ნაწარმოებები


ახალი კონკურსი “ლილე-2020“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე: ურაკპარაკის ფორუმი >> კონკურსები >> ლილე-2020     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1519     * * *    

ავტორი: რ_____ო_____ი
ჟანრი: პოეზია
3 დეკემბერი, 2009


როინ აბუსელიძეს

ბათუმი....რ-ო-ი-ს ( ჩემს რჩეულ პოეტს)

მაშინ, როცა ბათუმში, წვიმის სუნი ირევა
და ცაც სხვანაირია წვიმამდე და მის შემდეგ,
ალბათ ჩემი გონება სულ მთლად გადაირევა
და დუელში გაიწვევს, ბათუმისთვის დღის ზემდეგს.

იცით, ახლა სიცოცხლე მიხარია და უფრო,
მეტი მიწევს ცხოვრება წლების გამოტოვებით
ღამ_ღამობით ტალღებთან, ბათუმზე, რომ ვსაუბრობ
დილას მომდის ზღვისაგან სიყვარული ულევი.

ახლა, ბათუმს აწვიმს და პოეზია ირევა,
ცაც დაითრო ღვინით და პოეზიის ამბორით,
საღამოთი ტალღები სულ მთლად გადაირევა
რადგან, მე და ბათუმი ერთდროულად გავრბოდით.

                                                                                              არკუსი



ზღვისფერყანწელებს


ჰეი, ზღვისფერყანწელებო!
გაუძელით დრო-ჟამს,
ახლა თქვენ გაბარიათ
პოეზიის დროშა.
როგორც ცისფერყანწელები
ამაყობდნენ გენით,
სწორედ ისე ამაყობს
კოლხიდელი თქვენით.
მთებს-აზიდულთ ცამდე
გადავლახავთ რწმენით,
კვლავაც გელაპარაკოთ
პოეზიის ენით.
გაუ ზღვისფერყანწელებს!
მწამს: გაუძლებთ დრო-ჟამს.
ახლა თქვენ გაბარიათ
პოეზიის დროშა.

                                                                                ოთარ რურუა

                          ზიარება

                როის, ნინოს, საბას.

აწი რაღა ვქნათ, რა ვიღონოთ, მითხარი აბა,
პირდაპირ მითხარ და ნურაფერს ნუ იგულისხმებ,
შენ ძლიერ გინდა, რომ ეგ სული სხეულს მიაბა,
როცა სიზმარში ბადით დასდევ შვილის გულის ხმებს.

მერე იღვიძებ და დილამდე ეჩვევი ბოლთას
და ბოლთის ცემით ნუგეშს ეძებ საკუთარ ცისთვის..
ღვინო და პური გაიყავი ამ კვირას ცოლთან,
ხვალ რა იქნება, ჩვენ კი არა, ღმერთმაც არ იცის.

მერე დგები და ძლივს აგრძელებ ტროპარის წერას,
ბოლოს წვები და გგონია რომ სადღაც გავებით,
“მამა შეხედე შენს მკლავებში მე ისე ვწევარ,
შენ რომ იწექი მამაშენის ოქროს მკლავებში”


                                                                                                    გ. ავალიანი





ესპრომტი

რ.აბუსელიძეს

შეეშვი დღეებზე საუბარს
დღეები დღეებად რჩებიან
შენ გინდა ღმერთს მხარი აუბა
და უკან დაბრუნდე გზებიდან

სხეულით ხმელი და საქარე
მიდიხარ სამხრეთის ნიშამდე
შეხედე იესო აქაა
ძლიერ სურს რომ არა გიშავდეს

ჰო ქრისტეს ატარებ მხრებით და
ხეებს წვავ გარშემო საძელეს
დილაა და მაინც შებინდდა
მიდიხარ იღლები აგრძელებ

გზას – მერე სულ შენში ბრუნდები,
დრო არ ჩანს სახლიდან გავიდა
ცხოვრებას მიეცი ხურდები
და ყველაფერი თავიდან

დაიწყე



                                                                                                                    გ. ავალიანი



      როინ აბუსელიძეს

ბრძნულად გასალექსო, კაცო საქომაგო,
რითმთა საფერავო გამა,
შენი პოეზიით მუდამ გვაქომაგო,
ასე წლებიც ნელა გავა.


წამი ჩერდება და დრო აღაქ ბობოქრობს,
ჟამი ჟრიამულობს ჟამსო,
შენი გული როი ისე მდიდარია
ციურ მანათობელს ჰგავსო.


ქვეყნად ცნობილია, დასაბამიდანვე,
ფლიდი ვერ სისხ-ხორცობს ერსა,
შენ კი ჩემო როი რა რიგ დიადი ხარ,
ხშირად სწორდედ მისთვის ლექსავ.


ასე მეგობარო, რითმა-რითმაობით,
მუდამ შემოგსხმოდეს ხოტბა,
მე კი ისევ ისე, „ყოველდილაობით“
კვლავაც შენს ლექსებთან მოვალ.

