სიგიჟე _ კორიდა...
სისხლივით წითელი
ჟინია, თვალებში, უშიშრად სიკვდილის,
დღეს ისე მომინდა,
პირღია ზვირთებში,
ჩემით დავუოკო მლაშე ზღვას შიმშილი.

სიგიჟე _ კორიდა...
მეც, როგორც მატადორს,
სრულებით აღარ მაქვს უმიზნო წადილი,
ლოდინის ომით და
ქაოსით გათანგულ
საკუთარ ნერვებზეც უგულოდ გავივლი.

სიგიჟე _ კორიდა...
ჯიუტი ქიშპია,
დაშრეტილ ძარღვებში, შეშლის და არშეშლის,
დღის ბოლოს, ორივე,
გავდივართ ბრძოლიდან,
სხეულებს მტკივნეულს აღარ ვგრძნობთ არცერთი.

და მერე, ღამეში,
ჩემივე, შიშველი,
სულის სილუეტის წინაშე დარჩენილს,
ყიჟინით მეძახის
კორიდა, ისევ იქ,
სადაც ჩვენ ერთმანეთს ჭიდილით ვავსებდით...