ცა ვეღარ მოეშვა მოქუფვრას,
როგორც შენ - უვადო მოლოდინს,
გაუსაძლისია, რომ დუმხარ,
თუ ასე აპირებ ბოლომდე.

გაჰყურებ თაროზე სერვანტესს,
ქარისწისქვილებისფრთებიანს,
ნატვრები ახდენას ვერ ანდე,
ამიტომ შენს თვალწინ კვდებიან.

დაგჩემდა ფიქრების ანთება,
მკვეთრი პოეტური სინდრომით,
გახდა დიაგნოზი ნათელი,
ჰოდა, მკურნალობას ინდომებ.

ქვეყნად არ არისო საშველი-
ქარი დაყიალობს ავარა,
ვეღარც ილუზიებს აშენებ,
დარჩი მარტოობის ამარა.

დროში კი, შენიდან შენამდე
ცოდვით ჩახერგილი გზებია,
და მაინც, (ჩურჩულებ - შემინდე!..)
სიცოცხლე არ მოგბეზრებია.