                                                                                    გიორგი წაქაძე




რ___ო___ი-ს... (მისივე პოეზიის საღამოზედ დაწერილი)

ბესამე, ბესამე მუჩო,
ანდა გულში ცხელი ტანგო,
ბოდიში, რომ ლექსში ვურჩობ
ბოდიში, რომ ბოდიშს ვამბობ

ბესამე, ბესამე კარა
გუგუნი აფრიკულ ტატამს,
სუნთქვა უმუსიკოდ კმარა,
ვეტრფი ამღერებულ ატამს,

აქ ხომ ჩვენ ორნი ვართ მუჩო,
წიგნად გადაშლილა როი,
ეჰ, მე რა ვუთხარი ურჩ დროს,
ერთი დედაც ყველა დროის!!!


                                                                                  მიშო






ქართველთა დაცემა და ამაღლება (აჩის, ჰენრის, როის, გიოს, ლევანას)

წიწამურთან საქართველოს ზურგში ჩასცეს მახვილი,
მაგრამ ქვევით მისი დროშა არ ყოფილა დახრილი.
გამარჯვების ეშაფოტზე ბევრჯერ შედგა მინდია,
ჩვენ გულებში სიკეთის და რწმენის ალი გვინთია.
იყო ქსანი, ბაზალეთი, მარაბდა თუ გარნისი,
თავდადებულ სამას ვაჟკაცს დღესაც გლოვობს კრწანისი.
გვყავდა ცოტნე, ჭყონდიდელი, ქაქუცა და ბიძინა,
გაიღვიძა საქართველომ, მშვიდად რომ დაიძინა.


                                                                                                      ოთარ რურუა





ავმაღლდეთ სანამ... (რ____ო____ი) ს

ავმაღლდეთ,
ვიგრძნოთ დიდება სულის,
სანამ შხამებით შეგვივსეს ჯამი,
სანამ, მაგიერ ძილისპირულის,
სიკვდილისპირულს გვიმღერებს ჟამი.

ავმაღლდეთ,
სანამ დასცემს სამყაროს,
დადამბლავება გენის და ნიჭის,
რომ ცხელ ქვიშაზე სისხლი დავღვაროთ,
ეპიტაფია, ელადელ ბიჭის.

ავმაღლდეთ,
სანამ შუბლი თბილია,
ვათაიგულოთ ცას ღია გული,
სანამ ორთავეს გვტკივა ილია,
სანამ ორთავე ვართ იანგული.

                                                                                                ლევანა




ბათუმის (და არა მარტო..) ოთხ პოეტს! აჩის, როის,გენრის,გიორგის!

გამოიდარებს, ხვალ უთუოდ გამოიდარებს.
აუტოკდებათ მწვანე ფრთები, დაღვრემილ პალმებს..
აქ რომ ზღვა არის მისებურად იქცევა ხოლმე,
აბორგდება და  მასთან ახლოს - როის ინატრებს.
გამოიდარებს, ხვალ უთუოდ გამოიდარებს,
და უამინდოდ არ იქნება აჩი არასდროს,
ცას მოუნდება ჩამოსვლა და ჩამოვა კიდეც,
რომ მის გრძნობაზე და ტკივილზე გველაპარაკოს.
გამოიდარებს, ხვალ უთუოდ გამოიდარებს..
გიორგი მართლაც ამინდების არის სათავე.
აღარ წვიმს, აქ რომ ჰენრი არის უკვე ჩვენს გვერდით,
და მასთან ყველა თემის ბოლოს - ლექსით ვამთავრებთ.
გამოიდარებს, ხვალ უთუოდ გამოიდარებს,
დღეს არ ვპატიობთ სამყაროს რომ გვარქმევს პოეტებს,
აქ ვცხოვრობთ მაინც და ბათუმურ ერთფეროვნებას,
ყველა ვსწავლობთ და ჩვენებურად ყველა "ვაორებთ"!

                                                                                                                ნინო დოლიძე







მე ჩემი დონი კიხოტობას ვერ გავატანე ( ანუ რა მოხდა კუნძულზე "უტოპიიდან უშენობამდე") როის

ერთგული სანჩო დაბნეული აცეცებს თვალებს -
“უტოპიიდან უშენობამდე” კუნძულზე ერთი,
თეთრი ნაპირი უპატრონოდ მოელის ვინმეს,
ფერმკრთალი ციდან ჩამოვიდა მიწაზე ღმერთი...
მე - უნაპიროს მომეგება ზვირთების შფოთვა,
მე - მომლოდინემ გადავღალე სული წამებით,
მე ჩემი დონი კიხოტობას ვერ გავატანე
და უტოპიამ გამომრიყა უმისო ზღვებთან...
მე ჩემი დონი ისევ სხვასთან უნდა გავიყო,
და ჩემი სანჩო ჩაძირული დავტოვო ზღვაში,
მე ჩემი დონი კიხოტობას არ უნდა მივცე!!!
თუნდაც დავინთქა უნაპიროდ სიცოცხლის ფარსში....

                                                                                                      მაკუცა


რ_____ო_____ი ს

ქარი მომაკვდავ ზამთარს აცილებს,
დღეა, ღრუბლებში ჩადგა სიფითრე,
დღეს შენთან სულის დამრჩა ნაწილი
და თავის მოკვლა გადავიფიქრე.

დღეა, ამინდით ახლა მარტია,
ქარი გაზაფხულს დააწყვეტს ხუნდებს,
გულმა დუმილი არ მაპატია,
გულს გაჩუმება ვერც მე შევუნდე.

და ახლა დერდებს ლექსით გიყვები,
"ჰოიდანანამ" რომ დამაწერინა,
ვეღარ ჩევბექსნე ყელში სიტყვები,
დაგუბებული სამას წელიწადს.

სამას წელიწადს, ღრუბლებს - სიფითრე,
ჩადრი და ჩალმა ახრჩობდა ქართულს,
დღეს თვითმკვლელობა გადავიფიქრე,
დღეს შენთან ვარ და სიკვდილი არ მსურს.

გხედავ და ნერვებს ისე ვალაგებ,
როგორც სარკეში თმას შევისწორებ,
წვიმს და იცინის წვიმის ქალაქიც
შენ რომ იცინი და შენი ცოლი.

როი, ღრუბლები ელვამ დახია,
წვიმის წვეთები ცეკვავენ ხორუმს,
მოვდივარ შენთან და ამაყი ვარ,
რომ ჩემს ქუჩაზე პოეტი ცხოვრობს.

ლექსის თარიღი - 1 მარტი,
შუადღე, ქუჩა - მ. ლერმონტოვის,
ბათუმი, ორი ათას და ათი,
გზა ჩემს სახლამდე, სახლიდან

რ_____ო_____ი ს

                                                                                            მინდია ცეცხლაძე (ველური)




როინ აბუსელიძეს

ზღვის მონაბერი მუზით და ქროლვით
ზღვისფერ ფრაზებს რომ ეხები თრთოლვით.
გულში იხუტებ ქუჩებს წვიმიანს -
და დროს აჩერებ...
და დროს აჩერებ ქარიშხლებიანს...
თეთრბაფთებიანს....
ღვთისკალთებიანს...
და შენში არის გრძნობა ქართული
გადანახული -
ქართულ ჩოხაში.
და შენში კივის ნაშთი წარსულის
სულჩანაბერი ლერწმის კოცნაში.
საცრემლე ბაგეს უხსნი ყოვლითურთს
შენი ფრაზები მათ ხომ კვლავაც სურთ.
ესწრაფვი მათ სულს...ღრმად ხრი იოგებს
და ფართოდ უშლი ფერად იონებს.


                                                                                                                ფენ-იქსი



როინ აბუსელიძეს

ცაზე ღრუბელია - ჩალმა,
ალბათ იმამია ქარი,
გიწევს გარდაცვლილი მამა,
წვიმს და სიცივეა გარეთ.

სწუხარ, არაფერზე ფიქრობ,
იქით ეფიქრები უფალს,
სიკვდილს - უცილობელ მიკრობს
გინდა დაენახო უფრო.

გინდა წამოდგე და დგები,
გინდა დაწერო და დაწერ,
რადგან - როცა ერთი კვდება,
სხვამ უნდა იცოცხლოს აწი.

შუაღამეა და ცივა,
მამას წაიყვანენ ხვალე,
ვერ ეშველები და გტკივა,
ვერ ეხმარები და მალა,

გრძნობ, რომ ამოგაჭრეს, ჩქარობ,
მალე თვითონ გახდე მამა,
ალბათ იმამია ქარი,
ცაზე ღრუბელია - ჩალმა.


                                                                                                ნიკა ჩერქეზიშვილი


  როის

ჩვენზე თათბირობენ ზემოთ,
როგორ მივაბიჯებთ ქალაქს,
კოცნის შეგვაწუხა გემომ,
იქვე - მემედ ბიძას სახლთან.

ვხვდები საშიშია დავა,
სადაც პირფერობა ჭარბობს,
პლანტაციასავით წავა,
შორით ფორთოხლების ჯადო.

სადღაც დაეკარგა ქუჩას,
შენთვის უფერული მტვერი,
ვეღარ ვუთავდები მუშტარს,
მაგ შენს განალექსის ტევრით.

მოდი დავივიწყოთ დაღლა,
აღარ გავუმკლავდეთ სევდას,
მაგ შენს პოეზიის დახლთან,
სიყრმის მონატრება მსდევდა.
                                                 
                                                                                                      ა__ჩ__ი



            ცილინდრი (როის)

გიხდება რო-ი-მანტიზმი და ცილინდრი,
ცილინდრსაც, თავის მხრივ, უხდება სისველე...
ქუჩაში შეკერილ სტრიქონებს ისვრიდი
ბარიკადებიდან, ლუიზა მიშელი –

- ვით. როცა სარკესთან, წაბლისფერ ბოჰემას
იჩეჩავ და სველი ბათუმით ივარცხნი,
გადიხარ და ღრუბლებს, ქარისგან მოხეულს,
გინდა რომ რითმები სახეზე მიაცხო

პიკასოს ფუნჯივით... გიხდება ბათუმი,
გიხდება ღრუბლების ცილინდრი – მობნელო,
გიხდება ლექსები – არადოგმატური
და მეტაფორული ფიქრების მოლბერტი.

გიხდება რო-ი-მანტიზმი და ცილინდრი.

                                                                                              სოსო ლიპარტია (მაკარი)






              და დაიწყება... (როის)


სადღაც ბავშვობას უმღერიან წლები ნანინებს,
როცა წარსულის ბილიკები შემოგეგზება,
პოეტმა განცდებს ტკივილები მოატანინე
და ორდენივით დაიკიდე გულზე ლექსებად.

არ დაიდარდო თუ ცხოვრება გრძნობებს ახუნებს,
თუ ცას და მიწას ძველებურად ვეღარ ვედებით,
მოდი ჩემთან და გული გულზე მომიჭახუნე,
ხოლო უფალთან გავაგზავნოთ ისევ მტრედები

და ცას ვახაროთ მომავალი შენი ქორწილი,
რომ მაყრიონით მაინც ცისკენ მივეჭენებით
და რომ ტკივილი შევიძინეთ ქვეყნის-ორწილი
და რომ ორ-ორსაც აიღებენ ალბათ ჩვენები.

მერე ჩვენს ცრემლსაც გამოიწერს ვინმე წიგნებით,
როცა თვით უფალს ცაში მეკვლედ დავებედებით,
იქნება წვიმა, ბათუმი და ჩვენ არ ვიქნებით,
იქნება ლექსი, ტკივილი და ფოსტის მტრედები.

იტყვიან ჩვენ დროს პოეტობა როგორ ძნელოდა,
იტყვიან როგორ დავმაჭრდით და როგორ ვღვინობდით
და დაიწყება უმეტესად საქართველოდან
და გაგრძელდება უფლის ნებით საროინომდი!...

                                                                                                                            ჰენრი




                                            როის

                              ,,წუხელ ბათუმში მთელი ღამე
                              ციოდა ძლიერ
                              და დილით მითხრეს,
                              რომ თბილისში მოუთოვია..."
               
ჟინმორეულმა,მიწას თოვლზე ცამ უთხრა დავი,
ვიწრო ქუჩაში წევს ნისლივით სითეთრე ყოვლის,
გადაიფიქრა დილამ მგონი თავისი თავი,
და შეიბერტყა ქოფაკივით საღამომ თოვლი.

ეზოში მარტო დგას ნაძვი და მწვანე ნემსებით,
ფიფქებისაგან შემოწეწილ კაბას ილამბავს,
სახლს როგორც პევში,გამოწვდილი,ხურდით ევსება
აივანი და პეშვში კატამ თვალი მინაბა.

გავალ ქუჩაში და სიცივეს უბით მოვიტან...
დადგა ზამთარი უეჭველი და უტყუარი,
ჩვენთან თბილისში ისევ უხვად თოვლი მოვიდა,
ნეტავ ბათუმში მეგობარო თოვლი თუ არი?!


                                                                                                                    ბექა ახალაია




              როის

ვერ გავიძღე გული როი
შენთან ყოფნით, მოფერებით.
შეგაწუხე ძმაო მგონი
ამოდენი მოწვევებით.


წამოვედი როცა სახლში,
ხმას არ ვცემდი არცერთს გზაში...
(ვიცი რომ ვარ ,,ცუდი ბავშვი",
ყველა მიხვდა რაც მე მჭირდა.


შემდეგში რომ ჩამოხვალ,
ჩემთან, სახლში წამოხვალ!
უკვე ვეღარ გაგიგებ.
ძმობიდან ხელს ავიღებ.


პოეზიის ბაქანზე
გუშინ ერთად გავჩერდით,
ბოდვა არ დამიჯერო,
მაინც ძ მ ე ბ ა დ  დ ა ვ რ ჩ ე ბ ი თ !!!

                                                                                                                        აკაკი 2




ექსპრომტი როინ აბუსელიძეს.

აბუსელიძევ! შენს ნენეს ვლოცავ,
გამზრდელთან ერთად შენც გადღეგრძელებ.
მამულ-დედულის მზეს დაგილოცავ,
შენს პოეზიას მეც ვადღეგრძელებ.

                                                                                                                        ოთარ რურუა.




                              # # #

შენმა ლექსებმა დამანახა ცისფერი მხარე,
(მთელი ცხოვრება რომ ეძებდა თურმე გრანელი)
გულწრფელად მიკვირს როგორ უძლებ, ან როგორ ზიდავ
მხრებით ატარო ტკივილი და ნიჭი ამდენი.
შენი ლექსები წააგვანან დათოვლილ ჭადრებს
ვკითხულობ და თან უკეთესი ხდება სამყარო
გაგეცინება, ალბათ, მაგრამ მე მაინც მიკვირს
კაცმა ამდენი სიყვარული გულით ატაროს..
ცრემლად დაღვრილი აპრილი გლოვობს ჩემს აღტაცებას
როგორ ჩახატე სტრიქონებში სითბო ამდენი
შენმა ლექსებმა მაპოვნინა ცისფერი მხარე..
(მთელი ცხოვრება რომ ეძებდა თურმე გრანელი)

                                                                                                                    orange



            13 სექტემბრის ექსპრომტი
(როინ აბუსელიძეს, არჩილ ბერიძეს, გიორგი გაბაიძეს, ჰენრი დოლიძეს და მერაბ ჯიხაძეს)


დრო არის - პოეტებს ფანჯრიდან აგდებს და
ფანჯრიდან აგდებს და მერე კი აფასებს,
სირჩაში სიცოცხლეს ავუვსებ ჰადესს და
მიყურებს როის და გიორგის ანფასი.

დღეს მზე პირს იბანდა, ჰენრის და აჩის კი
შორტები აცვიათ, ჯორკოებს ვაზივართ,
ბიჭებო, სირჩაში ლექსები ჩამისხით,
ჭაჭასთან სიფიცხე ამირევს ხასიათს.

