მინდა ღიმილებით ვითამაშოთ,
არ იყოს არცერთი დღე სულერთი,
გული საგულეში ვიდრე ბავშვობს,
ერთად ვინახულოთ ხევსურეთი.
ნამი მზის სხივებში არეკლილა,
გრძნობებით სული რომ გაფერადდეს,
კესანეს ცისფერი თვალებიდან
დავიწყოთ სავალი გზა ღმერთამდე.
შორს,
მინდვრად,
ბებერი მარტოხე დგას,
თუმცა, იარებიც მორჩებიან,
როცა ისტორია გადმოგვხედავს,
ამაყადნაგები კოშკებიდან.
აქ ხომ, წინაპრების საძვალეებს
მთები ტკბილქართულად დამღერიან,
(ქალაქში სუნთქვაც კი რა ძნელია)
ვწერ,
კიდევ სათქმელი რამდენია...
წელზე ჩამოშლილი დალალები,
ნაკადულივით რომ გაილაღებს,
ფერდობს შატილისკენ დავადგებით,
ცხენით ავუყვებით იალაღებს.