მზერაა.
თვალები იმპულსებს მალავენ,
მზე რაა-
იმხელა ალია ვნებათა,
ვცადეთ და ერთმანეთისათვის არავინ
ვერ გავხდით.
ბწკარები, რაც კი რამ მებადა
საშენოდ,
გავწირე დუმილის წინაშე,
ფრაზები უსიტყვო ბგერებად ვაქციე,
ესაა ცხოვრება.
განა თავს ვიმართლებ...
რაც ფაქტი გვგონია, ხანდახან ფარსია.
არც ისე ხანმოკლე მანძილი
გავზომე,
ყოველი ნაბიჯი უარყოფს საკუთარ
მისამართს,
ტკივილსაც უწოდებ
ეგოიზმს
მერე კი, სიშორის მიზეზს ასაბუთებ
ამინდში,
რომელიც უფრო ჰგავს მოგონილს,
ვიდრე ცხადს, რადგანაც
უფერო თოვაა,
უერთმანეთობას გავუძლებთ როგორმე,
ვამბობთ - დროებით... და
ვიცით, რომ დრო გავა.