ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
3 აპრილი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მეოთხე- 1, 2 და 3 თავები)

                        კარი მეოთხე

                      ბაბილონის გოდოლი

                                              ,,ჩამოვიდა უფალი, რომ ენახა ქალაქი
                                                                                    და გოდოლი,
                                                რომელსაც ადამიანები აშერნებდნენ.’’
                                                                                          დაბ. 11.5.

                            კოშკის ამბავი

                                                  ,,ავაშენოთ ქალაქი და გოდოლი
                                                            და ცას ვუწვდინოთ მისი თხემი.’’
                                                                                                დაბ. 11.4.

,,ბაბუ, ბაბუ, რა არის იქ შორს,
      შუა ქალაქში?’’
                                      ,,კოშკია, რათა ახვიდე ცაში...’’
,,და.. რად უნდოდათ?...’’
                                      ,,რა ვიცი, შვილო...ოდესღაც...
                                      ასე მიამბობდა ბაბუაჩემი,
                                      რომ მისი პაპა
                                      იმ კოშკს თურმე ღვთის მისაწვდენად
                                      ცაში აგებდა, მაგრამ მერე...’’
,,მერე რა მოხდა,
ავიდნენ ცაში?...’’
                                    ,,ვერა.’’
,,რატომ?’’
                                    ,,ღმერთი განრისხდა.’’
,,რადგან?’’...
                                    ,,რადგან ზეცას მისწვდე,
                                                          კოშკი არ გინდა...’’
,,აბა, რა გინდა?’’
                                    ,,რწმენა და გული რაინდული...’’
,,მათ ეს არ ჰქონდათ?’’
                            ,      ,ალბათ, არ ჰქონდათ.’’
,,აბა, რა ჰქონდათ?
                                    ,,მხოლოდ სურვილი ზეცად ასვლის,
                                                  ღვთის მსგავსნი ვართო, ასე ეგონათ...’’
,,მერე რა მოხდა?...
კოშკი დაენგრათ?...
                                    ,,არა, ერთურთის აღარ ესმოდათ...’’
,,და... მერე?...’’
                                    ,,მერე თანდათან დაავიწყდათ,
                                                                რისთვის შრომობდნენ,
                                    ,,რწმენის გარეშე არაფერი გამოსდიოდათ.’’
,,და... მერე?...’’
                                    ,,კოშკი დარჩა ეულად...
                                                          არც დაწყება ახსოვდა ვინმეს,
                                    და აღარც მისი დასრულების აზრი ესმოდათ...
                                                              მე კი მივხვდი...’’
,,ბაბუ, რას მიხვდი?’’
                                    ,,ვინც ურწმენოდ ღმერთთან მისვლას მოისურვებდა,
                                                      სინამდვილეში ბაბილონის
                                                    ამ აუგებელ კოშკს აშენებდა...’’
,,და დღეს?...’’
                                    ,,განა დღეს კი, რა შეიცვალა?
                                                            ღმერთთან მიხვიდე,
                                                                        არ გჭირდება არც კოშკი,
                                                                                                  არც ფრთა...’’
,,ბაბუ, მერე რა?...’’
                                    ,,მერე...?’’
                                                  მისი მზერა თითქოს გაქვავდა.
                                                          ,,თუ კოშკის ამბავს მეკითხები,
                                                                                        უკვე დამთავრდა.’’

                                                                                                  2006წ. 28 თებერვალი-1 მარტი.


                            შინ მიბრუნება

                                  ,,უფალო! ვინ დამკვიდრდება წმინდა მთაზე?’’
                                                                                    ფსალმ. 14(15).1.

,,მომაწოდე, ეგ ქვა!
            ქართული არ გესმის?!...
                          უკვე მესამედ გიმეორებ...
                                          ნეტა, რა მოგდის?!...
გამოვფხიზლდი...
              მაგრამ ერთ ხანს მაინც,
                                      ისე გაოგნებული ვიდექი,
თითქოს პირველად გამეგონოს მამის ხმა.
მერე ნელა დავიხარე,
                    ქვა ავიღე
                              და მამას მივაწოდე.
მამა შეჩერდა...
              ჩემს მზერას თუ ეძებდა?!...
                                      და... დაიჭირა თუ არა,
ქვა გამომართვა,
                კიბის ჩამონგრეულ საფეხურში ჩადო
                                                            და შინ შევიდა.
მე უხმოდ მივყევი უკან...
              და როცა მამის ჩასმულ ქვას
                                      ფეხს ვადგამდი,
                                                  წამიერად შევყოვნდი...
,,ასვლა...
        ასვლა...
              ასვლა შინა...’’
                          გახმიანდა სულსა შინა.
                                                          გამეღიმა.
                                                                    ცას ავხედე.
,,და... გოდოლი ბაბილონის რაღად მინდა?!...’’
                                                  წარმოვთქვი ხმამაღლა,
ქვას ძალუმად დავაბჯინე ფეხი
                                          და კიბეს მაღლა, შინისაკენ ავუყევი.

                                                                            2006წ. 28 თებერვალი-1 მარტი.


              ბაბილონური პოეტური ხილვანი

                                        ,,ამიტომაც ეწოდა სახელად ბაბილონი,
                                                  რადგან აქ აღრია უფალმა მთელი
                                                                          დედამიწის ენა...’’
                                                                                    დაბ. 11.9.

ცის დასანახად,
                მაღლა, სულ მაღლა
                                      ეძია და მაინც ვერ ნახა...
ის ერთი მიზნით,
                  აშენდა მიწით,
                                ზეცაზე ფიქრით...
                                                  მაგრამ შეჩერდა...
მილიონთა დასავიწყარი,
                აშენებული შენებისათვის,
                                        ცად მინაბჯენი,
                                                    საფეხური მიუსაფარი...
არნაწირი სულის საფარი,
                                      ხორცის ლტოლვა დაუფარავი...
იქ...
    მაღლა...
            ზევით...
                  სამოთხის ბაღში...
სადაც ადამი იყო ევასთან,
            სადაც მარადი იყო ნეტართან,
                      სადაც თვით ბნელიც არ იყო ბნელი,
                                          არამედ ბნელი იყო ნამსხვრევი,
                                                                    ნათლის ნაკლულის,
მხოლოდ დროის დასათვლელად ჩამონაფენი,
                    ვით ფარდა დეკორატიულ ცვლილებათა შესანიღბავი...
იქ,
  იმ შენების გაუთავებელ ორომტრიალში...
                                        ქვის ქვაზე დებით, ამაღლებით,
ზეცად აღწევის სურვილს იკლავდა ცოდვილი კაცი...
არ ჩანდა,
          თითქოს ამ ლტოლვში დაიკარგა, გადასხვაფერდა,
ის ერთადერთი,
              რისთვისაც ღმერთმა
                                    ამ ქვეყანას მისცა რაინდი.

                          ***

,,კვლავ აბამს პოტიკს
                      მზის ათინათი
                                    ჩემს წამწამებზე...
ნეტარი წამი?!...
                და ამ წამის მშვენიერება სადღაც გამირბის...
თუ?!...
      აღარ ჩანს, სადა ვარ ახლა?
                                და რას ველტვი?...
                                                  ასვლა დამთავრდა?!...
აქ,
  მაღლა მდგარი,
        ვეღარ ვარჩევ მოძმეთ სიმაღლეს...
                      ნუთუ ისინი დაპატარავდნენ?!...
                                თუ... მე თვითონ ვარ ყველაზე დიდი?!...
ეს სიტყვა,
      ღვთისგან ნაბოძები,
                      თითქოს გაქვავდა...
                                  ენა არ იძვრის...?!...
                                            ან იქნებ ჩემი არვის ესმის?!...
და... მე, ვით უტყვი, სმენადახშული,
                                                        ქვად ქცეული,
ვდგავარ ქვის თავში,
                          უთავბოლო სიტყვის ქაოსში...
                                                                    ეული კოშკი...’’

                                                              2006წ. 28 თებერვალი-1 მარტი.

            (მეოთხე კარის დასასრული- გაგრძელება იქნება)



კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები