მზერაშევერცხლილი
გავყურებ დუმილის ნაკვალევს,
ვითვლი სიმარტოვის საათებს,_
ისრებდამტვრეულებს,
ჩემი უცნაური კაეშნით ლოდინიც დავღალე,
ვაჩვევ გაუხედნავ სტრიქონებს ფერშეჭმულ რვეულებს.

ვამსვხვრევ
მოყირჭებულ იდეებს უტვინო კედლებზე,
ვედრებით ალჩამქრალ ბაგეებს ბგერები ბეზრდებათ,
ვგრძნობ,
კონკიას ზღაპრის მოყოლას ბოლომდე ვერ შევძლებ,
გულდაფეხშიშველი დამტოვებს მე ბედნიერება.

მზერაშევერცხლილი
თვალებით დავეძებ დასასრულს,
ქარი არაერთხელ დანაყრდა წამწამთა სისველით,
ჩემი შემოდგომის გამოზურმუხტება არ ძალუძს
გაზაფხულს...
და უკვე, მგონია, ვეღარც შენ მიშველი.