* * *

ძნელია გერქვს რამე სახელი,
და უსახელოდ კი დადიოდე,
ვერაფრით შესძლო თან ვერაფერი,
ამქვეყნად ყოფნა რომ გაიოლდეს.

ძნელია გქონდეს სუყველაფერი,
გარდა ერთისა, გარდა მთავარის...
გქონდეს თვალები ვრცელი და წრფელი,
იყო ვიღაცა, და თან _ არავინ.



* * *


კვლავ უიმედო მოლოდინი,
დრო კი გასულა,
ფიქრებში მაინც ძველებურად გიხმობ _
ბავშვურდ.
მერამდენეჯერ გასცვენია
ხეებს ფოთლები,
გულს უჭკნობ სიტყვად დარჩენია _
დაგელოდები...
როგორ გაზრდილა ერთი ციდა, თოთო ყლორტები,
წამთა მდინარე კვლავ უთვალავ ქვიშას მოდენის,
მაგრამ არასდროს დაბრუნდება ძველი დღეები,
აღარ გამოთლის დროის ჩარხი ნატვრებს ახდენილს.
ოცნებას ფიფქი დაეცემა უნაზეს ფიქრად,
სპეტაკი თოვა გამახსენებს საყვარელ თვალებს,
სადაც არ მოთოვს, ჩემი ფიქრი იქნება იქაც,
და ეს ფიქრები ყველა ლამაზ გულს შეიყვარებს.
გადაშიშვლებულ ხეთა დარი სივრცეა სულში,
მწვანე წუთების სიხალისე სადღაც გამიქრა,
შორი ჩანჩქერის მჩქეფარება დარჩა წარსულში,
და მასთან რჩება მგონი გულიც, თუმცა არ მინდა...
ნისლდადებული შორი მთები წადილს ებრძვიან,
ნაძვის ტოტებზე დანავარდობს თამაშით წვიმა,
მომლოდინენი მოლოდინით ელოდებიან,
შეციებულთ კი შემცივნელი სიცივით სცივათ.
გულის წადილი მეხატება ეულ ტალღაში,
თუ ხვალინდელ დღეს არ გაათბობს კვლავ ჩემი დილა,
ეს მონატრება უსათუთეს გრძნობებს გადაშლის,
გადავიქცევი უსასრულო, უხმო ლოდინად...


2004.