ვაძინებ თვალებს,
არ გეგონოს დუმილი მიყვარს,
ფიქრი თვლემს და მეც
საუბარი არ შემიძლია.
ნურც გაიკვირვებ,
გამიფრინდა ყოველი სიტყვა,
ბგერები კისრებს
დღენიადაგ ცისკენ იწვდიან.
და აღარც ვცდილვარ
დამერღვია ეს სიმყუდროვე,
დროს ვერ ვედროვე,
ჩამითვალე თუნდაც დიდ ნაკლად.
სიმარტოვეში იმოდენა სისავსე ვპოვე,
სხეულსაც ჩემსაც დანანების გარეშე ვკარგავ.
ნურც შენ მიგლოვებ,
შეგიგროვებ ტყვედქმნილ ფოტოებს
და გამოვატან შემოდგომისზღვისფერ ქარავანს,
რომ მისახსოვრე,
ერთგულება როდესაც მთხოვე...
დღეს უშენობა ღალატია,
მე კი - აღარ ვარ...