სასმელმა ცალკე და ჰენრიმაც დაგვათრო -
განსხვავებულებით გვასმევდა სტრიქონებს,
მე უკვე მზადა ვარ, ლექსია რაღა დროს?! -
ჩემსავე დაწერილ სტროფებს ვერ ვიგონებ.

ბოლოს კი როისთან ერთ ხმაში ვიკითხე,
ის ლექსი, სტრიქონებს ყელში რომ აგროვებს,
ბიჭებო, ლექსებად გადავწერ სიფიცხეს
მადნისგან როგორაც ადნობენ ოქროებს!

ოღონდაც პოეტის წვეროსან სახეზე,
ვხედავდე - მიღიმის ცილინდრის ქარიზმა,
ახოვან ძმაბიჭებს, მუზებს რომ აქეზებთ,
გხედავდეთ - სიგიჟეს როგორმე გავრითმავ!

ვიმღერეთ, გავწექით, ვიღებდით ფოტოებს,
ეგრე არ დარჩეთო - მანქანაც მოდის და
ასფალტზე ლექსების სურნელი დავტოვეთ,
ახლა კი ალავერდს გადავალ როისთან:

ბათუმს რომ ქოლგებად ლექსები უფარე,
დრო ყველას ვერა და შენ მაინც დაგინდობს,
სინოპტიკოსებს კი ატყუებს უფალი,
რომელიც არა სწამთ ბათუმის ამინდებს.


                                                                                                            მინდია ცეცხლაძე



მამის ცხედართან

(როი აბუსელიძეს)

მამა მთელი ღამე
ჩვენს სახლში
ციოდა,
ამ დილით
ზეგნებზეც
თოვდა
გაგიჟებით!
და კუბოს
ყოველი
ფიცარი
ცდილობდა,
ოთახში სიარულს
შენი ნაბიჯებით...

                                                                                                      სოსო ნადირაძე (ნადირი)




ღირსეულთა შთამომავალს!

      (ექსპრომტი როის)

მაჯებიდან წვეთ-წვეთობით გადმოსხმულო,
შენი კალმის წვრილ წვეროდან წვეთავ,
ქარში აფრად აგიშლია გულის ფეთქვა,
დაგიწყია ფარატინთა ცვეთა.
რად მოიგდზე ტვირთი ზურგზე ვერ საზიდი,
საზანდარად რად მოუხველ მიწას?
ალბათ,ზურაბს დაესესხე ყრმად შვილობა,
ჯერაც მაშინ, საწოლში რომ იწვა...
ჰოდა,ახლა ბერმუხისფერ დატვირთულო,
არა წლებით,თუმც წლოვანთა სადარ...
აიკიდე ეგ ხურჯინი და ხეხდაფეხ
მოიარე მას უვლია სად არ...
მაჯებიდან წვეთ-წვეთობით გადმოსხმულო,
შენი კალმის წვრილ წვეროდან წვეთავ,
შენც კი იცი,თუ რაოდენ წაადგება
ამ მიწა-წყალს მაგ ფურცლების ცვეთა...

                                                                                                                    მზია სალვარიძე


                         
                            როის

შავი ფურცლები დროს მიუგდო ხელთათმანებად,
მგონი დუელში გაიწვია კოჭლი დროება,
მასთან ბრძოლაში ვგრძნობ მრავალჯერ შეაღმდება,
გათენებასაც მის სრკმელთან შეაყოვნდება...

მარტის ნიღაბი ჩამოხადა ორგულ თებერვალს,
სულით ბინძურნი გაისტუმრა ნაგვის ურნებში,
მისი ლექსები შეუხამა მონუმენტებად,
სააშკარაოდ დაუთვლა ერთი უჯრედი.

მაგრამ რად გინდა? ხალხი ბრბოა, ვერ გრძნობს სტრიქონებს,
ყოველი ლექსი უშედეგო, რჩება მცდელობად,
ტაშს დაუკრავენ, დააწყვეტენ ნერვებს, იოგებს,
სახე უცვლელი კუზიანი რჩება ეპოქა...

პოეტი? არა, ალბათ უფრო ქარიშხალია,
დაუშრეტელი, მეამბოხე მელანძარღვებით,
კალმით მებრძოლი, მარტოხელა ჯარისკაცია,
ფარად სიმართლის, უიმედო პერგამენტებით!


                                                                                                        მერაბ ჯიხაძე (ჰადესი)


   
                  (როის)

შემოდგომის ნასესხები ამინდი,
ზამთარს სუსხის ანაბარა ტოვებდა,
ამ წყალობით ალბათ შენც არ დაგინდო,
უფალმა და - გაგაჩინა პოეტად...

დილა ზამთარს ეზიარა – აცივდა,
სველი ქარით დაიბერა ფილტვები,
პალტო ალბათ იმიჯისთვის გაცვია,
ცილინდრითაც ალბათ მიტომ ირთვები.

რომ მიგიხვდნენ, მაგ პოეტურ ჰაბიტუსს,
და გამოთქმის მიღმიერად დაფასდე,
დინჯად იღებ კოლოფიდან პაპიროსს,
ნერვიულად ითავისებ ნაფასებს.

ორთქლად ასდის შენი მზერა ქალის ტანს,
ეს კი იმის უბიწობას არ ლახავს!..
“ლექსის ზვავი შენს გონებას გაიტანს
ბოლო სტროფის წერტილის ქვეშ დამარხავს”.

