ყვითელს ლურჯისფრად ეხურა ბნელი,
დრო გადიოდა, ლენტოზე ნელი.
მოლოდინია თითქოსდა ვრცელი,
ფიქრები დასდევს შავივით ბნელი.
ქარი მაჩვევდა სტრიქონის სიტყვას,
რასაც ვერ ვამბობ და რაც უნდა ითქვას.
საღამო იყო ლურჯისფრად ბნელი,
დრო გადიოდა, დრო დროზე ნელი.