ღელავ უბრალო მიზეზითაც, როცა დუღს გული,
აღარაფერი არ გაოცებს, აღარ გამშვიდებს,
ღამე, რომელიც გაიწელა არის უფსკრული,
შეგიპყრობს ლექსი, მოთმინებას კარგავ მაშინვე.

გხიბლავს ბილიკი, ბედისწერის გზას რომ გვერდს უვლის,
ისე ახლოს ხარ არაფერთან, არც გეშინია,
დრო მაინც დროა... (გულუბრყვილოც და პომპეზურიც)
ილუზიები დავიწყების ტალღებში მიაქვს.

ნაცნობ პლანეტას შეადარებ მტვრიან აბაჟურს,
ისევ ვერაფრით გაიარე ადაპტაცია,
აღარც ტკივილს გრძნობ-(მიეჩვიე რადგან), აღარც შურს,
როცა დუღს გული, მთელ სხეულში მაგრად გაციებს.

საუკუნეს კი, იშემიის ამჩნევ სიმპტომებს,
დუმილმა ბგერა უსიტყვობად გადააქცია,
საკუთარ თავის უკვდავყოფას ვიღაც ინდომებს,
შენ გენატრება ვერნაპოვნი ატარაქსია.