შენ შემოდგომაშემოსილი ფიქრები დაგაქვს,
და რახანია, ჩაიქნიე ხელი ნატვრებზე,
მე მონატრებას ვუმზეურებ უმზეო გამას,
და უხეირო ახირებით თავსაც ვაბეზრებ.

ჩვენ ერთადერთი ერთობა ვართ უერთმანეთოდ,
უმისამართოდ დავაბიჯებთ ყიალ-ყიალით,
კიდით-კიდემდე დავიმონეთ გრძნობის სამეფო,
მაგრამ, წყურვილის დაოკება დავიგვიანეთ.

შენ ოქროსფერში შეგერია ვერცხლი ჩამცხრალი,
თავდავიწყებით გაემიჯნე სინანულს ტიალს,
მე სიბნელეში ვაფათურებ თითებს ცახცახით,
მინდა ნიავი გიგრილებდეს შუბლს, ნიჭის ზიარს.

ჩვენ ოდნავ უფრო მეტი ვიცით არსებობაზე,
და ამოუცნობ ამოცანებს ამითაც ვგავართ,
მელი, მოვდივარ, მოვფორხილობ, მოვალ, მოვაღწევ,
და ნაცარივით ჩავეცრები თვალებში მავანს...

შენ ამიტაცებ, ნასათუთევ ღიმილს შემიქებ,
მერე, ბაგეებს გამოსტაცებ სიტყვებს საშენოს,
მე, ფერმიხდილმა, გონზე მოსვლა შევიძლო, იქნებ,
და სტრიქონ-სტრიქონ შეგითვისო... არ გამაჩერო!