ვიყოფთ მთელ საღამოს
და ერთ ბოთლ შამპანურს,
ცამ ისევ ღრუბლები მოისხა საწვიმრად,
არადა, მარტივად,
მომთვარო შლაპა სურს
ამ ქალაქს,
რომელსაც ახსოვს თავგანწირვა
მრავალი...
და ფიქრი გვერდს უვლის ლაბირინთს
გრძნობის იმპულსების,
რჩევებსაც არ იღებს,
ჰოდა,
მაჯისცემაც ორივეს გაგვირბის
იქ,
სადაც არ სცნობენ ვადებს და თარიღებს.
სულ ცოტა ქარია, სითბოა სულ მეტი,
და რაც მთავარია, მოკვდა მარტოობა,
ყოველი ჩასუნთქვით ივსება სულეთი
რაღაც უცნაურით.
ვეღარ ვპატრონობდი,
არადა,
საკუთარ ტკივილებს ღამისფერს,
სევდაში ვხარშავდი, დარდით ვახამებდი...
მკოცნი თვალებში და სამყაროს გვავიწყებს
სიტკბო შამპანურის.
ჩვენი საღამოა.