ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
13 აპრილი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მეექვსე- 1, 2 და 3 თავები)

                                კარი მეექვსე

                          სიყვარულის ამბავი

                                                    ,,ორმოცი წლისა იყო ისაკი, მოიყვანა ცოლად რებეკა,
                                                                                      შუამდინარეთიდან მოსული...’’
                                                                                              ,,შეუყვარდა იგი ისაკს...’’
                                                                                                                    დაბ. 25. 20. -- 24.67.

                                  რებეკა

                                                ,,უფალი, ცის ღმერთი, რომელმაც წამომიყვანა მამა-პაპის სახლიდან,...
                                                      წაგიმძღვარებს თავის ანგელოზს და წამოიყვან იქიდან ქალს ჩემი ძისათვის...’’
                                                                                                                                                                დაბ. 24.7.
პირველი, რაც მაგონდება
                                      ჩემი ბავშვობის შორეულ ურში:
ჩვენი დიდი სახლის ბანიდან დანახული,
                                                          ნანა კოშკის თავზე
ღვთაებრივად ამობრწყინებული მზეა...
                                    აი, დედაჩემის ხმა: ,,რებეკა, სად ხარ? რებეკა!...’’
მე კი თვალგაშტერებული,
                                    უცნაურად მონუსხული,
                                                                          სმენადახშულივით
დავჩერებივარ ახლადაღმოჩენილ მშვენიერებას:
ამომავალ მზეში
                      თეთრად გადაპენტილ
                                                          ბებერ ნუშს,
                                                                            ჩვენს ეზოში,
რომლის ჩრდილ ქვეშ
                                  ასე უდარდელად მიხტუნავია...
უცებ, საიდანღაც წამოქროლილმა ნიავმა
                                              თეთრი ყვავილების გუნდი ააფარფატა
და მწვანედ აბიბინებულ ეზოს ისე დააფინა,
                                  თითქოს ბებერი ნუში, მინდორზე მორბენალი,
                                                                პატარა, ცელქი პატარძალი ყოფილიყოს,
ხოლო ყვავილთა გუნდი,
                                      მისი კულულებიდან
                                                              უნებურად დაცურებული თეთრი მანდილი.

                                                    ***
მახსოვს, როგორ მივყვებოდი ბაბუას
                                                        ლაბანთან ერთად სასაფლაოზე...
ოღონდ მე კარგად არ მესმოდა,
                                                  რატომ დავდიოდით ამ იებიან ბორცვებთან...
რატომ არ შეიძლებოდა იქ თამაში და ყვირილი,
                                          და ბაბუაჩემი, თავის გარდაცვლილ დედასა და ძმას,
იქ რატომ დასტიროდა?...
                                        როცა მისივე თქმით, ისინი უკვე კარგა ხანია,
რაც ნანა კოშკის თავზე
                                    რომ ღრუბლები დაცურავდნენ,
                                                                                      იქ გადასახლდნენ...
                   
                                                                                                  2006წ. 9 აგვისტო. 7 ნოემბერი.


                          შეხვედრა

                                                        ,,... აჰა, მოდის რებეკაც, მხარზე
                                                                                კოკაშედგმული...’’
                                                                                        დაბ. 24.45.
დღეს დედამ პირველად გამიშვა წყაროზე მარტო,
                              სანამ კოკას გამომიტანდნენ და მხარზე შემადგამდნენ,
ჩემი მეგობრები ისე დაწინაურდნენ,
                                                          ვეღარ დავეწიე...
წყაროსთან რომ მივედი,
                                      მათ უკვე აევსოთ კოკები
                                                                          და მე მელოდებოდნენ,
მაგრამ მე ვიღაც უცნობმა წყალი მთხოვა...
მახსოვს, ისე მივაწოდე კოკა,
                                              ზედაც არ შემიხედავს,
რადგან მთელი სული და გული
                                                    მეგობრებისკენ მქონდა,
რომლებიც ჩემი შეყოვნების გამო,
                                                  ისევ დაწინაურებულიყვნენ
და უდარდელი კისკისითა
                          და ,,რებეკა, რებეკას’’ ძახილით,
                                                        სწრაფად მშორდებოდნენ...
მე მოუთმენლად მიცემდა გული:
                    ,,ნეტა, მალე დარწყულდეს ეს უცნობი!...
                                                              რომ მეგობრებს წამოვეწიო...’’
მან კი ისეთი თავაზითა და რიდით გადამიხადა მადლობა,
                              თითქოს ვიღაც დიდი ქალბატონი ვბრძანდებოდი...
მე ცოტა დაბნეულმა შევათვალიერე
                                                        მისი უცხო ჩაცმულობა
და აქლემები,
                რომელნიც ტვირთაკიდებულნი,
                                              წყლის ცარიელ გეჯასთან იდგნენ,
                                                                                                მოწყენილები...
რატომღაც შემეცოდნენ ეს მშვენიერი,
                                        სიცხითა და ტვირთით გათანგული პირუტყვები...
მერე ისევ უცნობს შევხედე...
                        მან კი დიდი, თაფლისფერი თვალებით
                                                                                      ისე კეთილად გამიღიმა...
უეცრად გავთამამდი და შევთავაზე:
,,ბატონო, გეტყობათ შორიდან მოდიხართ...
                                                                    ...და დაღლილი ბრძანდებით...
ნება მომეცით, თქვენი აქლემები მე დავარწყულო!’’
უცნობს სახე გაუნათდა...
                              აღმოსავლეთისკენ შებრუნდა,
                                                                    მუხლზე დაეშვა
                                                                              და უფალს მადლი შესწირა!...
რატომღაც ამან სულ არ გამაოცა...
                                          თანხმობად ჩავთვალე
                                                                      და წყლიანი კოკა გეჯაში ჩავცალე...
როცა გეჯა წყლით აივსო,
                                        მოვბრუნდი, რომ უცნობს დავმშვიდობებოდი...
და უცებ, შევნიშნე მის ხელში
                                                წყვილი ოქროს საყურე...
ჯერ ვერ მივხვდი, რად უნდოდა?...
                                            მაგრამ როცა ყურზე ჩამომკიდა,
                                                                          სახე სირცხვილის ალმა ამიტკიცა...
,,არა, ბატონო,
                      არ არის საჭირო ასეთი საჩუქარი,
                                                  მე ხომ მხოლოდ თქვენი აქლემები დავარწყულე?!...’’
მაგრამ უცნობმა თავი დამიკრა და მკითხა:
,,ვისი შვილი ხარ?...
                            იქნებ, შენი მამის სახლში
                                                            მოიძებნოს ღამის გასათევი ადგილი,
                                                                              შორი გზით დაღლილი მგზავრისათვის?...
 
                                                                                                                          2006წ. 9 აგვისტო. 7 ნოემბერი.


                        საით, რებეკა, საით?!...

                                                          ,,დაუძახეს რებეკას და ჰკითხეს:
                                                            თუ წახვალ ამ კაცთან ერთად?
                                                                                  უთხრა: წავალ.”
                                                                                        დაბ. 24.54.

იმ დღესაც დიდი ნანა კოშკის თავზე
                                      ღვთაებრივად ბრწყინავდა მზე...
                                                                  ეზო სტუმრებით იყო სავსე...
მამამ და დედამ სახლიდან გამომიყვანეს,
                  მოქარგული თეთრი კაბა და მანდილი ნიავმა ამიფრიალა...
...გული უცნაურად ამიძგერდა...
მე უკვე ვიცოდი,
                  რომ უცნობი ჩემთან ჩამოსულიყო,
                                          რათა ჩემი ბაბუას ძმიშვილის, ისაკისათვის
                                                                                              საცოლედ წავეყვანე...
მართალია, ბოლომდე კარგად ვერ გამაგებინეს,
                                                                          რა, როგორ იყო...
მაგრამ მე ძალიან მიხაროდა...
              მიხაროდა კეთილ ელიაზართან ერთად
                                უცხო, ზღაპრულ ქვეყანაში გამგზავრება...
                                                        იმ ქვეყანაში, სადაც ჩემი სიზმრების
                                                                        მშვენიერი უფლისწული მელოდებოდა...
შიში?!.. შიში არაფრისა მქონდა...
                                          მამა ხომ ჩემს ძვირფას ძიძასა
                                                                                  და მსახურებს თან მაყოლებდა!
მუსიკოსებიც მოეწვიათ...
                                    სიმღერამ გული -- სევდით,
                                                                            თვალები, კი ცრემლით ამივსო...
მეზობლები და ნათესავები მლოცავდნენ...
                                                                  დედა ხელს არ მიშვებდა...
წარამარა მკოცნიდა...
                                  ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა...
ჩემი ძმა, ლაბანიც, არ მცილდებოდა,
                                                          დაძაბული მიცქეროდა,
მე ვიცოდი, რომ ცრემლებს ის ჩუმად, მუჭით იწმენდდა,
                                                    რადგან თვლიდა, რომ უკვე დიდი იყო
და ,,ასეთ წვრილმანებზე’’ აღარ უნდა ეტირა, მაგრამ...
ბაბუა და მამა კი ცრემლს არ მალავდნენ!...
                                                    თვალებით უხმოდ მეფერებოდნენ,
ხოლო ელიაზარს ძვირფას ძმასთან
                                                და ბიძასთან მოკითხვას აბარებდნენ...
ამ ორომტრიალში მე უცებ, მომაგონდა,
                                            რომ შინ, ბალიშის ქვეშ
                                                      ჩემი საყვარელი თიხის თოჯინა მრჩებოდა...
დედას დავუსხლტდი...
                            ,,საით, რებეკა, საით?...’’
                                                        ჩამესმა მისი ხმა... და შინისაკენ გავიქეცი...
წამოქროლილმა ნიავმა თეთრი მანდილი მომტაცა
                                                    და მწვანე ბალახზე ნელი ფრიალით დააფინა...
მე ადგილზე გავქვავდი.
                                      სწორედ ამ დროს დასრულდა მორიგი სიმღერაც...
და მომეჩვენა, რომ ამ წამიერ დუმილში
                                    დრო და ყოველივე რაღაცის მოლოდინში
                                                                                    ჩემსავით გაქვავდა...
,,ნეტავ, რის მოლოდინში?!...’’
                                      ამის გაფიქრება იყო და...
                                                                          ...ისევ გაისმა სიმღერა...
ყოველივე ისევ ჩვეულებრივად
                                                  გაცოცხლდა და ამოძრავდა...
მე ჩვენს ბებერ ნუშს ავხედე...
                                              და შეთქმულივით გავუღიმე,
ის კი თითქოს მიმიხვდაო, ტოტები შეარხია:
,,გახსოვს?!...
                    მშვიდობით!...
                                          საით, რებეკა, საით?!...’’
და როცა ნუშის თეთრმა ყვავილებმა
                                                      თმა მანდილივით დამიფარეს,
თავი ამაყად ავწიე...
                              ბებერ ნუშს ხელი დავუქნიე
                                                        და ნელი, მოზომილი ნაბიჯით შევედი შინ.
მწვანეზე კი დარჩა ჩემი მანდილი,
                                                        ნუშის თეთრ ყვავილთა ნაფერი...
 
                                                                                                2006წ. 9-11 აგვისტო. 7 ნოემბერი.

                                  (გაგრძელება იქნება)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები