მოყვითალო სამოსი ამ სეზონის მოდაა,
წამიკითხავ ლექსებს და მე უბრალოდ მოგისმენ,
ან გაგანდობ ტაეპებს, თითები რომ ბოდავენ,
უფრო გაზაფხულიანს, ვიდრე შემოდგომისფერს.

არ მიჰყვება პოდიუმს ჩემი მწვანე ოთახიც,
რომლის მომცრო სარკმელთან მთვარის ჭაღი კიდია,
და მიყვება ყოველღამ პოეტების შესახებ,
სულის დასაპურებლად მისკენ როგორ მიდიან.

ზოგის მთვარე ქალია, ფერმკრთალი და აზიზი,
ზოგის კიდევ მარაო და ვარსკვლავებს აგრილებს,
ჩვენ ვპოულობთ ყოველდღე ერთად ყოფნის მიზეზებს,
ვითომ უნებლიედ და მაინც საგულდაგულოდ.

მივსეირნობთ და მთვარეც პოეტია, მე ვფიქრობ.
სურნელოვან ხეივნის ჩრდილქვეშ, განმარტოებით,
მეფერები თვალებზე, ბავშვებივით ვნებივრობთ,
ტანმაღალი ხეებიც ისე ჰგვანან პოეტებს...

ქარი ქუჩის კუთხეში ფოთლების ბურთს აგორებს,
იქვე მეეზოვეა, მასთან ცოცხით მოდავე,
ხდება შენი ღიმილი ლექსის ბოლო აკორდი.
მოყვითალო სამოსი ამ სეზონის მოდაა.