რა ჰქვია ახლა ჩემს განწყობას, არ ვიცი,
ძველებურ საათსაც ისრები აკლია,
ყველა ილუზია ერთბაშად გამიცვდა,
ჭაობის ფერია თვალებში ნაღვლიან.

ქარია და ფოთლებს ფერდებში აციებს,
რადიოს შემოაქვს ბგერები პიანო,
გრძელდება მდუმარე დღეების აქცია,
ბოლო კარნავალზეც მსურს დავაგვიანო.

უმწყობრო აზრების არის როტაცია,
შემთბარი ღიმილი წამართვა ამინდმა,
სიმშვიდემ სახლამდე ვეღარ მომაცილა
ღამეში, სიზმარმაც ნაკლებად დამინდო.

ასეა ახლა და ასეა ყოველთვის,
როდესაც თითებზე ვერ ვატევ ტკივილებს,
ცამ ამოისუნთქა სიღრმიდან, ხომ გესმის...
თურმე, რა ტყუილად მგონია, გივიწყებ.

ქარია და დროის ჭაღარა სილუეტს
ქვიშებად ქცეული ცრემლები ატყვია,
შეჩვეულ სხეულსაც ვერაფრით ვიგუებ,
ჩემი უშენობა ისეთი ნაკლია.