი.
             
                          (გაგრძელება იქნება)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები