ვარდები ხარობენ ვარდისფრად,
და მე კი,
შენს ფერმკრთალ პროფილზე ვაბოდებ,
რატომღაც.
გავურბი ჩემივე ბილიკებს,
დამეწყრილს,
ვეღარ ვეგუები სიმშვიდის
დამოძღვრას.
აღარ ვეპუები ქარიშხლებს,
გრიგალებს,
გამიძლებს, ალბათ, ეს ნაბიჯიც_
უმიწოდ.
აქ,
სიმარტოვეში,
არ გამოიდარებს,
მეტს ვეღარც სივრცეებს შევამკობ,
უმიზნოს.
გავცდები ნაგუბარ ბგერათა
სისწრაფეს,
ჯანდაბას!
ამ ლექსსაც თაროზე დავტოვებ...
გრძნობების ჩახშობა ვერაფრით
ვისწავლე,
შენს ფერმკრთალ პროფილზე,
რატომღაც,
ვაბოდებ.