სიყალბემ დანაღმა ჰაერი, ღრუბელი შმორდება,
გრძნობ, რომ ერთნაირად გბეზრდება ძილიც და სიფხიზლეც,
დგახარ ფანჯარასთან, მაინც სულს უბერავ ცხოვრებას,
რომელსაც, აწ უკვე, იოლად გადაცვლი სიკვდილზე.

ცაა და არცაა. სიჩუმის ლეჩაქი ახურავთ
ბავშვობის ეზოში თამაშით გაცვეთილ ბილიკებს,
ჩეროდან ნაცნობი ღიმილი გიყურებს მაცდურად,
ადრე შენ უცქერდი იმ ღიმილს მაცდურად, პირიქით.

დროა... და ყველაფერს თავისი დაერქვას სახელი,
დაღვრემილ მთებიდან ერთგული ლანდები გიხმობენ,
ვეღარც ილუზია, თუ ვეღარც ის გრძნობა გახელებს,
რომელზეც ყოველთვის გულწრფელი თვალებით ფიქრობდი.

ხვდები, რა უზომოდ შორია ის სუნთქვა და ის გზაც,
რომელიც, რატომღაც, ყოველთვის აღწევდა შენამდე,
მუხლებმოკვეთილი კალამი ფურცელზე წაიქცა,
ალბათ, ამიტომაც, მარტივად ვეღარ წერ ვერაფერს.

იწვიმებს საცაა. სიშიშვლეს მალავენ ნერვები,
მზეს ელის ყვავილი გაშლილი ფოთლებით რაფაზე,
ცაა და არცაა. სიმშვიდეს არაფრით ნებდები,
დგახარ და სიტყვებით ტკივილთა სიღრმეებს აფასებ.