ყოველთვის ასეა,
როდესაც დაღლილი მოვდივარ,
ჩვეულებისამებრ, გამოწვდილ მზერაში ვისვენებ,
სენტიმენტალიზმი გადასულიაო მოდიდან,
ჩვენ კი, პოეზიის ჰაერით ვსულდგმულობთ ისევე.
მტოვებს მარტოობის მიზეზი, არც ისე სათუო,
და სივრცეს საოცრად ამცირებს შენამდე ჩემიდან,
წლები მიყოლებით იცვლიან შეჩვეულ სასთუმალს,
მხოლოდ საკუთარი განცდების ერთგული რჩებიან.
ქარის მოტანილი უკან წაუღია ქარსავე,
მისგან არეული ამინდის სიმშვიდეს ვიჯერებ,
(არადა, ხეებს კვლავ გულგრილი ხელებით პარსავენ
ადამიანები). დროს მუდმივობა აქვს მისჯილი.
ისე ნატიფია თოვა, არ ჩავთვალოთ უდროოდ,
ჰოდა, ეს ზამთარიც იყოს სიყვარულის სეზონი,
ქუჩები იმგვარად გაჩირაღდნებული, მყუდროა,
ფიფქების ნატერფალს დაუთვლი კარღია ეზოებს.
ყოველთვის ასეა,
უხმო ნაბიჯებით მოხვალ და
ცეცხლისფერ მოლბერტზე გადმოგაქვს სიმძაფრე ვნებათა,
მზემ ხომ ყველაფერი ფუნჯივით სხივებით მოხატა,
და გასცა სინათლე, რაც ერთი დღისათვის ემართა.

თარიღი: საღამო, საათი, როდესაც ერთად ვართ...