ღრუბლიანი სივრცე ლესავს ცას უხიაგს,
ისე, თითქოს, წვიმას აპირებს,
მაინც მზისფერი აქვს ჩემს თმას თავთუხიანს,
რადგან ერთგულებას დამპირდი.

სუსტი ნიავია ტაძრის სამრეკლოსთან,
ბალახს ეფერება ბავშვივით,
შენი თბილი მზერა, ჩემში არეკლილი,
ისე უჩვეულოდ მამშვიდებს,

რომ დასთამაშებენ ბაგეს ღიმილები,
თვალებშიც ხელახლა თენდება,
დილის სურნელით და სუნთქვით ვიხიბლები,
სულში მისახლდები ნელ-ნელა...