შენ ისე გწამდი, თითქოს, არც ვიყავ
ცოდვილი მიწის ნატეხი ერთი,
მეუდაბნოე სივრცემ გამრიყა
და აუხდენელ ოცნებებს შემრთო.

იმგვარად გსურდი, როგორც ცა ვარსკვლავს,
უდროოდ მომწყდარს მშობლიურ კიდეს,
ისევ ის ძველი სურვილი გახლავს,
ვინ იცის, იქნებ, გაკლივარ კიდეც.

გადავცდი ყველა რეალურ საზღვარს,
როცა ხეებს თმა ექცათ ფოთლებად,
მარტოობასაც ლოდინით ვსაზღვრავ,
რადგან სიცოცხლე ეშაფოტდება.

შენ ისე გწამდი, გსურდი და მაინც,
უკან ვერაფერს ვერ დავაბრუნებთ,
და ასეც ხდება, თურმე, ზღაპარიც,
მთავრდება-ხოლმე არაზღაპრულად.