მერე “ჩვენ და ქალაქები” იწყება...
ფორთოხლების თოვლად მოსვლის მომენტი,
იყო სადღაც ზამთრის შუა რიცხვები...
და ჩემს გვერდით იგრძნობოდა პოეტი.


                                                                                                                  გიორგი გაბაიძე

ლოთიანი (ბექას, როის, ბექას და სხვებს)

ჩემს ლოთ მეგობარს სათუთი
და თბილი გული აქვს,
ვერ ვუბრაზდები -
მერამდენე დღეა მთვრალია.
ეჰ...
მეგობრობის აზარფეშა იყოს სავსე და
მერე რა ვუყოთ -
კაცია და ღვინო დალია.
წუთისოფელი ხან ისეა, ხანაც ასეა,
სულის ფრინველის სამოსახლო
                                      სუსტი გალია
ზოგჯერ ვერ უძლებს,
უფრო მეტი ალერსი უნდა,
ვერ პოულობს და...
დასაკარგად გონის, მთვრალია.
ჩემს ლოთ მეგობარს,
მერამდენედ შეუვსეს ჭიქა...
კია სულელი... მაგრამ მიყვარს,
ჩემი ბრალია?


                                                                                                                      ნეკერა



ჩვენ- პოეტები საქართველოსი

გიო მეფეა, უსათუოდ მეფეა გიო!
და ამით უნდა ამაყობდნენ საჯაიები.
ასე დილიდან ვიუწყები,
როგორც რადიო.
ყანწი არ გინდათ, ჩვენ ლექსებით გვაჯარიმებენ.
ღამემ მიმშობლა მე უმშობლო,
დღემ ვერ მიშვილა...
ნახალოვკაში შავ ღამეში ჩერქეზიშვილი
დაიწყვეტს ნერვებს, ვინც ცხოვრებას დედა უგინა...
სამარგალოში
ერთი ძმა მყავს, ლექსი თუ გინდა!

სადმე სენაკში მოიკიხეთ ახალაია!
აღარ არიან?
უსაფუძვლო არის ბრალდება.
არიან!
პოეტს რა გააწყობს საქართველოში?
თქვენ ოღონდ თქვით და სული ლექსად აბრიალდება.

სიყვარული გსურთ?
სადმე მინდვრად გათარეშება?
ნახოთ პარიზი და პარიზის შემოგარენი?
ის ლექსებს-როგორც ბავშვის სათამაშოებს
ნოხზე დაგიყრით-
შეისუნთქეთ სანდრო დგვარელი!

ბათუმში, ალბათ, წვიმა არი ახლა წუწუნა,
პლაჟზე ამაოდ დამაშვრალი მშრალ ქვებს ვერ იძევ.
სიტყვები სველი წვიმასავით ჩამოიწურა
გულიდან ბიჭმა - გვარად (როი) აბუსელიძემ.

ახლა საჩიხის კართან დგანან შავი ხარები
და მიხარია, მოწერილი მომდის ბარათი:
-ძამულიაო, მომენატრე, შენ გეიხარე!
მოუწერია წუხელ ასე ნუკრა ბერეთელს.

ნუკრი,
იმერეთს როცა ტოვებ, მაშინ მე ჩავალ,
რადგან ცოდვაა უპოეტოდ,
უფრო- ბეჩავი.
ჩვენ შეიძლება დავანებოთ თავი სიგარეტს,
ლექსების წერას აწი ვეღარ გადავეჩვევით.

გიო მეფეა, უსათუოდ მეფეა გიო,
და ამით უნდა ამაყობდნენ საჯაიები!

                                                                                                                      გიო ზედვაკელი



 
                    როის

ნუ დათმობ რითმებს, ეფერე, წერე,
ყველას ვერ ხიბლავ? _ რა ვუყოთ მერე.
ზოგჯერ მერცხლებსაც კი არ უსმენენ,
ხშირად შურდულით ქვებსაც უშენენ.
რა მოხდა რითმის რომ დადგამ გორებს,
ვიღაც წიხლს თუ კრავს, გადაგიგორებს?! _
“რითმა რა არის? _ ღიმილი ეშმის,
მშრალი რითმების დღეს არვის ესმის”...
მაგრამ ლექსს თუ აქვს სული და გული,
სისხლი ბორგვისგან ადუღებული,
თუკი ახერხებს მოყვრად გიხმობდეს,
ზეციდან ზარის რეკვად ისმოდეს,
ტოროლასავით მაღლა ასული
ღრუბლებში იყოს სულ მთლად ჩაფლული,
იმავდროულად მიწასაც გრძნობდეს,
მინდვრის ყვავილებს სურნელით ცნობდეს,
ჭიმავდეს სარქვლის ქორდებს ლარივით,
გულის კარს ხსნიდეს ღვთის სტუმარივით,
რითმა კი არა, ჰქონია ცეცხლი
და რას დააკლებს ასეთ ლექსს გესლი?

