ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
29 მარტი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მესამე-5 თავი)

                            მწვანე ნაპირი

                                                    ,,უთხრა ღმერთმა ნოეს:
                                            ვდებ ჩემს ცისარტყელას ნიშნად აღთქმისა...’’
                                                                                                    დაბ. 9.13.
,,ცას შვიდფერი ცისარტყელა გადაჰკვროდა...
                                            მით უფალი მპირდებოდა,
რომ არასდროს წალეკავდა წვიმით მიწას
                              და წლის დრონიც მუდამ დროით იქნებოდა...
... ეს რომ ითქვა...
                    აღარ ვიცი ყოველივე სად გაფრინდა?!...
... და უხსოვარ დროში ვიღაც...
                                            ვიღაც, თუ მე?...
ყანწით ხელში ვზივარ
                                  ჩემი მარნის წინ და...
მწვანე ზვრები...
                      მწვანე მთები...
                                        სულ შორს
                                                      მწვანე ზღვისგან ზოლი...
ვაზი...
        ვაზი...
              მწიფს ყურძენი...
                              ფუტკრის ზუმი...
                                          ზღვის ჩურჩული...
                                                        მწიფე შემოდგომის სუნი...

...და წამწამებზე მიბამს პოტიკს
                                          მზის ოქროს თვალი...
ვზივარ და
                ყურძნის მოტკბო ნაჟურით
                                                ყელს ვილტობ ნელა...
სითხე ძარღვებში გაითანგება,
                                        მზით ნაფერება...
დრო ჩერდება თუ?!...
                            ეს წამი ჩუმი...
                                            ჩემს წამწამებზე ოქროსფრად რჩება?!...
თვალი იღლება
                  და მაინც არ სურს,
                                  რომ დანებდეს მათრობელ სითხეს...
და... ყველაფერი ერთ წამს იცვლება,
                                            სწორედ მაშინ,
                                                      მწვანე ყანწს სითხით ისევ რომ ვივსებ...
ამწვანებული მზისფერი სივრცე
                                              დაბზრიალდება...
                                                                იღიმება და თითქოს მიწვევს!...
და მეც შლეგი,
                    გულს აყოლილი,
                                              უცებ, ტანსაცმელს შემოვიფლეთ...
და... როკვას ვიწყებ...’’

                                ***
ნოემ თვალი გაახილა.
                                  ბნელა.
                                          სივრცე ვერ გაზომა.
ჩუმი ფშვინვა.
                      ყველას სძინავს.
ვერ გაეგო,
                მაინც როდის ჩაეძინა?...
                                                      რა ხდებოდა?!...
,,ჰო, ყორანი რომ გაუშვა,
                                        კარგად ახსოვს...
მერე?... მერე არაფერი.
                                    სულ გალუმპული მობრუნდა.’’
უცებ, რაღაცით შეწუხდა...
                                    მაგრამ რატომ?...
                                                            ვერ ხვდებოდა...
,,სიჩუმეა...
                  სიჩუმეა?!...’’
                                  ნოე მიხვდა!
                                                    აღარ წვიმდა!...
აღარ წვიმდა და...
                            თან აღარ ირწეოდა...
კიდობანი იდგა?!...
                              იდგა!!!...
                                            ზღვა დაწყნარდა?...
...თუ?!...
ნოე ფეხზე წამოვარდა
                                    და აყვირდა:
,,წარღვნა შეწყდა!
                            ნაპირია!
                                          მშრალი მიწა!’’
ყველამ უცებ გაიღვიძა.

              ***
იმ დღეს კიდობნის
                    ქვედა სართულის
                                        მოუსვენარი ბინადარნი,
გაოგნებულნი
                        და შიშისაგან გაყურსულნი,
ყურს უგდებდნენ
                    ზედა სართულის
                                            მშვიდ ბინადართ...
და ვერ გაეგოთ,
                    რას ნიშნავდა,
                                მათი შლეგური შეკივლება,
                                              უჩვეულო ხმაური და შეძახილები.

                        ***
ყველა სარკმელს მიაჩერდა...
                                          ღრუბელი სადღაც გარბოდა...
ნოემ მტრედი კიდობნიდან გამოუშვა...
... შვიდი წყვილი ჭრელი თვალი
                        ნოეს მწვანე თვალთა ელვას
                                              კვლავ ვერ თმობდა...
                                                            ...და მდუმარედ მოელოდა...
ზღვაც მიყუჩდა.
                      კიდობანიც ჩუმად იდგა...
                                          ...დრო ფრთის ქნევით ითვლებოდა...
მტრედი დაბრუნდა.
                          კიდობანმა ამოისუნთქა.
                                        უსაზმო ღელვით დაღლილი ზღვა ნაპირს ეკვროდა,
ტალღა დამშვიდდა.
                              ნოე ჩამოჯდა.
                                                  ძებნა დასრულდა.
მტრედი დაბრუნდა.
                                დაბრუნდა მტრედი?!...
                                                                      ...დიახ!
და ვით მაცნემ,
                        დიდი წარღვნის დასასრულისა,
                                                      თან მოიტანა ამწვანებული
                                                                                      ზეთისხილის პაწია ტოტი.
                      ***
მწვანე ზვრები...
                        მწვანე მთები...
                                                  მწვანე ზღვა...
                                                                      და... სულ ახალი გრძნობა ხვალის...
წამწამზე კი აბამს პოტიკს
                                          კვლავ მზის თვალი...
ვით ნაწირი მსხერპლით კაცზე გულნალტობი
              ღვთის ამბორი,
ცას შვიდფერი ცისარტყელა გადაჰკვროდა,
რომ ახალი ქვეყნის
                        ახალ მართალ რაინდს
                                          წვიმის მოსვლის აღარასდროს შინებოდა.
                                                   
                                                                                2006წ. 3 თებერვალი.
                                      (გაგრძელება იქნება)




კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები