ნახე... მარტოობა ლოდინით დავღალე,
მოხვედი, დუმილით საუბარს მასწავლი,
შენი თვალებივით ეს ზეცაც ახლოა,
საღამო, სარკმლიდან, ლურჯია ცასავით.

აჭრილი მზერებით ვხატავთ ცისარტყელებს,
ველევით საკუთარ სხეულთა წარსულებს,
დამწყვდეული ფრთები გალიებს ამტვრევენ,
მთვარე აივნებთან არიებს ასრულებს.

ნახე... ნახაზი მაქვს ხელები ქუჩებით,
სუნთქვა დაღლილია  ვედრებით, ვნებებით,
ფერწასულ ვარსკვლავებს შენ თუღა უშველი,
გარდაცვლი ტკივილებს, რომლებსაც ვნებდები.

იცი?! ღამეული ფიქრი მაწამებდა,
სული იჩქაროდა არყოფნის ხიდიდან
თავქვე გადაშვებას... მაგრამ გიხილე და
ალიონს ზღაპრებით ვაფერებ იმ დღიდან.

მოხვედი, დუმილით მასწავლი საუბარს,
ამ შავ-თეთრ ჰორიზონტს გადავცვლით, გავცდებით,
ნახე... მარტოობას ბზარები გაუჩნდა,
გგრძნობ, გფიქრობ, ვიცლები, ვივსები... განცდებით.