                                                                                                            ელისაბედ დვალი




                  ასეა (როის)

ასეა: მაგიდა და ერთი სკამი,
შენ  დგახარ და მარწმუნებ,-
რომ წელიწადის დროები უბრალო პერიოდულობაა,
არადა, ხელის მტევნებით მოგიტანე შემოდგომა და
ფორთოხლები დაგილაგე კართან- სექტემბრისფერი.
ასეა: კედლებზე სურათებია გაკრული-
მე და შენ ვიცინით,
მე და შენ გვიხარია,
მე და შენ გვეშინია,
მე და შენ...
მიხსნი, რომ ბზარები ოთახში სიძველის ბრალია,
მე მაინც ყველაფერს მეზობლებს ვბრალებ.
დაბზარეს,
რომ უკეთ გვიყურონ,
რომ უკეთ გვისმინონ,
რომ ისუნთქონ უკეთ.
ასეა: კარი ხისაა და კიბეს ჩემი ნაფეხური ატყვია...
გგონია იმისთვის  წავედი, რომ დაგივიწო
არადა, დასაბრუნებლად დაგტოვე.
ასეა: დღეები თარიღებით განსხვავდებიან,
ჰოდა, მონოტონურობით დაღლილ კედლებზე კალენდრებს ვხაზავ:
ხვალ ოქტომბერია,
ზეგ ნოემბერი
მაზეგ ზამთარი გაყინავს უშენობას.
მეც, ალბათ, აღმოვაჩენ, რომ ჩვეულებრივი ქალი ვარ,
ჩვეულებრივი ქალები კი ყოველთვის ბრუნდებიან...
ასეა: ვზივარ და ფანჯარასთან ატუზულ შენს ჰაბიტუსს ვაკვირდები.
მოწევა კლავს, როი,
ჰოდა, მოწიე!


           
                  ქალაქში (როის)


ჩვენს ქალაქში იშვიათად წვიმს, როი,
ამიტომ ყოველ გაწვიმებას ფანჯრებთან ვხვდებით,
ხელში ჩაის ჭიქით და
ოთახში მარტოობით.
შენ ისევ გიკვირს,
რომ აქ ხალხს ყველაფრის მიტოვება და წვიმის მოსმენა შეუძლია,
რომ აქ ხალხს წვიმის მოსმენა შეუძლია...
როი, ჩვენ არ დაგვყავს ჩვენი გოგონები ბალეტზე;
ჩვენი გოგონები სახლში სხედან და წინდებს ქსოვენ თავიანთი შვილებისთვის.
მათ არ აქვთ თვალები,
რათა ვერ დაინახონ წელში მოხრილი მამები,
სოკოსგან გამწვანებული კედლები,
თავიანთი მოქსოვილი და მათთვის გამზადებული წინდები.
ისინი ვერც წვიმას ხედავენ, როი,
(მხოლოდ ესმით).
ჩვენს ბიჭებს არასდროს უვლიათ ფეხბურთზე.
მათ აქვთ თვალები, მაგრამ არ აქვთ ხელები,
რათა ვერ შეეხონ სართავისგან თითებდაჩხვლეტილ თითებს
და არც სკოლის აშენება სცადონ, რომელშიც არასდროს უვლიათ.
როი, ჩვენ ვიცით, რომ თქვენ ღმერთს იესოს ეძახით,
ჩვენ იესომ დაგვივიწყა.
ამიტომ ვერ ნახავ ვერცერთ ეკლესიას
და ვერცერთ დედას-
პირჯვარს რომ გვსახავდეს შვილებს.
ჩვენ ანბანიც გვაქვს, როი,
რომლის ასოებიც არაა თვენი ანბანის იდენტური.
ჩვენ არც სიყვარული ვიცით, როი,
მხოლოდ მოვალეობას ვგრძნობთ,
რომელიც საკმარისია უხელო ბიჭების შობისთვის და გოგონების- თვალების გარეშე.
როი, მე გეუბნები, რომ წვიმა სუნთქვის ალეგორიაა,
რომ ჩვენს აღმოსაჩენად ორიენტირი არ გჭირდება.
რომ ჩვენ, ჩვენივე არსებობით -ჩვენივე თავებს ვუქმნით სიმშვიდის აბსტრაქციებს.
რომ დეპრესიულობით გადაღლილნი მზეს ათასგვარი ნაქსოვი წინდით ვფარავთ,
უშვილო დედების წინდებით
(დედები არიან მაინც).
და მაშინ, როდესაც ყველას სძინავს
და ჩვენც, იესოსგან მივიწყებულებს უნდა გვეძინოს,
ჩვენი ფიცრულებიდან ჩურჩული ისმის:
\\'\\'ევედრე ღმერთსა ჩვენთვის, წმინდაო მარიამ..\\'\\'
იშვიათად წვიმს ჩვენს ქალაქში,
მაგრამ თითოეულ  წვეთს ქრისტე ჩამოჰყავს ჩვენთან.
მოგვისმინე, როი,
წვიმას მაინც მოუსმინე...




