ღამეა ახლა და სულშია ხანძარი,
ვიწვი,
ტერფქვეშ, რატომღაც, ისევ ვერ ვგრძნობ სიმყარეს
მიწის,
ვიბრძვი,
და ამ დროს ვეღარ ვანდობ ჩანაფიქრს უკვე,
შტერია ქარი
და ყველა შუბლს თანაბრად
უკმევს.
შიგნით კი ქარბორბალებია
სისხლის,
თუ სიტყვის,
მამძიმებს ყველა ფრაზის წონა,
ცა მაწევს მხრებზე,
გავცდები უძღებ კაპილარებს,
დამტვერილ წისქვილს,
ვეძებ გზას, შენ რომ გამიკვალე,
შემინდე,
გეძებ...
ახლა თითები დათხვრილი მაქვს
მელნით,
მეტს ვერ ვწერ,
ოცნება კვლავაც დიადია,
მაგრამ ვერ ვწვდები.
როგორც ყოველთვის, ან არასდროს,
ან როგორც ბევრჯერ,
მშლის და მაშფოთებს საჩემო, თუ
სათუო წლები.
პულსიც თამაშობს,
დახტუნაობს ზევით და ქვევით,
ვნსჯი ახლა წამის ყოველ ნაკუწს,
ვერ ვამარტივებ,
ვიხოკავ ნერვებს,
შლეგი ვხდები,
მაგრამ ვერ ვხვდები,
ასე მგონია, ვეღარაფერს,
გთხოვ,
მაპატიე...