მწვერვალებზე მზემ სხივებად ჩამოთოვა,
დილა გაწვა ჰორიზონტის კარიბჭესთან,
ეს დუმილი დაპირებად ჩამითვალე
ერთგულების. მეუფლება გარინდება
უეცარი. გადავადე ჭადრის ტოტსაც
ნოსტალგია. დამაქვს ფიქრი გაყოფილი
ტკივილებით. ქუჩამ ისევ დაიმორცხვა
მშვენებისგან - ატმის მწიფე ნაყოფივით.
არსებობის ახლაც ვდგავარ ცაიტნოტთან,
მახსოვს, როგორ ვსაუბრობდით სიმშვიდეზე,
არ ყოფილა თურმე ქვეყნად... საღამოა
ჩემი სულის სადარბაზო. (ვიმიზეზებ
უდროობას). აღარ მოვალ.