დავაგვიანე, რა უღმერთოდ დავაგვიანე!
ვეღარ მოვსწრებ დაგიწერო ცუდი ლექსები,
ვერც ღამის თევებს ვერ მოვსწრებ, ვერც იმაზე დარდს
ასე შორს რომ ხარ, ცხრა მთას იქით ვერა ვგრძნობ შენს სუნს და ვერ გეხები

მინდოდა, მაგრამ ვეღარ ვასწრებ შენს უბანში მთვრალი ბოდიალს
ან ყვავილების გამოგზავნას ვიღაცის ხელით,
ოცნებას: ნეტა მქონდეს ნიჭი მოდილიანის
ო, რამდენ რამეს ვეღარ ვასწრაებ, არადა ველი.

და რადგან კოცნას ვეღარ ვასწრებ შენი ხელების,
ვერც სახის ჩარგვას შენს თმაში და ვერც გაგიჟებას
დამპირდი, რომ ხვალ ანდა კიდევ ბევრი წლის შემდეგ,
სხვა ცხოვრებაში უარს არ მეტყვი, თუკი გავბედავ ჩემს სიყვარულზე შენს დაპატიჟებას.