მარტმა ღამის სუნთქვა
მთებზე გააბოლა
ყალიონით,
პულსით ვვარაუდობ
გულის ერთგულების
დიაპაზონს,
და რომ ვუფიქრდები,
ალბათ, უნებურად
გაგირბოდი,
დიდი გრძნობები ხომ,
გაიშვიათდა და
ძვირად ფასობს.

დარდი გამირთულდა,
თვალების ჩვეული
გარინდებით,
ახდენილი ნატვრა
ბავშვობისდროინდელ
მირაჟს მიაქვს,
მარტმა მოიყვანა
ფაქტად მარტოობის
ამინდები,
ხოლო სტრიქონები
დაგუბებულ ცრემლთა
ტირაჟია.

დუმილთან დიალოგს
ვიწერ უშენობის
მენიუში,
ალიონის სხივი
მელნისფერ სივრცეში
ტოვებს კადრებს,
თუმცა სეზონია
გიჟი, მე მჭირს ახლა
პერიოდი,
როცა აღარ მინდა
გითხრა, რა ძალიან
მომენატრე.