პოეზიაზე ბავშვური ხმით ვესაუბრები
ახლადშეფოთლილ კენწეროთა მწვანე რიკულებს
ალვის ხის... ცად თოლიებივით სხედან ღრუბლები,
და მთების ფართო აივნიდან მთვარე მიყურებს.

ვფანტავ ჩემს სუნთქვას_ მონატრებისარომატიანს,
ქარი, თითქოსდა, ვალსს ცეკვავსო, ისე უბერავს,
გიტარის ირგვლივ მომნუსხველად დგას რომანტიკა,
შენ კი, იმ ძველი სურათიდან მიმზერ უბრალოდ.

თან ისე ცხადად, რომ ღამესაც წაერთვა ფერი,
დროც არ რჩება, რომ განმიახლონ სიზმრებმა ხილვა...
რადიოტალღა ჰაერს უკმევს წამებს გაფრენილს,
და გაზაფხულის თვალებიდან იღვრება დილა.