ნაწარმოებები



ავტორი: მათე
ჟანრი: პროზა
5 მაისი, 2009


რაინდის რომანი ( კარი მერვე- 6, 7 და 8 თავები)

                ,,უცნობია გზები უფლისა...’’

                                            ,,დაინახა იოსებმა თავისი ძმები და
                                            იცნო, მაგრამ არ გაამხილა თავი...’’
                                                                                დაბ. 42.7.

,,ვინ ხართ და
          რისთვის მომადექით დღეს მე კარებზე?’’
,,ქანაანელი მწყემსები ვართ,
                ვერცხლს გავცვლით პურზე...’’
                                                                          ,,ჩემი ძმები?!...
                                                            ღმერთო, მომეცი ძალა მოთმენის,
                                                            რომ არ გავყიდო დღეს თავი ჩემი!
სწორად მითარგმნით?...
                  რაო, ვინ ვართო?...
                                                                მგონი, ყველანი ჩამოსულან?...
                                                        რეუბენი... სიმონი... ლევი... ესეც იუდა,
                                                        მოკვლის ნაცვლად, ძმებს ჩემს გაყიდვას,
                                                                      მახსოვს, ურჩევდა...
                                                          ზებულონი... ისაქარი... დანი და გადი...
                                                                ეს რომელია?... ვეღარა ვცნობ...
                                                              ალბათ, აშერი... ის კი ნაფთალი...
                                                        სულ პატარა, ჩემი ღვიძლი ძმა, ბენიამინი,
                                                                        ნეტავ, სად არის?...
                                                                          არსად არა ჩანს,
                                                                        ჩანს, თან არ ახლავთ,
                                                      ალბათ, მამამ ამხელა გზისთვის ვერ გაიმეტა.
არა, არ მჯერა...
          მსტოვრებს ჰგავხართ!...
საყურადოდ გადმოსულთა უცხო მხარეში...
                                                                          მამა?!... მამას რომ ვამბობ,
                                                                            როგორ კრთის გული...
                                                              მყავს კი ცოცხალი, ნეტავ, ამ დრომდის?!...’’
,,არა, ბატონო,
              მზირობა რა საკადრისია...’’
,,მაშ, ასე ერთად რატომ მოხვედით?....’’
,,ვფიცავთ დედის სულს,
        მამას და ძმას შინ რომ დავტოვეთ,
რომ უბრალო მწყემსნი ვართ, ძმები...
      შიმშილობით ძლიერ შევღონდით და...’’
,,კმარა, დრო არ მაქვს...
            ამ ზღაპრებით სხვები მოხიბლეთ...
                                                                                გმადლობ, უფალო,
                                                                        მამა რომ ისევ ცოცხალი მყავს!
                                                                              ნახვას მაღირსებ?!...
                                                                        ბენიამინიც შინ დარჩენილა,
                                                                            როგორც განვჭვრიტე...
ღვთისმოშიში კაცი ვარ და გულით გხედავთ,
            ვერ მომატყუებთ!...
მსტოვრები ხართ! ვერსად გაგიშვებთ!...’’
  ,,არა, ბატონო! ნუ გაგვწირავთ!...’’
                                                                        ,,ამასობაში დროს მოვიგებ
                                                                  და მოვიფიქრებ, როგორ მოვიქცე?!
                                                                      ვუთხრა სიმართლე?!... თუ?!...
საპყრობილეში მოათავსეთ!’’
,,მართალნი ვართ, შეგვიწყალეთ,
    ჩვენთვის არა გთხოვთ...
მოხუცი მამა ჩვენს წვრილშვილთან შიმშილობს, მარტო...
    და ჩვენზე დარდით ნუღა მოაშთობთ!’’

                                  ***
სამი დღის შემდეგ
                              იოსებმა ძმები გაუშვა...
თუმც სიმონი მძევლად დატოვა...
                              და სიმართლის დასამტკიცებლად
                                                      ბენიამინის მოყვანა ბრძანა...
,,სხვა გზა არა მაქვს... ვიხილო მამა!
                                                      ვიცი, ამათ აღარ ენდობა...
ბენიამინს მარტოს, ალბათ, არ გამოუშვებს,
                                                                    თავად ჩამოვა...
ო, როგორ მინდა, ძმებს რომ თან გავყვე!
                                                                  მაგრამ არა!...
ოჯახს შიმშილი ელოდება,
                                          არ უნდა გავტყდე!...
დღეს ამ გულისთქმას არ უნდა ავყვე!
              ღმერთო, მიშველე!
                                          ეს ტვირთი, მძიმე, ამაწევინე...
ძმები დრტვინავდნენ ჩემს გამო ძლიერ,
                          თუმც არ იცოდნენ ჩემს წინ რომ იდგნენ,
და ნანობდნენ, რატომ გამწირეს,
                          საპყრობილეს კი სასჯელად თვლიდნენ...
თუმც უცნობია გზები უფლისა...
                          რომ ფიქრობ გართმევს, მაშინ გიბოძებს...
როცა ეგონათ, მომიცილეს, მონად გამყიდეს...
                                            სწორედ მაშინ აქ მომავლინეს!
ალბათ, ამ დღისთვის...
                                      შიმშილისაგან ოჯახს დავიხსნით!...’’

                                        ***
იოსებმა ძმები გაუშვა... პურით და
                                          პურის საფასური ვერცხლიც აჩუქა,

ჩუმად, ისე რომ ძმებმა ეს მხოლოდ შინ,
                                                              ქანაანში აღმოაჩინეს...
ძლიერ გაოცდნენ...
                              თუმც ვერას მიხვდნენ.         
                                                                            2008წ. 27 მარტი.


                            ძმების დაბრუნება

                                                    ,,ნუღარ იწუხებთ და ნურც თავს გაკიცხავთ, აქ რომ გამყიდეთ.
                                                          თქვენი სიცოცხლის სახსრად გამომგზავნა ღმერთმა.’’
                                                                                                                                      დაბ. 25.5.

,,არა და არა!
                      ბენიამინი არსად არ წავა!’’
,,მამა!’’
,,რა, მამა?!... იოსები ხომ აღარა მყავს...
                                                          ახალა სიმონიც?!...
არა, მე თქვენ ვეღარ გენდობით!’’
,,აბა, რა ვქნათ?...
                          შიმშილით გავწყდეთ?!...
რით ვერ გაიგე, რომ ის კაცი
                      უბენიამინოდ არაფერს მოგვცემს...
                                                      და.. ჩვენც დაგვიჭერს!’’
,,ღმერთო, რატომ... რისთვის მსჯი ასე?!...’’
                              ,,მამა, ვფიცავთ ყველაფერს ძვირფასს!
ჩვენი და ჩვენი ცოლ-შვილით ვაზღვევთ,
                                            თუ ბენიამინს რაიმეს ვავნებთ!’’

                                  ***
,,ეს ვერცხლის თასი ჩემს აბგაში საიდან გაჩნდა?!...
                                                      არა, აქ რაღაც სხვა ამბავია...
რომ წარმადგინეს ჩემმა ძმებმა,
              ისე შემხედა,
                                  იმ წუთს მეგონა თვალით შემჭამდა!...
მერე კი უცებ შეიცვალა...
                          და მზერა ისე გაუქვავდა,
                                                თითქოს ნიღაბი ჩამოიფარა...
მაშინ ვერ მივხვდი... მაგრამ ახლა?!...
                                                          რა მახეს გვიგებს?!...
ვერ გავიგე, მაინც რა უნდა,
                                          ასე რატომ ამოგვიჩემა?!...
ჩემს აბგაში ეს ვერცხლის თასი
                                                  როგორ აღმოჩნდა?!...’’

                          ***
,,ან ქურდს დამითმობთ...
                                          აქ დატოვებთ, ან არა და...
ვნახოთ, ძმებო, ვით გაირჯებით?
                  კვლავ გულქვაობას გამოიჩენთ,
                                                      თუ ძმას დაიცავთ?!...
მამა კვლავ გენდოთ... გამოგიშვათ...
მაგრამ მე ვერა... ჯერ ვერ გენდობით...
                                  ჯერ არ ვიცი, გულით რა გინდათ...’’
,,ბატონო, ასე ნუ გარისხდებით...
                            მე მაპატიეთ ჩემი ძმა და სიცოცხლე მისი,
ოღონდ ბენიამინს ნუ შეეხებით,
                      და მის ნაცვლად ყველა ერთად დაგემონებით!
ბენიამინი კი უნდა გაუშვათ!
              მოხუცი მამა ასეთ ტკივილს, --
                          კიდევ ერთი შვილის დაკარგვას, --
                                                                        ვერ გადაიტანს!’’
,,მამას დარდობენ?!... მის გულისტკივილს?!...
                              ნუთუ, ღმერთო, გამოიცვალნენ?!...
                                                                გული მოულბათ?!...
ჩანს, მოტრიალდა ცარგვალი ჩვენსკენ...
                                                            როგორ მოვიქცე?!...
ალბათ, დროა ვუთხრა სიმართლე.’’

                          ***
ნილოსი...
              დიდი მწვანე ტალღა
                                                აგორდა მაღლა...
მოფერებით შესცინა ცარგვალს,
                        და... ძირს დაეშვა, ოქროცურვილი...
დაუმონავი...
                    დგას ლერწამი, წელგამართული...
და მოელის ახალ დიდ ტალღას...
                                                იოსები მოელის მამას...
რაინდული მისი გული,
                              სავსე რწმენით,
                                                    განჭვრეტს მომავალს:
განსაცდელმა,
                    ვით ნილოსის მწვანე ტალღამ,
                                                                      გადაიარა...
და სანამ ისევ აგორდება
                                    ტალღა მორიგი,
                                                              იღწვის, არ დრკება!...
და ღვთის შეწევნით,
                                  ფეხზე დგას მყარად...
იოსები ეგვიპტეში მოელის მამას.

                                                                2008წ. 26 აპრილი.


          იოსებური პოეტური ხილვანი...

                                                  ,,არ მიატოვა გაყიდული მართალი,
                                                    არამედ ცოდვისაგან დაიხსნა იგი.’’
                                                                                        სიბრძ. 10.13.

სამკვიდრო მისი --
                          ქანაანის გაშლილი ველი...
აწ კი ნილოსის პირას მდგარი,
                          უფლის ნებით გადარჩენილი,
უცნობს შეიცნობს,
                        გულით მრწმენი,
                                            გულით მხედველი,
რაინდი -- გულის მოყურადე,
                                              წინგამხედავი...
უფლის გზათა,
                        შეუცნობთა,
                                            მარად მდევნელი...
,,აქ თუ წამართმევს უფალი,
                                              მჯერა,
იქ დამიბრუნებს, სად არ მოველი...’’
ხილვას თვალი აქვს...
                  და გულისყურით წაკითხული
                                                გეხსნება სიზმრით..
და განსაცდელი --
                ნილოსის მწვანე, დიდი ტალღა --
                                                  თავს დაგატყდება,
ჯერ წარგიტაცებს.
                      ვით უძვლო ლერწამს,
                                                        დაგატრიალებს,
მაგრამ მაინც თუ გაუძელი
                                          ქროლვის ცდუნებას,
შენს ფესვს ვერ მოგწყვეტს,
                    და ლერწამივით გადარჩენილი,
                                                          თავს ზე აზიდავ!
მაშინ, სამკვიდროდატოვებული,
                                                    პოულობ ახალს!
და ვით მართალი იოსები,
                                          შენს ფესვს არ კარგავ...
უფალს უმადლი...
                            შინ დაგაბრუნებს, იცი, და...
ამ დროს მოელი მარად...

                                              2008წ. 27 აპრილი -- 2 მაისი.
                                                        ქრისტე აღსდგა!

(და აი, ზეგ-- რომანის ,,ბოლოსიტყვას'' გამოვაქვეყნებ...და....... დაგასვენებთ :))

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები