ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
19 აპრილი, 2009


რაინდის რომანი (კარი მეშვიდე- 3 თავი)

                      პირმშოება
                                      თუ პირგემოვნება?!...

                                                                    ,,უთხრა ესავმა იაკობს: შემახვრეპიე ეგ წითელი...’’
                                                                    ,,უთხრა იაკობმა: ახლავე მომყიდე პირმშოება...’’
                                                                                                                          დაბ. 25. 30-31.

,,ერთხელ ნადირობიდან შინ
საშინლად მშიერი და დაღლილი
დავბრუნდი...’’
                                          ,,ესავი რომ შემოვიდა,
                                          სწორედ ვახშმობას ვაპირებდი...’’
,,...ჩემი პრანჭიკელა ძმა, იაკობი,
ყვავილებით მორთულ სუფრასთან
წამოსკუპულიყო...’’
                                          ,,...თმაგაბურძგნული,
                                        გრძელბეწვიან ჯუბაში გახვეული,
                                        კვამლის, ოფლისა და
                                        რომელიღაცა ნადირის სუნად ყარდა...’’
,,...და თმა-წვერ დავარცხნილს,
საჭმელ-სასმელი ისე მოეწყო,
თითქოს სუფრა საჭმელად კი არა,
საქარგავად გაეშალა...’’
                                    ,,...დედ-მამამ ადრე ივახშმეს
                                                          და უკვე ეძინათ.
                                    და რადგან ესავს ამაღამ
                                                      შინ არ მოველოდით,
                                    მსახურს მხოლოდ ერთი ულუფა
                                    წვნიანი შეჭამანდი შეენახა ჩემთვის...’’
,,...შეჭამანდი ისეთ მადისაღმძვრელ
სურნელს აფრქვევდა, რომ...
ძმაო, შენი ულუფიდან ცოტა მიწილადე!...
ისე მშია,
    მეორე ულუფის მოხარშვამდე
                  სული გამძვრება!...’’
                                        ,,მე ცოტა არ იყოს შემაცბუნა
                                                  ესავის მოუთმენლობამ...’’
,,იაკობი დინჯად მოტრიალდა და
ისე დამაცქერდა,
      თითქოს რაღაცას ანგარიშობდა...
რას მიყურებ?!...
  ხომ ხედავ შიმშილით ფეხზე
                ვეღარ ვდგავარ?!...
ოღონდ ახლა შენი ულუფა დამითმე და
      სანაცვლოდ, რაც გინდა მთხოვე!...
ჩემმა ნათქვამმა იაკობი ოდნავ შეაკრთო...
              მერე თავი გადაიქნია და...’’
                                          ,,მართლა არაფერს დაიშურებ?...
                                              ჩემთვის ასეთი სულსწრაფობა
                                        იმდენად წარმოუდგენელი იყო,
                                        რომ ვიფიქრე, მეხუმრება-მეთქი...’’
,,იაკობის უნდო, დაჟინებულმა მზერამ
უფრო გამაღიზიანა...
ცხელი, გემრიელი შეჭამანდი წინ ედგა
და რა ენაღვლებოდა...
სიამოვნებისათვის სიამოვნებით
                    მევაჭრებოდა...’’
                                        ,,მე ვიგრძენი, რომ ესავი
                                          ჩემი ოხშივარადენილი
                                          წვნიანის მეტს ვერაფერს ხედავდა...’’
,,ჰო, ჰო... ყველაფერს მოგცემ,
              რასაც მოისურვებ!...
ეს რომ ვთქვი, იაკობის თვალებში
          ისეთი ნაპერწკალი გაკრთა...
წამიერად ვინანე კიდეც,
        ეს რა წამომცდა-თქო, მაგრამ...
...ოხშივარიანი შეჭამანდი
        ისეთი მადისაღმძვრელი იყო...’’
                                      ,,ესავის სიტყვები რომ გავიგონე,
                                      მივხვდი,
                                        უფალი მეორედ ასეთ საშუალებას...
                                      ჰო, ჰო... ან ახლა, ან არასოდეს!...
                                      პირმშოების უფლებასაც დამითმობ!?...’’
,,ეს რომ მითხრა,
      იაკობს ისეთი სახე ჰქონდა,
                თვალი ავარიდე...’’
                                    ,,...და თავი ისე დავიჭირე,
                                          თითქოს ეს ისე, სხვათა შორის,
                                              სიტყვის მასალად შევთავაზე...
                                    უფრო უბრალო გაცვლისათვის,
                                                ვიდრე გასაცვლელისათვის...
                                    ესავი კი ყოველივეს
                                    ისეთი უდარდელი დაუდევრობით
                                                              ეკიდებოდა...
                                    პირდაპირ მაცოფებდა...’’
,,თუ იაკობი არ დამცინის,
          მაშ, რად მთავაზობს
ამ აბსურდულ გაცვლა-გამოცვლას?...
იქნებ, პირიქით...
მეტისმეტად სერიოზულად
              მიიჩნევს თამაშს?!...
თუმც, ისე მშიოდა, რომ...
დიახ, გაგიცვლი,
          პირმშოებასაც გაგიცვლი!...’’
                                      ,,მართალია, ჩემს სულსწრაფ ძმას
                                                    კარგად ვიცნობდი,
                                      მოულოდნელობისაგან
                                                    მაინც გავქვავდი...’’
,,რა მოხდა? რამ გაგაქვავა?...
        მშიერი კაცი არ გინახავს?!...
რას ვაქნევ ცარიელ პირმშოებას,
            თუ შიმშილი მომკლავს?!...
და... მოიტა!... მოიტა!...
          კოვზი ხელიდან წავგლიჯე...
სანაცვლოდ კი,
    პირმშოებასთან ერთად, თუ გინდა,
მთელი ქვეყანა შენი იყოს,
                          დამითმია!...’’
                                      ,,...ქაფქაფა შეჭამანდი
                                                ისე ხარბად შეხვრიპა,
                                      შემეშინდა, არ დაიფუფქოს-მეთქი!...
                                      თან სული მიგუბდებოდა...
                                              ნუთუ მართლა დამითმო?!...
                                      მერე რომ გადაიფიქროს?!...
                                                            მერე როცა...
                                      შემომფიცე!...’’
,,რა?!...’’
                                      ,,შემომფიცე, რომ პირმშოება...’’
,,იაკობის სახე რომ დავინახე,
            ჭამა შევწყვიტე...’’
                                      ,,ჭამა რომ შეწყვიტა,
                                                    შემეშინდა, ვაი, თუ?!...’’
,,ვფიცავ!...
        და ჯამს ჩავაჩერდი...
ძმის მოზეიმე სახე რომ არ მეხილა...’’
                                      ,,არა, ახლა მოცემულ სიტყვას
                                                            ვეღარ გადავა!...
                                      პირმშო ვარ!... პირმშო!...
                                      და ყოველივე ასე იოლად დამითმო?!...
                                      რისთვის?!...
                                      ნუთუ ამ ერთი ჯამი შეჭამანდისთვის?!’’
,,ო, რა ჭკვიანი ჰგონია თავი
            ამ ჩემ სულელ ძმას!...
გამაცურა!...
        ჰო, გამაცურა, როგორ არა!...
პირმშოება
    ამ ერთი ჯამი შეჭამანდის
                    ფასად იყიდა!...
ბრიყვი!...
        ვითომ და გამაბრიყვა!...
აიჩემა პირმშოება... პირველშვილობა!...
აჰა, მიიღო!...
      ნეტა, რად უნდა?!...
                  ნუთუ ვერ ხვდება,
რომ პირმშოება, იქ, მაღლა წყდება?!...
და ღვთის ნებას ვეღარ გადახვალ!
მას კი ჰგონია, პირმშო გახდა...
                  ჩემზე ამაღლდა!...
ეს პირმშოება?!... სიცივისაგან დაიფარავს,
                    თუ საგზლად გაჰყვა?!...
...ჩემს მაგივრად მშიერი დარჩა!...’’

                          ***
პირმშოება თუ პირგემოვნება?!...
                                ასარჩევი ნუთუ რამ დარჩა?!...
შორსმჭვრეტელობა ---
                          სახვალიოდ როგორ და რა ვქნა?!...
თუ უდარდელი დაუდევრობა ---
                              ხვალ რა იქნება, მე რა ვიცი?!...
              დღეს მინდა საგზლად!...
ტყუპი ერთად?!...
                თუ თითო?!...
                            ცალკე თავის გზას გაჰყვა?!...

                                                                2007წ. 22 თებერვალი. 6-12 მარტი.

                    (გაგრძელება იქნება)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები