"ყველგან შენ რატომ ხარ?!.."
                                                                                                          შენ

მეუბნები, რომ ყველგან მე ვარ
და მიზეზს ეძებ,
რისი ბრალია, რომ ყველაფრის
მიუხედავად,
შენ შეგიძლია ყველაფერი
გადადო გვერდზე,
ოღონდაც გყავდე, ოღონდ მსურდე,
ოღონდ მხედავდე.

წვება მაისი, ვარდის ნამით
დაცვარულ ტანით,
ქარებისაგან კანდახეთქილ
მიწას ამთელებს,
ფეხარეული და ვარსკვლავებ-
ნასვამი ღამე
დახუჭობანას ათამაშებს
ციცინათელებს.

მე, ჩვეულებრივ, სტრიქონებად
ვაგროვებ განცდებს,
მოყოლებული სულ უბრალო
გატაცებიდან,
და, რა თქმა უნდა, შემიძლია
ერთგული დავრჩე,
თუ პირვანდელი შეგრძნებები
გადარჩებიან.