სამი კვირაა  გზას გავცქერი
ოღონდ  ეს გზა
ისეთია
გზასაც ვერ ვარქმევ...
ეკრანს ჩავცქერი
მის ანთებას
რომ  წავიკითხო
საფრენ ბილიკს ასცდი ,
რომ ბოლო მესიჯია,
რომ უკვე თვითმფრინავში ზიხარ,
და შენი ფრენა დაიწყო
ჩემი მიმართულებით.
წელიწადია ამ ფრენას ვუცდი
და  ეს ლოდინი იმდენს  გამოყოფს
ადრენალინის სახით,
დანარჩენი...
დახვედრა
ან ჩახუტება
ამ ლოდინთან არაფერია.
მე გხვდები
ერთი წლით დაბერებული
მაგრამ არა დაღლილი,
რადგან მე  გხვდები!