დგახარ ჯიბეებშიხელებჩაწყობილი,
ბებერი ქუჩები შენს ფეხქვეშ დაძრწიან,
და შენი ბოლოებგამცვდარი ჯინსები
საფიქრალს მაცლიან.
მე სივრცეს გუგებში ვიხატავ შავ-თეთრად,
დრო ახალ პეიზაჟს აღიქვამს ფანჯრიდან.
ჩემი სულის მანდილს ლანდად თუ აქცევდი,
ნეტავი რა მრჯიდა,
რატომ შეგითვისე ასეთი თავკერძა,
ანკარა ბავშვივით,
ან რატომ დამჭირდი...
დგახარ ჯიბეებშიხელებჩაწყობილი,
ამრეზით,
და სივრცეს თვალებით დასცინი.