ქუჩას ელექტრო შუქი აბრუებს,
ეროზიაა თმაშეჭრილ ხეთა,
შენ მიაბიჯებ ღიმილნაკლული,
და ასფალტის ქვეშ ენძელებს ხედავ.

ადრეა ჯერაც, მათ ქორფა ნაკვთებს
ტყეებში სქელი თოვლი ახურავთ,
ღამეულ სიზმრის განწყობას ადგენ-
ისევ ბავშვობას მოინახულებ.

გულგაშლილ ზეცას შეუშვერ მზერას,
გაფართოებულთვალებას- ბავშვურს,
ღრუბელიც ალერსიანად ღელავს,
არავის ბედნიერება არ შურს.

ბრუნდები, ფანტელს უხრი ქუთუთოს,
ფრაზა ლექსიდან ჩაგრჩა ისე, რომ
(ცხოვრებააო დაღლა უთუო)-
არ შეგიძლია, არ დაიჯერო.

წელშიმოხრილი წავა ზამთარი,
ფიქრებს დაართავ უწინდებურად,
როცა აივნის ხატვას ამთავრებ,
სითბოს ნამცეცებს უყრი ბეღურას.