ბავშვურისმაგვარი
განცვიფრებით,
ქვებდანაოჭებულ ორღობესთან
მზერას მაგებებენ
ნარცისები,
ყვითლად აღვივებენ მოგონებას _
ფერად ოცნებათა
ნამოსახლარს...
ეს ლექსიც ათასჯერ დაწერილა
მელანშეურეველ
წარმოსახვით...
მარტის მზით სხეულებდაბერილი
კვირტები ელიან
უხვ მოსავალს.
თუმცა მოწმენდილი არც ისეა,
ისე გულღია და
ახლოსაა
ცა,
არ მეჩვენება ნაცრისფერად.
მშვიდად მოსეირნე ნაკადული
მდინარევდება და
ჰკარგავს რუებს,
ჩემი იმერეთის გაზაფხული
ჩასუნთქვისთანავე
გაგაბრუებს.