      ჩვევა (როის)

ჩამოაფარე ფარდები, როი,
ჩააბნელე, სინათლე შემოდის-
თვალს ჭრის დედაშენს.
ნუ გიკვირს-
რატომ ვსხედვართ ამ ყუთის გარშემო,
რატომ ტირიან ქალები;
ნურც ყვავილებით დამძიმებული ჰაერი გიკვირს.
დღეს აქ ყველას ნახავ, როი,
ვინც ნათესავია ოჯახის,
ვინც მეგობარია ოჯახის,
ვისაც ჰაბიტუსით ცნობ, მხოლოდ.
გაიზარდე, როი,
დიდი კაცივით ჩამოართვი ყველას ხელი,
გადააქნიე თავი აქეთ-იქით,
მოეხვიე დედაშენს,
დიდი კაცივით, როი!
ახლა შეგიძლია სიგარეტიც მოწიო-
ჩუმად- არა,
ყველას თვალწინ.
არავინ დაგიშლის.
გაიზარდე, როი!
უთხარი შენს მეგობრებს:
რომ ვერ წახვალ ფეხბურთის სათამაშოდ,
რომ სხვა დროს ითამაშებ.
არ უთხრა მათ-
რომ არასდროს დადგება ეს ''სხვა დრო'';
არც შენს თავს უთხრა.
ნუ ბრაზდები, როი, შენს დაზე:
''კუბო ცარიელია, მამაჩემი მანდ არ წევს,
მამაჩემი საყიდლად- წასულია თოჯინის!''
ნუ ცდილობ რამეში დაარწმუნო,
უნდა და სჯერა,
რომ შეგეძლოს- შენც დაიჯერებდი.
დღესვე გაუმხილე სიყვარული მეზობლის გოგოს.
მესამე დღეა კართან ატუზულა,
შიშით გაკვირდება.
მოკიდე ხელი, როი,
მიიყვანე ზღვასთან.
უთხარი: სამი დღეა გიყვარს,
რომ სამ დღეში ჩაატიე მთელი ცხოვრება.
თუ შესცივდა- არ გაიხადო,
თუ ჩაგეხუტა-
ხელები არ მოხვიო,
თუ გაკოცა-
თვალები არ დახუჭო!
უგრძნობი იყავი, როი,
რა დროს სხვა ემოციაა,
სახლში ყუთი გიდგას,
კარში ქუდიანი კაცები დგანან
(ქუდმოხდილების გვერდით),
შენი და თოჯინას ელოდება
თავის ოთახში.
რა დროს სხვა ემოციაა, როი,
სახლში ყუთი გიდგას-მეთქი,
იქვე ქალი ზის.
გაიქეცი, როი,
დატოვე მეზობლის გოგო ნაპირთან,
თან ბავშვობაც დაუტოვე.
სახლს მოაგნებს, მაინც მოვა.
კუბოს რომ მიწას მიაყრიან-
იმ ხმაურში გაიგებ მის ტირილს,
ყბა აგიკანკალდება.
არ იტირებ, როი,
დიდი კაცები არ ტირიან!
ბოლომდე იდგები საფლავთან,
იქვე მდგარ მეგობრებს უბრად გადახედავ
და ისინი თავად მიხვდებიან,
რომ რაღაც შეიცვალა.
სახლში დაბრუნდები და მერე ჩვევად გექცევა-
ჩამოფარებულ ფარდებიან ოთახში ყოფნა,
სინათლემ რომ ვერ შემოაღწიოს
და შენც,
სიბნელეში სკამზე ჩამომჯდარი
შენს ცოლს ბოდიშს მოუხდი-
მაშინ რომ მარტო დატოვე ზღვასთან...
ფარდები ჩამოაფარე, როი,
მუხლებზე დადექი და ილოცე-
სამ დღეში არ იზრდებიან, როი,
შენც ხომ იცი, რომ- არ.
ჰოდა,
ბავშვივით ილოცე,
საცაა მოილოგინებს,
და მაშინ რომ ბავშვობა ჩააბარე,
იმას მოგიტანს,
და მაშინ, როცა პირველი ტირილით ოთახის კედლები დაიბზარება
შენ- ''იშვათად მამაშენი''
ფარდებს გადაწევ, როი
სინათლე რომ შემოვიდეს...


                                                                                                                    მარიამ ბაჯელიძე




გათოვდა ძმა...

                          (როის)

ღრუბლები... გათოვებას აჩვენებს თერმომეტრი,
სიტყვები უმიზეზოდ განცდებმა მოიპარეს,
ლოდინით გადაღლილი სარკმლებთან ველოდებით,
უმანკო, ყველაზე თეთრ ფიფქების კორიანტელს.
სიჩუმემ ლოდინმა და თამბაქოს ნაფაზებმა,
იანვრის ოცდაექვსი მოტეხეს  კალენდრიდან,
მინებზე სტრიქონებად დავწერეთ აღსარება,
ათასჯერ დაწერილი, (ართქმული მამებისთვის)
გათოვდა ფანჯრის მინებს წარსული ეტმასნება,
ამ ღამით გეფიცები ღამემაც აურია,
თოვს რაღაც აბსურდულად ურიტმო ეტაპებად,
(ამ ღამით ლექსის წერაც ვფიქრობ, რომ აბსურდია)
თოვს რაღაც ულოგიკო ფიფქების პროგრესიით,
შემდეგი თოვლის ფიფქი იქნება მამაშენი...
თოვს რაღაც ულოგიკო ფიფქების პროგრესიით,
შემდეგი თოვლის ფიფქი იქნება მამაჩემი...
ოთახში მოგონებებს დუმილი გაემიჯნა,
დუმილი უსაშველო განცდათა მომეტებით,
და ასე იშვიათად, ჩარაზულ ფანჯრებიდან,
სახლებში ბრუნდებიან მამები - პოეტების


                                                                              მერაბ ჯიხაძე (ჰადესი)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები