ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
15 აპრილი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მეექვსე- 4, 5 და 6 თავები)

                        უფლის ნიშანი

                                          ,,გავიდა ისაკი მინდორში სასეირნოდ
                                                საღამოხანს, გაიხედა და ხედავს...’’
                                                                                      დაბ. 24.63.

ვიდექი კარვის წინ და ველოდი...
                              ვიცოდი, ნამდვილად ვიცოდი,
                                      რომ მზის ჩასვლამდე გამოჩნდებოდნენ...

                          ***
მამა თავიდან არ მიშვებდა...
                                      ,,სად მიდიხარ,
                                                  ვის უნდა შეხვდე,
                                                                    რამ გადაგრია?...
იცი, რამხელა გზაა ურამდე?...
                                ელიაზარი ჯერ ჩასულიც არ იქნებაო?...’’
მაგრამ მერე... მერე,
                            როცა გავუმხილე ის,
                                                            რაც ვიხილე...
                            ***
ამ სამი კვირის წინ ჩვეულებრივ წავედი,
                            რათა ჩვენი მწყემსებისათვის დამეხედა...
უკან მობრუნებულს,
                              მომწყურდა...
                                                  ჭასთან შევჩერდი...
დარწყულებულმა,
                      მსახურებს ვუბრძანე,
                                იქვე, ჩეროში, გაეშალათ ჩემი ჭილოფი,
რომ დაღლილს ცოტახნით თვალი მომეტყუებინა...
წამოვწექი...
                ის იყო თვალი მივლულე,
                                      გაოცებულმა ვიგრძენი გრილი ნიავი...
,,ბატონო,
                შეხედეთ,
                                შეხედეთ, რა სასწაულია!...’’
თვალი გავახილე...
                ჩემს ირგვლივ, მწვანე მინდორზე,
                                                          ნაზ სურნელთა ფრქვევით,
ნუშის თეთრ ყვავილთა გუნდი ეშვებოდა,
                                                                  ნელი ფარფატით...
წამოვდექი...
                თან აქეთ-იქით ვიხედებოდი,
                                                ნუშის ხეს ვეძებდი, გაოგნებული,
თუმც კარგად  ვიცოდი,
                                      ირგვლივ, ერთი თვის სავალზე მაინც,
მსგავსიც არაფერი იზრდებოდა
                                      და რომც გაზრდილიყო...
                                                            უკვე ზაფხული იწურებოდა...
,,რა უნდა აქ ნუშის ყვავილს?...
                                              მოჩვენებაა, თუ უფლის ნიშანი?!...’’
...ნუშის ნიშანი...
                      ...უფლის ნიშანი...
                                              ...მოფრიალებდა...
                                                                          ...მოფარფატებდა...
აღმოსავლეთის ნელი ნიავი გულზე მაფენდა...
 
                                                                            2006წ. 11 ნოემბერი.



                                    ის არის?!...

                                                        ,,გაიხედა რებეკამ, დაინახა ისაკი...’’
                                                        ,,უთხრა მორჩილს: ვინ არის ის კაცი...?’’
                                                                                                დაბ. 24. 64-65.

ვიდექი კარვის წინ და ველოდი...
                              ვიცოდი, ნამდვილად ვიცოდი,
                                              რომ მზის ჩასვლამდე გამოჩნდებოდნენ...
რადგან სწორედ გუშინ, მზის ჩასვლისას,
                                                          კვლავ ვიხილე უფლის ნიშანი...
...ნაზ სურნელთ მფრქვევი,
                                        ნუშის თეთრ ყვავილთა გუნდი, ფარფატით,
როგორ ნება-ნება დაეფინა
                                          მწვანე მინდორზე...
გული ძალუმად მიცემდა...
                                            რადგან ვიცოდი,
ნუშის ყვავილივით მშვენიერი
                                                და ფაქიზი იქნებოდა ჩემი საცოლე...
გული ძალუმად მიცემდა...
                                რადგან მე ის უკვე მიყვარდა...
                                                          და წუთი-წუთზე გამოჩნდებოდა...

                                        ***

ო, ეს თვალუწვდენელი უდაბნო...
                                                      ო, ეს დაულეველი გზა...
ნეტავ, რა მოსჩანს იქ, წინ?!...
                                            ნუთუ კარვები?!...
რებეკამ თვალი მოჰკრა
                                    გაშლილი კარვის წინ მდგომ უცნობს
და ელიაზარს ჰკითხა:
                                    ,,ვინ არის ის კაცი?...’’
,,თქვენი მეუღლე, ქალბატონო...’’
                                                  ,,ასეც ვიცოდი...”
წარმოსთქვა რებეკამ და
                                      თეთრი მანდილით დაიფარა სახე...

                                      ***
ნეტავ, ის არის?...
                            ის არის, თუ არა?...
                                                          ნუთუ ის არის?!...
გული ძალუმად უცემდა...
                        ელიაზარმა აქლემიდან ჩამოსვა ქალი
                                                                        და ისაკს წარუდგინა...
,,ეს რებეკაა, ბატონო...
                მამათქვენის, აბრაამისადმი მიცემული აღთქმა შევასრულე...
მოგგვარეთ საცოლედ
                                  თქვენი ბიძაშვილის შვილი ურიდან...’’
ისააკმა ფრთხილად გადასწია თეთრი მანდილი...
... ის არის?!...
                      რებეკამ მორცხვად გაუღიმა და თვალები დახარა...
ისააკს ღიმილმა თავბრუ დაახვია...
                                                        ... ის არის!...
... ჰაერში ნუშის ყვავილთა ნაზი სურნელება იდგა.
 
                                                                              2006წ. 11 ნოემბერი.


                სიყვარულის ამბის  პოეტური  ხილვანი

                                                          ,,...მოვა ყმაწვილი ქალი....და ვეტყვი, 
                                                            ცოტა წყალი დამალევინე შენი კოკიდან...’’
                                                                                                            დაბ. 24.43.
                                                            ,,...მაგრამ ვინც დალევს წყალს, რომელსაც
                                                                მე მივცემ, აღარასოდეს მოსწყურდება...’’
                                                                                                            იოან. 4.14.

ურწმუნო უდაბნო, ურწყული...
                              მორწყული რწმენით და დაძლეული!...
                                                                            სიყვარულით აყვავებული...
...... და ჰა, ნიშანი ნუშის...
                                          და ჰა, ნიშანი უფლის!...
ნუშის ყვავილივით ნაზი,
                                          რებეკა,
                                                      მხარზე კოკით...
დარწყულდა სურვილი მამის...
                                                დარწყულდა ლოდინი სიძის...
თეთრად აყვავდა უდაბნო...
                                                ნუშის ყვავილებს ბარდნის...
და... ამ ყვავილივით სპეტაკი,
                                              და... ამ ყვავილივით ფაქიზი...
სიყვარული -- ღვთის საჩუქარი --
                                              ისაკს, ღვთის მორჩილ რაინდს!

                                                                                2006წ. 13 ნოემბერი.

    (მეექვსე კარის დასასრული- გაგრძელება იქნება)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები