შენ ფერია ხარ, მაშინ მივხვდი,
როდესაც
ვარსკვლავიან ცას ბრწყინვალება
შემატე,
სიზმარეთიდან შორი სუნთქვა
მოგესმა,
და ჩემი ფიქრიც გაიგონე
შენ მარტო.

სუსტი ნიავი ფრენისაკენ
გაქეზებს,
ბავშვურთვალებას,
თოთოფოთლისფრთებიანს,
ალბათ, რამდენჯერ, მზემ გაკოცა
ბაგეზე,
კულულებზე კი,
ზღვის ქაფი მოგფერებია.

შენ ფერია ხარ, შემოსილი
ოცნებით,
განთიადისთვის არჩევ ფერებს
სიკეთის,
მშვენიერების ნიჭს ფლობ, ღვთისგან
ბოძებულს,
და, ამიტომაც, ლექსის მუზად
იქეცი.