ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
25 მარტი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მესამე-2 და 3 თავები)

                            წარღვნა

                                            ,,ექვსასი წლისა იყო ნოე, როცა
                                                                    წარღვნა მოხდა.’’
                                                                              დაბ. 7.6.
ზღვა არც ისე ძლიერ ღელავს...
                                            ...წვიმდა... წვიმდა...
ნოე კიდობანში იჯდა!...   
                                      წყალს მიჰქონდა სევდა...
...ცრიდა...
              ისევ ცრიდა...
                                    ცრიდა...
ლომის ბრდღვინვა...
                        გულდამფრთხალი ირმის ფშვინვა...
თუთიყუშის შეკივლება...
                                        ძაღლის ყეფა...
...ნელი რწევა...
                        წვიმა...
                                      წვიმა...
ყველას სძინავს,
                      მეუღლესაც,
                                      ვაჟებს,
                                                  რძლებსაც...
უსაშველოდ დაიღალა,
                                    მაგრამ ძილი?!...
რაც აქ არის,
            თვალი სულ არ მოუხუჭავს...
                                          ან კი როგორ დაიძინებს?!...
წყალი,
          წყალი,
                      წყალი ყველგან...
ყურში წივის განწირულთა თხოვნა-კვნესა...
ის კი...   
            ვერა!...
                      ვეღარავის ვერ წაიყვანს!...
                                                    ასეთია უფლის ნება.
...ნელი რწევა...
                        წვიმა...
                                      წვიმა...
ზღვა არც ისე ძლიერ ღელავს...
                  ...და რა მოსდის ძველი ქვეყნის
                                                უკანასკნელ უდრეკ რაინდს...
...ნუთუ ღელავს?!...
                  თვალნი ცრემლით,
                                    თუ ამდენი წვიმით
                                                        მწვანედ დაენისლა...
                                                                                        2006წ. 27 იანვარი. ნინაობას.

                              ზღვა სევდისა...

                                            ,,მართალი, სრული კაცი იყო ნოე
                                                                        თავის თაობაში.’’
                                                                                      დაბ. 6.9.

...ზღვა არც ისე ძლიერ ღელავს...

,,ეს რა არის?...
                      ჩემი ძველი ჩანაწერი?!...
ნუთუ ესეც ჩემს თავს იყო?...
                                    ნუთუ წინდაწინვე ვგრძნობდი?...
თუ უფალმა... უკვე ბავშვი...?!...
                                  ნეტავ, როგორ?... მაინც რისთვის?!...’’

...ზღვა არც ისე ძლიერ ღელავს...

,,ზღვა...
              ჰო, ზღვისთვის!...
ალბათ, ზღვაზე უსასრულო ოცნებისთვის...’’

          [ამონაწერი ნოეს დღიურიდან]

,,...დღეს მამამ ჩემი გათლილი პატარა, სათამაშო ნავი ნახა.
მერე?...
...ხელში დიდხანს ატრიალა და ათვალიერა...
მერე?...
...მკითხა, ,,ზღვა რომ არ გინახავსო?’’...
მერე?...
...მე არაფერი არ ვუპასუხე...
                აბა, როგორ უნდა ამეხსნა,
                                რომ მართალია, ზღვა არ მინახავს,
                                                მაგრამ მაინც ყველგან ზღვას ვხედავ...
ზღვის სუნთქვა მესმის,
                                    ზღვა სულ მეძახის...
ზღვასავით ღელავს მზეკაბანი
                                      ქალაქის იქით,
                                                        თვალუწვდენელ გაშლილ ველებზე...
მთის ფერდობებზე შეფენილი
                              მამის ცხვრის ფარაც,
                                                ხომ სულ ქარისგან
                                                                თეთრად აქოჩრილ
                                                                                  ტალღებს მაგონებს...
ცას ზღვის სიღრმე აქვს...
                                      მინდორს -- ზღვისფერი...
ჩემი ქალაქის დიდ მოედანზე
                                          შეყრილი ხალხიც
                                                            ზღვასავით შფოთავს და არ მასვენებს...’’

                        ***
...ზღვა არც ისე ძლიერ ღელავს...

...წვიმდა...
                  წვიმდა...
                                ...ისევ წვიმდა...
წყალს მიჰქონდა ნოეს სევდა...
                                              ზღვაზე სევდა...
და... ბავშვობის უსასრულო მონატრება...

      ... ზღვა სევდისა ისევ ღელავს.
                                                              2006წ. 31 იანვარი.
                  (გაგრძელება იქნება)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები