ომის შედეგი აღიბეჭდა ლექსებზე დამღად,
მერამდენეა ნასისხლარი ცრემლი,
არ მახსოვს...
თვალებში, რაღაც,
შესამჩნევად დამეტყო დაღლა,
ღიმილს კი, უკვე
რა ხანია, აღარ ვთამაშობ.

ყავლგასულ დღეებს
ზამთრისპირის ვაბრალებ ნაღველს,
მეტაფორაა სიცივისა ეიფორია,
უსიტყვობა მჭირს,
დაუკარგავს ელფერი სათქმელს,
ჩემი სიჩუმე ითარგმნება მელანქოლიად.

არ ვუკრთი შიშებს,
სულერთია ყველა გზა, რადგან
(ამბობენ _ რომში)
ისე ვატყობ, სიკვდილთან მიდის.
შენ, ერთო ჩემო,
გულში ფართო ნატყვიარს გავხარ,
მიქრება რწმენა მოგონილი დროის
სიმშვიდის.

ბაცდება სისხლი,
გამინულდა საცაა პულსი,
დაბლადახრილი თვალებიდან სინდისი მიჩანს,
დღეს ეგ ფესვები
კიდევ უფრო ღრმადაა სულში,
როგორც არასდროს,
ისე მტკივა ტერფებქვეშ მიწა...