ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
8 აპრილი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მეხუთე- 3 და 4 თავები)

            ამა სოფლის მარილი...
                                    თუ მარილის ლოდი?!...

                                            ,,... და იქცა მარილის სვეტად.’’
                                                                          დაბ. 19.26.
                                            ,,თქვენ ხართ მარილი მიწისა.’’
                                                                            მათე 5.13.

მზე მთის გადაღმა ნელა ეშვება...
    ნელა...
            სულ ნელა
                      დაუგრძელდათ ხეებს ჩრდილები...
ნელა?...
          და ნუთუ ,,ნელა’’ ერქვა
                                                ამ სამ დღეს გზაში?!
როცა მრავალმა ათეულმა წელმა განვლილმა
        სამ-სამჯერ მაინც ჩამოურბინა აბრაამს თვალწინ...
სამი უსაზღვროდ გაწელილი დღე...
                    და სამი გრძელი უმთვარო ღამე...
                                                      ცეცხლაპირს მჯდარმა...
სულ მარტოდმარტომ რომ უთია გულს,
                                                        ფიქრით დაღლილს...
... და აბრაამის ფიქრი, ვინ იცის, კვლავ მერამდენედ?...
                              ისევ ლოტს მისწვდა... თავის ძმისწულს...
,,რა არ მასვენებს?!...
                                ო, ეს მარადი ცნობისწადილი...
შევიცნოთ ის, რაც ჯერ ადრეა...
                                            და ვერ კი ვწვდებით!...
დაიდუმე გულისწადილი!
                            მაგრამ თუ მაინც მოვინდომებთ?!...
                მარილის ლოდი!...
აი, რატომ ვერ ვისვენებდი?!
                                  ჩემი ლოტის საბრალო ცოლი,
შეუმუსრავი ცნობისწადილით შეპყრობილი,
                                ევას მოდგმის ნამდვილი შვილი,
შორეულ გზაზე დარჩენილი,
                                ვით ღვთის მარადი გაფრთხილება:
,,რომ მამამ შვილზე უკეთ იცის,
                                                  რა უნდა მის შვილს!...’’
ახალა კი მივხვდი!...
                        დღეს ვიცი, ვინ ვარ!
                                  მაგრამ ხვალე?...  ხვალ გამოჩნდება...
ვარ ღვთის რაინდი,
                        სოფლის მარილი,
                                        დაუშრეტელი რწმენით ცოცხალი,
თუ ურწუნო მარილის ლოდი,
                                  ვით ცოლი ლოტის,
                                                              უსასოდ მლოდი?!...’’

                                                                            2006წ. 2-7 მაისი, 4 ნოემბერი.

                                  ასვლა

                                                  ,,... ღმერთი გამოაჩენს...’’
                                                                          დაბ. 22.14.

დასრულდა ფიქრი შორეულ გზაზე...
    და როცა ზეცის მუქიისფერ გრძელ მოსასხამს
              აღმოსავლეთის ქობა ვარდისფრად აუფრიალდა...
,,დრო დადგაო!’’-- თქვა  აბრაამმა.
                              ,,გრძელი იყო, თუ მოკლე,
                                                          ნელი იყო, თუ ჩქარი,
გაილია ჩემი ცხოვრების
                    კიდევ ერთი ლამაზი წამი...
                                                        უკვე ხვალ დადგა!’’...
მსახურნი იქვე, მთის ძირს, დატოვა,
        სამსხვერპლო შეშა ისაკს აჰკიდა,
                თავად ხელთ იპყრო ცეცხლი და დანა
                          და მძიმე, მაგრამ მტკიცე ნაბიჯით
                                    შეუდგა თავის მთავარ აღსავალს!...
მთის ძირას კი იდგნენ მსახურნი,
                                              ამ ხილვით ნახიბლნი...
თვალშეუდგამი მწვერვალიდან
                                              ნელი-ნელ მშვიდი,
ვით ეშვებოდა დილის ნათელი,
                                              ოქროსფრად ნაფენი...
თვალს სჭრიდათ ზეცის სიმაღლე
                                              და შუქთა თამაში,
მისი მარმაში
                თავს დაჰფენოდათ
                              მწვერვალისაკენ აღძრულ მამა-შვილს.

ისააკი ხმას არ იღებდა...
              და ისე მშვიდად მისდევდა მამას,
                                                      როგორც ყოჩს ცხვარი...
მაგრამ, როცა მწვერვალს უწიეს,
                                            ვეღარ შეიძლო დუმილი და...
,,მამი, სად არის სამსხვერპლო კრავი?!...’’
                      ,,უფალი თავად გამოაჩენს!’’ -- იყო პასუხი.
კვლავ დუმილი.
                    აი, ღვთის მიერ მიჩნეული წმინდა ადგილი...
აბრაამმა ზეცას ახედა.
                              ყურში კვლავ რეკავს შვილის ნაკითხი:
,,მამი, სად არის სამსხვერპლო კრავი?!’’...
სად არის კრავი?!...
                კრავი სად არის?!...
                                კრავი -- ისაკი...
                                              ისაკი -- კრავი...?!...
აჰა, სამსხვერპლოც წამომართა,
                                              შეშაც მზად არის...
ვერა, ვერ უძლებს
                  შვილის ნდობით აღსავსე თვალებს...
გულში ჩაიკრავს...
                  და ასე, გულში ჩახუტებულს,
                                  გაუფრთხილებლად, უცებ, გაკოჭავს...
ისააკს მამის მოულოდნელი საქციელი ისე დაზაფრავს,
                                                                  ხმას ვეღარ იღებს...
მხოლოდ თვალები...
                                თვალები ჰქონდა სავსე ვედრებით...
და... ო, ღმერთო, უსაზღვრო ნდობით...
                                                          და, მორჩილებით...
აბრაამმა დანა აიღო,
                      ხელი აღმართა...
                                და რომ როგორმე დაეფარა
                                                ეს მკივანი დუმილი შვილის...
ცას შეჰღაღადა:
                  ,,სხვა გზა არა მაქვს...
                                            უფალო, აჰა, მიიღე მსხვერპლი!’’...
,,აბრაამ!’’
                მამის გაშეშდა ხელი.
,,აქა ვარ!’’
              ,,ყმაწვილს ნურაფერს ერჩი!
                                                          მე გამოგცადე!...
რაოდენ  დიდი რწმენაა შენში,
                        რომ მხოლოდშობილ ძეს მწირავ ნებით...
შენ გაიმარჯვე!...
                        გლოცავ!...
                                      გაკურთხებ!...
                                                და მოგეცემა ყოველი რწმენით!...’’
აბრაამმა გამოიხედა.
                და გამოუჩნდა ბუჩქში გაბმული,
                                          ღვთის აღსავლენი სამსხვერპლო ვერძი.
       
                                                                                  2006წ. 2-7 მაისი. 4 ნოემბერი.
        (გაგრძელება იქნება)
                                         

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები