ზის სავსე მთვარე აღმოსავლეთით,
მსუბუქად, თითქოს, სერაფიტაა,
როგორც არასდროს, ახლოა ღმერთი...
ვეღარ ვიხილე ვერაფრით ტაო.

არადა, სურნელს ვგრძნობ ბავშვობიდან,
ვიცი, რა ჰაერსაც სუნთქავს ოშკი,
უმწეოა და დედიშობილა
აუხდენელი ოცნების კოშკი.

ზეცას ვუმალავ ცრემლიან ღაწვებს,
მაგრამ ვერსაით ვარიდებ მიწას,
ხახულის ხატს რომ ლოცვას მივაწვდენ,
ბედნიერება ერქმევა იმ წამს.

ოხრავს სამშობლო_ შენს შემხედვარეს
დიდი იარა მომაგონდაო...
აღმოსავლეთით ზის სავსე მთვარე,
მიღირს სიცოცხლე, რომ ვნახო ტაო.