ღრუბელი მიმაცილებს,
თავდახრილ ხეივნებში
წვიმები სეირნობენ,
დამსხდარან ჩუქურთმები
პირღია აივნების
ძველისძველ რიკულებზე,
გარშემო უსახური
წუთებით ვაჭრობა და
უსულო ზეიმია,
დამჭკნარი სახლებიდან
ნოსტალგიის თვალები
ვგრძნობ, როგორ მიყურებენ.
და ყველაფერზე ძლიერ,
და ყველაფერზე მძაფრად,
ყველაზე უფრო მეტად
მჭირდება ზეცის სუნთქვა...
ასფალტი წევს მიწაზე,
ოხშივარადენილი.
ადრე თუ მრგვალი იყო
საბრალო დედამიწა,
ახლა სულ უფორმოა,
ახლოა გაჩერება,
ერთმანეთს მივადევნე
ნაბიჯი რამდენიმე.
გადავცდი ფინიშის ხაზს,
განცდაა უცნაური,
ან, იქნებ, მეჩვენება,
რომ შენი ქუჩებიდან,
დღეს უკვე მერამდენედ,
მუდმივად ვიპარები,
წარსულის აჩრდილები
იარაღშემართულნი
მომსდევენ ეჭვებივით,
მე თავქვე ვეშვები და
ჟინი მკლავს გაღვიძების...
ქალაქი მძინარეა.