აჩქარებულნი მივდივართ გზაზე,
მიგვაქვს წუხილი და ირონია,
ფიქრი ღრნის ქალას ჩვენს საწუთროზე,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

მივდივართ,მიგვაქვს მხრით ცის სიმძიმე,
სულში ტრიალებს ცოდვის მორია!...
გვიჭირს?-ღმერთს მაშინ მივმართავთ მხოლოდ...
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

ვინ სულს ყიდის და ვინ სულს ყიდულობს,
თვალებში უდგას ეიფორია,
იყო ბერმუხა,იქცა ფუტუროდ,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

ო! რა ხარბნი ვართ,გაუმაძღარნი,
სხვას მცირე,ჩვენ კი მილიონია,
თვალი არ ძღება,თვალს მიწა აძღობს,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

მიუწვდომელი,შეუცნობელი,
ვოცნებობთ,ფეხით გაგვარონია,
ღრუბლებზე მჯდარი იცინის ღმერთი:_
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

დავანაწევრეთ ჩვენი სამშობლო,
ვიყავით ხალხნი,გავხდით მძორია,
ენის გარეშე,რწმენის გარეშე,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

ჩვენ მარგალიტებს ასე რომ ვფანტავთ
სხვა უცხო ხალხებს მარათონი აქვთ,
ვინ ბევრს აკრეფავს ეს აქვთ მისია,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

ცხოვრება არის ისეთი სცენა,
აქ ყველა დრამა მონაგონია,
ჩვენ ყველას რაღაც როლი გვერგუნა,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

დავინაწილეთ ხალხმა როლები,
ვინ გლეხია და ვინ ბატონია,
გაგეცინება,აგეტირება
ცის კარიბჭემდე ისე შორია...

არის სიკეთე,არის ცდუნება,
ხან სიმართლეა,ხანაც ჭორია,
ჩურჩულებს სიო,ღრიალებს ქარი,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

ზოგი ცოცხალი ვითარცა მკვდარი,
ზოგი ჯერ ისევ ემბრიონია,
გაუღეთ გულში სიყვარულს კარი
ცის კარიბჭემდე რადგან შორია...

რას შევადარო ჩვენი სულები?
ცოტა ჩანჩქერი,ბევრი ტბორია,
სწორედ ამიტომ,სწორედ ამიტომ,
ცის კარიბჭემდე ძალზე შორია...

ადის,ჩამოდის მოძრავი კიბე,
კიბეზე დიდი მარათონია,
ვერაფერს ვიტყვი,რადგან მიტაცებს:_
რაც რთულია და სადაც შორია.

გავლევთ საწუთროს,სიცოცხლის ბოლოს
სიკვდილის ხვევნა და ამბორია,
მერე მივხვდებით და აღმოვაჩენთ
ცის კარიბჭემდე როგორ შორია.
                            დმ.26.04.2004წ.